ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ 
ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

              ΓΝΩΘΙ Σ ΑΥΤΟΝ



ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ




ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ - ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ - ΕΡΜΗΣ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ


Ανάλυση κειμένου:

Ο ΑΡΧΕΤΥΠΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΦΩΣ ΚΑΙ ΖΩΗ ΥΠΑΡΧΩΝ

Ο "ΚΤΙΣΤΟΣ" ΚΟΣΜΟΣ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΙΣΘΗΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΥΡ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ



Τα κείμενα που αποδίδονται στον Ερμή Τρισμέγιστο, απεκρύβησαν συστηματικά από το επιστημονικό και ιερατικό κατεστημένο εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια. Η βαλίτσα δηλαδή, πάει πολύ πριν την εποχή του Χριστού σε μια εποχή που η ύπαρξη του Δημιουργού Τριαδικού Θεού ήταν άγνωστη στους ανθρώπους.

ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ - ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ 

Ερμητικά κείμενα - Η Θεία αποκάλυψη ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ

ΕΡΜΗΣ, απολογούμενος:

1. Κάποτε μου είχαν δημιουργηθεί απορίες σχετικά με τα όντα κι ο νους μου είχε βρεθεί να περιπλανάται σε σφαίρες υψηλές, ενώ οι σωματικές μου αισθήσεις είχαν ανασχεθεί, όπως συμβαίνει σ'αυτούς που πέφτουν σε βαθύ ύπνο απ'το πολύ φαγητό ή απ'τη σωματική εξάντληση. Τότε, λοιπόν, μου φάνηκε πως κάποιο υπερμεγέθες ον, του οποίου οι διαστάσεις δεν μπορούσαν να προσδιοριστούν, έτυχε αποκαλώντας μετ'όνομα μου να μου λέει: 


"τι θέλεις ν'ακούσεις και να δεις και να μάθεις και να γνωρίσεις, αφού το αντιληφθείς;" Κι εγώ του λέω: "Κι εσύ ποιος είσαι;"
-Εγώ, λέει, είμαι ο Ποιμάνδρης, ο Νους της Αυθεντίας. 
Γνωρίζω αυτό που επιθυμείς και βρίσκομαι μαζί σου παντού.
Κι εγώ του λέω "Θέλω να μάθω για τα όντα και ν'αντιληφθώ τη φύση τους και να γνωρίσω το Θεό,  Πόσο - του είπα - θέλω να σ'ακούσω!" Και μου λέει πάλι: "Έχε κατά νου όσα θέλεις να μάθεις κι εγώ θα σε διδάξω".

Αυθεντικό κείμενο:

1. ᾿Εννοίας μοί ποτε γενομένης περὶ τῶν ὄντων καὶ μετεωρισθείσης μοι τῆς διανοίας σφόδρα, κατασχεθεισῶν μου τῶν σωματικῶν αἰσθήσεων, καθάπερ οἱ ὕπνῳ βεβαρημένοι ἐκ κόρου τροφῆς ἢ ἐκ κόπου σώματος, ἔδοξά τινα ὑπερμεγέθη μέτρῳ ἀπεριορίστῳ τυγχάνοντα καλεῖν μου τὸ ὄνομα καὶ λέγοντά μοι, 

Τί βούλει ἀκοῦσαι καὶ θεάσασθαι, καὶ νοήσας μαθεῖν καὶ γνῶναι;
–φημὶ ἐγώ, Σὺ γὰρ τίς εἶ;
– ᾿Εγὼ μέν, φησίν, εἰμὶ ὁ Ποιμάνδρης, ὁ τῆς αὐθεντίας νοῦς· 

οἶδα ὃ βούλει, καὶ σύνειμί σοι πανταχοῦ.


– φημὶ ἐγώ, Μαθεῖν θέλω τὰ ὄντα καὶ νοῆσαι τὴν τούτων φύσιν καὶ γνῶναι τὸν θεόν· πῶς, ἔφην, ἀκοῦσαι βούλομαι. 


– φησὶν ἐμοὶ πάλιν, ῎Εχε νῷ σῷ ὅσα θέλεις μαθεῖν, κἀγώ σε διδάξω.

................
......................................

Ανάλυση:

1. ο Ερμής Τρισμέγιστος  αναζητώντας την αλήθεια περί δημιουργίας του κόσμου και όλα τα όντα, και έχοντας τις αισθήσεις του παράλυτες, ζει νοερά ένα όραμα πέραν του αισθητού μας κόσμου.

Του παρουσιάζεται στο όραμα ο Ποιμάνδρης, ο Νους της αυθεντίας, ένα απεριόριστο υπερμεγέθη ον που δεν μπορεί να προσδιοριστεί από τις αισθήσεις μας άρα δεν βλέπει στο όραμα του ένα πρόσωπο η ένα σώμα, αλλά κάτι ασώματο που περιλαμβάνει τα πάντα αφού είναι απεριόριστο στο μέγεθος του, ή ούτε καν μέγεθος δεν μπορούσε να προσδιορίσει, αφού δεν προσδιορίζεται με την τρισδιάστατη λογική μας αυτό το απεριόριστο ον, και ταυτόχρονα του μιλά στο όραμα του.

................
.....................................

ΕΡΜΗΣ απολογούμενος:

2. Με το που το είπε αυτό, μεταμορφώθηκε, κι αμέσως εν ριπή οφθαλμού ανοίχτηκαν τα πάντα μπροστά μου. Και βλέπω ένα όραμα, που δεν μπορούσε να προσδιοριστεί, όλα να έχουν γεμίσει φως, ένα φως λαμπερό και χαρούμενο και με τη θέα του μ'εντυπωσίασε.


Και μετά από λίγο ένα σκοτάδι επικράτησε προς τα κάτω, κατωφερή,  γεννημένο (δημιουργημένο) σε μέρη, φοβερό και στυγνό, κουλουριασμένο σε σπείρα θυμίζοντας μου φίδι.

Στη συνέχεια το σκοτάδι άρχισε να μεταβάλλεται σε μια υγρή φύση, απερίγραπτα ταραγμένη, αναδίδοντας καπνό σαν από φωτιά και βγάζοντας έναν απερίγραπτο γοερό ήχο. Έπειτα μια βουή ασυνάρτητη έβγαινε απ'αυτήν που έδινε την εντύπωση ήχου φωτιάς.

Αυθεντικό κείμενο:


2. τοῦτο εἰπὼν ἠλλάγη τῇ ἰδέᾳ, καὶ εὐθέως πάντα μοι
ἤνοικτο ῥοπῇ, καὶ ὁρῶ θέαν ἀόριστον, φῶς δὲ πάντα γεγενημένα, εὔδιόν τε καὶ ἱλαρόν, καὶ ἠράσθην ἰδών. 


καὶ μετ'ὀλίγον σκότος κατωφερὲς ἦν, ἐν μέρει γεγενημένον,
φοβερόν τε καὶ στυγνόν, σκολιῶς ἐσπειραμένον, ὡς <ὄφει>
εἰκάσαι με· 


εἶτα μεταβαλλόμενον τὸ σκότος εἰς ὑγρᾶν τινα φύσιν,
ἀφάτως τεταραγμένην καὶ καπνὸν ἀποδιδοῦσαν, ὡς ἀπὸ πυρός, 

καί τινα ἦχον ἀποτελοῦσαν ἀνεκλάλητον γοώδη·
εἶτα βοὴ ἐξ αὐτῆς ἀσυνάρθρως ἐξεπέμπετο, ὡς εἰκάσαι φωνῇ πυρός, 



.................
......................................

Ανάλυση:

2. Αμέσως του εμφανίστηκε σε όραμα μια θέα πλημμυρισμένη από φως, ελαφριά, διαπεραστική, που τον καταγοήτευσε.
Μία θέα αόριστη απροσδιόριστη όπου όλα όσα είναι γεννημένα βρίσκονται μέσα στο φως. "φῶς δὲ πάντα γεγενημένα".
και ηράσθη από την ομορφιά αυτής της θέας.

Μετά από λίγο βλέπει μια σκοτεινή φύση, κατωφερή με κατεύθυνση προς τα κάτω, ανάλογα με το βάρος των στοιχείων που περιείχε μέσα της, και περιστρεφόμενη από την κίνηση που της δόθηκε 
με σπειροειδή μορφή, χωρισμένη και γεννημένη σε μέρη, (σε επτά κύκλους-ουρανούς), έμοιαζε σαν σχήμα από φίδι, όπου στην πιο κατωφερή μορφή της μεταβάλλεται αυτή η σκοτεινή φύση σε υγρή φύση μεταβαλλόμενη από την αύξηση την μείωση την φθορά, φοβερή καὶ στυγνή, όπου τα Τέσσερα στοιχεία: γη, νερό, αέρας, φωτιά, ανακινούνταν από τον πνευματικό Λόγο του Δεύτερου Νου Δημιουργού όπως θα δούμε παρακάτω. 
"κινούμενα δὲ ἦν διὰ τὸν ἐπιφερόμενον πνευματικὸν λόγον εἰς ἀκοήν".

Παρατηρούμε την αρχή γέννησης της κτιστής δημιουργίας.
Το "δοχείο" της γένεσης είναι η Ύλη, η οποία προϋπήρχε, και ενώθηκε μέσα στο "κεφάλι" του δεύτερου Νου του δεύτερου Νου δημιουργού του πυρός και πνεύματος περικλείοντας την με το Πυρ και δίνοντας στην Ύλη κίνηση, δηλαδή ζωή.


Η κίνηση είναι η ζωή, ενώ ο Νους που κινείται είναι η νοητή ζωή όπως το ενεργειακό σώμα της ψυχής.

Όταν όμως οι ψυχές που ζουν στον δικό τους νοητό κόσμο κινούμενες μέσα στον ουρανό, ενώνονται με τα τέσσερα στοιχεία της Ύλης (μη όντα-άψυχα) γεννιέται η ζωή με έμβια όντα από τα Τέσσερα στοιχεία, αυτά τα μη όντα-σώματα, γίνονται έμψυχα και παίρνουν μορφή και σχήμα από την ψυχή, και γίνονται αισθητά σώματα που αποκτούν από τον αέρα και την φωτιά το νοερό πνεύμα της φύσης του πλανήτη, δηλαδή την λογική-αισθήσεις-συναισθήματα πάθη επιθυμίες του σώματος τους, και οδηγούνται από το αισθητό τους σώμα, μέσα από την νοερή αισθητή ζωή τους. 


Το δοχείο της γένεσης του κτιστού κόσμου των αισθητών σωμάτων είναι η Ύλη, τα Τέσσερα στοιχεία.
Με τον Άγιο Λόγο του ο δεύτερος Νους δημιουργός περιέκλεισε την Ύλη μέσα στο Πυρ και της έδωσε κίνηση όπως ήθελε. Διασπάστηκε η Ύλη σε Τέσσερα στοιχεία: γη, νερό, αέρας, φωτιά, ανάλογα με το βάρος τους και την πυκνότητα τους σε επτά ουρανούς. 

Στον πιο κατωφερή ουρανό κατακάθησε η πυκνή-βαριά και υγρή φύση των Τεσσάρων στοιχείων όλα ενωμένα μεταξύ τους, και σχηματίζουν τον υλικό κόσμο, των αστέρων και των πλανητών, όπου γεννιούνται παντός είδους μορφές και σχήματα σύμφωνα με τους αριθμούς. (ο θεός γεωμετρεί).


Η φύση των πλανητών διαθέτει τον  χώρο που θα υποδεχτεί τα αισθητά σώματα, όπου η φύση (πνεύμα της φύσης) γεννά τον κόσμο και την έμβια ζωή με τα ανάλογα στοιχεία που εμπεριέχει μέσα της η φύση του κάθε πλανήτη, και περιβάλλεται από το καθαρό της φύσης δημιούργημα, τον ουρανό, δηλαδή τον Αιθέρα, δηλαδή από το πυρ και πνεύμα (πνευματικός λόγος).

Το πυρ και πνεύμα (πνευματικός λόγος), αφού ενήργησε στον ουρανό της πιο κατωφερής υλικής φύσης των πλανητών, υψώθηκε στο υψηλότερο σημείο αυτού του ουρανού και τον περιέκλεισε.

Το πνεύμα ακολούθησε το πυρ, και έμεινε εσωτερικά του ουρανού στο καθαρό της φύσης από τα Τέσσερα στοιχεία, ενωμένο με το Πυρ. (πυρ και πνεύμα Αιθέρας).

Και σε κάθε ανώτερο ουρανό από τους επτά, όπου ενυπάρχουν τα Τέσσερα στοιχεία μόνα τους, ως πιο ελαφρά στοιχεία, ενώνεται μαζί τους το πυρ και πνεύμα με τον ίδιο τρόπο και δημιουργεί τον κόσμο και την ζωή των αισθητών σωμάτων.


Πυρ και Πνεύμα είναι ο του θεού Άγιος Λόγος του δεύτερου Νου δημιουργού, ο οποίος μεταβάλλεται μέσα στους επτά κύκλους σε Αιθέρα δηλαδή σε πυρ και πνεύμα (πνευματικός λόγος), και δημιουργεί τον κόσμο και την ζωή σε κάθε φύση ανάλογα με τα στοιχεία που εμπεριέχονται μέσα σε αυτή.

morfeas sky




.................
......................................

ΕΡΜΗΣ απολογούμενος:

3. Κι από το Φως Άγιος Λόγος επικράτησε σε όλη τη σκοτεινή φύση, και αμέσως πυρ ασυγκράτητο ξεπήδησε από την πιο κατωφερή υγρή φύση και ανέβηκε ψηλά. Το πυρ  είναι διαπεραστικό μέσα από την οξύτητα του πυρός που διαθέτει, είναι δραστικό και ως εξουσιαστικό που είναι, εξουσιάζει τα πάντα ενεργώντας πάνω σ'αυτή την σκοτεινή φύση σε όλους τους κύκλους.


Και έμεινε η σκοτεινή υγρή φύση μόνη της,(Τέσσερα στοιχεία), όπου το Πυρ ανυψώθηκε έξω από την υγρή φύση, το Πνεύμα ακολούθησε το Πυρ, και έμεινε μόνη η υγρή φύση, όπου από τα Τέσσερα αυτά στοιχεία, το πυρ έγινε φωτιά, το πνεύμα ως το αμέσως ελαφρύτερο στοιχείο έγινε αέρας.

Η δε γη, και το νερό παρέμειναν μόνα τους, και αναμεμιγμένα, κινούμενα από τον πνευματικό Λόγο που επιδρούσε πάνω τους, και δημιουργούσαν ήχους.



Αυθεντικό κείμενο:


3. ἐκ δὲ φωτὸς ..... λόγος ἅγιος ἐπέβη τῇ φύσει, καὶ πῦρ ἄκρατον ἐξεπήδησεν ἐκ τῆς ὑγρᾶς φύσεως ἄνω εἰς ὕψος·
κοῦφον δὲ ἦν καὶ ὀξύ, δραστικὸν δὲ ἅμα, καὶ ὁ ἀὴρ ἐλαφρὸς ὢν ἠκολούθησε τῷ πνεύματι, ἀναβαίνοντος αὐτοῦ μέχρι τοῦ πυρὸς ἀπὸ γῆς καὶ ὕδατος, ὡς δοκεῖν κρέμασθαι αὐτὸν ἀπ' αὐτοῦ·
γῆ δὲ καὶ ὕδωρ ἔμενε καθ' ἑαυτὰ συμμεμιγμένα, ὡς μὴ θεωρεῖσθαι
<τὴν γῆν> ἀπὸ τοῦ ὕδατος· κινούμενα δὲ ἦν διὰ τὸν ἐπιφερόμενον πνευματικὸν λόγον εἰς ἀκοήν.
 



Ανάλυση:

3. 
Ο Άγιος Λόγος λοιπόν, είναι ο δεύτερος Νους δημιουργός ο οποίος ενώθηκε μέσα στους κύκλους με την σκοτεινή φύση της Ύλης και λόγω αυτής της ένωσης γεννήθηκε ο ανάλογος πνευματικός λόγος σύμφωνα με τα στοιχεία που επικρατούν μέσα σε κάθε κύκλο (κόσμο) ξεχωριστά, όπου ο πνευματικός λόγος εξουσιάζει όλες τις ενέργειες του πυρός και ενεργεί πάνω στην Ύλη. (γη, νερό, αέρας, φωτιά).

Είναι το "πνεύμα της φύσης" μέσα σε κάθε κύκλο, όπου δημιουργεί τον κόσμο και την ζωή με τα αισθητά σώματα που είναι τα δικά του δημιουργήματα, που παίρνουν ζωή από τις ψυχές το σώμα του πυρός που φέρουν την μονάδα του πνεύματος της φύσης, και ενώνονται με τα σώματα που τα δίνουν την νοερή ζωή με την ανάλογη λογική του κάθε είδους των σωμάτων.

Εκτός από τον άνθρωπο που έχει ελεύθερη επιλογή διότι φέρει εκτός από την Μονάδα του πνεύματος της φύσης του πλανήτη, δηλαδή το νοερό πνεύμα του έμβιου ζωντανού οργανισμού που ενδύθηκε, φέρει στην ψυχή, και τον Νου (νοητή ουσία) που είναι Ουσιωδώς όμοιος με τον άνθρωπο δεύτερο θεό.



 "ἐκ δὲ φωτὸς" Ο Τριαδικός Θεός, ο Πατέρας Όλων Θεός, Φως και Ζωή Υπάρχων, είναι Αδιαίρετος με τον Φωτεινό του Λόγο (Υιό).

Ο Άγιος Λόγος είναι ο δεύτερος Νους δημιουργός και ο Πνευματικός λόγος του είναι το πυρ και πνεύμα στο καθαρό της φύσης του κάθε ουρανού, ο Αιθέρας, και σε κάθε κύκλο-πλανήτη όπου εμπεριέχει τον χώρο μεταβάλλεται σε πνεύμα της φύσης. 

Ψυχές είναι το ενεργειακό σώμα-πυρ  και το πνεύμα είναι η Μονάδα του πνεύματος που φέρει το είδος της κάθε ψυχής, που θα ενωθεί με τα σώματα από τα Τέσσερα στοιχεία και θα γεννηθούν τα αισθητά σώματα και τα είδη της ζωής.

Όλα τα γεννημένα είδη της ύλης, σε κάθε κόσμο της ύλης, φέρουν όλες τις μορφές των σωμάτων που μπορούν να δημιουργήσουν οι αριθμοί στην μήτρα.

Η ψυχή ως Μονάδα του πνεύματος δίνει σε όλα τα είδη των σωμάτων την ανάλογη λογική  μαζί με τις αισθήσεις-συναισθήματα υπό την όξυνση του πυρός, που μπορούν να πάρουν όλες οι καθολικές ενέργειες των σωμάτων.

Το πυρ ενεργεί πάνω στο πνεύμα και φέρει την αυξομείωση των αισθήσεων και συναισθημάτων, το πάθος και την επιθυμία, και την όποια λογική που οδηγείται από τις αισθήσεις.


Το πυρ και πνεύμα είναι και αυτές ενέργειες-πληροφορίες, οι οποίες φέρουν πολλές ιδιότητες, ώστε να δημιουργούν σχήματα, εικόνες, τον κόσμο, τα σώματα την λογική αντίληψης του κόσμου κτλ.

Το μεν πνεύμα-αέρας, στον δικό μας κόσμο έχει τις ιδιότητες των αισθήσεων, συναισθημάτων που εκδηλώνει το σώμα της σάρκας.
Το μεν πυρ οξύνει τον Νου αλλά και τις αισθήσεις της σάρκας.

"Αυτή είναι και η διαφορά του αθάνατου από το θνητό σώμα, ότι όταν η θεϊκή ανθρώπινη ψυχή ενωθεί με το πνεύμα της φύσης του πλανήτη Γη, φέρει το είδος της Μονάδας του πνεύματος αυτής της φύσης και θα γεννηθεί το έμβιο ανθρώπινο είδος της Γης."

Και το έμβιο είδος είναι το θνητό αισθητό σώμα της σάρκας που μεταβάλλεται σε κάτι άλλο και γίνεται η νοερή ζωή, η θνητή ψυχή, με λογική και αισθήσεις ανάλογα τα στοιχεία του κάθε έμβιου είδους.

Όλα τα είδη των έμβιων άλογων αισθητών σωμάτων (άλογα είδη) κάνουν ακριβώς το ίδιο και οδηγούνται από την φύση.(πνεύμα της φύσης).

Ο άνθρωπος όταν απελευθερώνεται εντελώς από τα τέσσερα στοιχεία της Ύλης, στο καθαρό του Ουρανού, γίνεται θεϊκή ψυχή διότι φέρει το Νου, την νοητή ουσία που είναι Ουσιωδώς όμοια με τον Φωτεινό Λόγο, τον Άνθρωπο δεύτερο θεό, Φως και Ζωή, και κινείται ελεύθερος στον Ουρανό, γι'αυτό και έχει ως έμβιο ανθρώπινο αισθητό είδος λογική με ελεύθερη επιλογή.







Ο ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΑΘΟ ΠΟΥ ΑΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ


.................
.....................................

Εδάφ. 4.. ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ προς Ερμή:

- Εννόησες Ερμή όλη αυτή τη θέα;

ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Θέλω να τη γνωρίσω καλά.

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:

- Λοιπόν Ερμή, το φως εκείνο που είδες είμαι εγώ, ο Θεός σου, ο προϋπάρχων της εμφανισθείσης από το σκότος υγράς εκείνης φύσης ο δε φωτεινός Λόγος που είδες να ξεχύνεται από τα φωτισμένα πεδία προς την υγρά εκείνη φύση που βγήκε από το Νου μου, είναι ο υιός μου, ο Νους είναι ο Πατέρας Θεός. Αυτοί οι δύο, πατέρας και υιός, δεν ξεχωρίζονται ο ένας από τον άλλο, η δε ένωσής τους είναι η ζωή. 


ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:
- Ευχαριστώ (για όλα αυτά που μαθαίνω).

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:

- Τώρα νόησε αυτό το φως και Γνώρισε το:


Αυθεντικό κείμενο:

ὁ δὲ Ποιμάνδρης ἐμοί,
᾿Ενόησας, φησί. τὴν θέαν ταύτην ὅ τι καὶ βούλεται;
καὶ, Γνώσομαι, ἔφην ἐγώ.

– Τὸ φῶς ἐκεῖνο, ἔφη, ἐγὼ Νοῦς ὁ σὸς θεός, ὁ πρὸ φύσεως ὑγρᾶς
τῆς ἐκ σκότους φανείσης· 
ὁ δὲ ἐκ Νοὸς φωτεινὸς Λόγος υἱὸς θεοῦ. 

– Τί οὖν; φημί.

– Οὕτω γνῶθι· 
τὸ ἐν σοὶ βλέπον καὶ ἀκοῦον, λόγος κυρίου,
ὁ δὲ νοῦς πατὴρ θεός. 
οὐ γὰρ διίστανται ἀπ' ἀλλήλων·
ἕνωσις γὰρ τούτων ἐστὶν ἡ ζωή.

– Εὐχαριστῶ σοι, ἔφην ἔγω.
– ᾿Αλλὰ δὴ νόει τὸ φῶς καὶ γνώριζε τοῦτο.



................
.....................................

Ανάλυση:

Ενόησας, φησί. τὴν θέαν ταύτην ὅ τι καὶ βούλεται;
καὶ, Γνώσομαι, ἔφην ἐγώ.
Τὸ φῶς ἐκεῖνο, ἔφη, ἐγὼ Νοῦς ὁ σὸς θεός, ὁ πρὸ φύσεως ὑγρᾶς
τῆς ἐκ σκότους φανείσης·
ὁ δὲ ἐκ Νοὸς φωτεινὸς Λόγος υἱὸς θεοῦ.

Ο κόσμος του Φωτός μας λέει ότι είναι ο Φωτεινός Νους και Φωτεινός Λόγος-Υιός Αδιαίρετος.
....

Εδώ όμως μιλά για τον Άνθρωπο!!!!
τὸ ἐν σοὶ βλέπον καὶ ἀκοῦον, λόγος κυρίου, ὁ δὲ νοῦς πατὴρ θεός.
οὐ γὰρ διίστανται ἀπ' ἀλλήλων·
ἕνωσις γὰρ τούτων ἐστὶν ἡ ζωή.

Εδώ μιλά αποκλειστικά για εμάς, που ζούμε την νοερή ζωή της σάρκας μέσα στον κόσμο του πνεύματος της φύσης του πλανήτη Γη.

Αλλά επειδή έχουμε διπλή φύση είμαστε Αδιαίρετοι με την θεϊκή ψυχή μας, το Νου την νοητή ουσία που είναι Ουσιωδώς όμοια με τον Πατέρα όλων Τριαδικό Θεό Ζωή και Φως.

Άρα είμαστε Αδιαίρετοι με τον Πατέρα όλων Τριαδικό Θεό και τον Φωτεινό του Λόγο, Φως και Ζωή Υπάρχων.


Και αυτό το Αγαθό που ακούμε μέσα μας να μας μιλά και να μας οδηγεί είναι ο Πατέρας και Υιός. ο Φωτεινός Νους Πατέρας και Φωτεινός Λόγος Υιός του.
 ᾿Αλλὰ δὴ νόει τὸ φῶς καὶ γνώριζε τοῦτο.

Αλλά να αναγνωρίζουμε αυτό το Αγαθό Φως μέσα μας, να το νοήσουμε, για να μην κάνουμε λάθος.

................
.....................................






Ο ΑΡΧΕΤΥΠΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ Ο ΠΡΟ ΑΡΧΩΝ 
Η ΠΡΩΤΗ ΑΡΧΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ


Εδάφ. 5. ΕΡΜΗΣ απολογούμενος:

- Λέγοντάς μου αυτά ο Ποιμάνδρης με κοίταζε κατάματα. Τότε εγώ άρχισα να τρέμω. Ύστερα σαν συνήλθα ένιωσα το φως εκείνο στην αναρίθμητη δύναμή του, και τον κόσμο απεριόριστα γεννημένο πλημμυρισμένο από πυρ μεγάλης έντασης.


Καθώς όμως με είδε έτσι έκπληκτο ο Ποιμάνδρης, μου είπε:
- Είδες Ερμή με το νου σου το αρχέτυπο είδος, το προάρχον της απέραντης αρχής;
ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:
- Τα στοιχεία όλης αυτής της φύσης από που προήλθαν;
ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ: Από το θέλημα του Θεού.
- Με το λόγο του κοσμοποιήθηκε όλη αυτή η φύσης και τα γεννήματα των ψυχών της.



Αυθεντικό κείμενο:

εἰπόντος ταῦτα ἐπὶ πλείονα χρόνον ἀντώπησέ μοι,
ὥστε με τρέμειν αὐτοῦ τὴν ἰδέαν·
ἀνανεύσαντος δέ, θεωρῶ ἐν τῷ νοΐ μου τὸ φῶς ἐν δυνάμεσιν ἀναριθμήτοις ὄν, καὶ κόσμον ἀπεριόριστον γεγενημένον, καὶ περιίσχεσθαι τὸ πῦρ δυνάμει μεγίστῃ, καὶ στάσιν ἐσχηκέναι κρατούμενον·
ταῦτα δὲ ἐγὼ διενοήθην ὁρῶν διὰ τὸν τοῦ Ποιμάνδρου λόγον.


ὡς δὲ ἐν ἐκπλήξει μου ὄντος, φησὶ πάλιν ἐμοί,
Εἶδες ἐν τῷ νῷ τὸ ἀρχέτυπον εἶδος, τὸ προάρχον τῆς
ἀρχῆς τῆς ἀπεράντου· 
ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης ἐμοί. 
– Τὰ οὖν, ἐγώ φημι, στοιχεῖα τῆς φύσεως πόθεν ὑπέστη; 

– πάλιν ἐκεῖνος πρὸς ταῦτα,
᾿Εκ βουλῆς θεοῦ, ἥτις λαβοῦσα τὸν Λόγον καὶ ἰδοῦσα τὸν καλὸν κόσμον ἐμιμήσατο, κοσμοποιηθεῖσα διὰ τῶν ἑαυτῆς στοιχείων καὶ γεννημάτων ψυχῶν.

................
.....................................

Ανάλυση:


Ο Ερμής βλέπει με τον νου του τον Αρχέτυπο κόσμο του Φωτός.
Έτρεμε σ' αυτή την θέα βλέποντας όλες τις δυνάμεις μέσα στο Φως που είναι τα αναρίθμητα γεννημένα όντα του φωτός, διότι όλα αυτά τα όντα είναι δυνάμεις του Φωτός! η αληθινή Ζωή.
Είναι  οι ΠΥΡΙΝΕΣ ΨΥΧΕΣ ΠΟΥ ΦΕΡΟΥΝ ΤΟΝ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΛΟΓΟ  και ΖΟΥΝ μέσα σε έναν κόσμο απεριόριστα γεννημένο όπου περιβάλλεται από ΜΕΓΙΣΤΟΝ ΦΩΤΕΙΝΟ ΠΥΡ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ και κρατούνται μέσα σ'αυτόν τον κόσμο από το Άπλετο Φως!! 

ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΧΕΤΥΠΟΣ ΠΡΟ-ΑΡΧΩΝ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Eίδες του λέει ο Ποιμάνδρης με το νου σου το ἀρχέτυπο είδος, το πρώτο είδος, τὸ προάρχον τῆς ἀρχῆς τῆς ἀπεράντου ζωής, που είναι τα όντα του Φωτός που φέρουν τις  δυνάμεις του Φωτεινού Πυρός. 

Από που προήλθαν όλα τα στοιχεία αυτής της φύσης (Ζωή και Φως) και δημιουργίας του Αρχέτυπου κόσμου του Φωτός; 
ρωτά ο Ερμής.

Ο Αδιαίρετος Φωτεινός Λόγος είδε τον καλό Πανάγαθο κόσμο του Φωτός (Πανάγαθος Αγέννητος και Προϋπάρχων κόσμος του Τριαδικού Θεού), και όταν ενώθηκε μαζί του ο Αδιαίρετος Φωτεινός Λόγος γεννήθηκε ο Αρχέτυπος κόσμος και η Ζωή στο Φως, με τα γεννήματα τους τις ψυχές του Φωτός.(Μονάδες).
................
.....................................


Εδάφ. 6. Ο δε Νους - Θεός, αρσενοθήλυκος όντας, ζωή και φως υπάρχων, εγέννησε άλλο δημιουργό Νουν, από πυρ και πνεύμα. Αυτός ο δεύτερος Νους δημιούργησε τους επτά διοικητές του αισθητού κόσμου που περικλείεται σ' επτά κύκλους, η διοίκηση των οποίων καλείται Ειμαρμένη.

Αυθεντικό κείμενο:
ὁ δὲ Νοῦς ὁ θεός, ἀρρενόθηλυς ὤν, ζωὴ καὶ φῶς
ὑπάρχων, ἀπεκύησε λόγῳ ἕτερον Νοῦν δημιουργόν, ὃς θεὸς τοῦ πυρὸς καὶ πνεύματος ὤν, ἐδημιούργησε διοικητάς τινας
ἑπτά, ἐν κύκλοις περιέχοντας τὸν αἰσθητὸν κόσμον, καὶ ἡ
διοίκησις αὐτῶν εἱμαρμένη καλεῖται.


................
.....................................
Ανάλυση:

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΝΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ 

ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Ο Πατέρας όλων ο Τριαδικός Νους Θεός Φως και Ζωή Υπάρχων, γέννησε με τον Αδιαίρετο Φωτεινό του Λόγο, άλλο Νου δημιουργό του πυρός και πνεύματος, τον δημιουργό του κτιστού κόσμου.

Ο δεύτερος Νους δημιουργός δημιούργησε με την σειρά του άλλους επτά Νους Διοικητές οι οποίοι περιέχουν μέσα τους, επτά αισθητούς  κόσμους της ύλης,  όπου κάθε κόσμος είναι και διαφορετικός με το ανάλογο πνεύμα της φύσης (του πυρός και πνεύματος) και διοικείται με το ανάλογο πνεύμα της φύσης, που εμπεριέχει  μέσα του ο κόσμος, σύμφωνα με τα στοιχεία που ενυπάρχουν στον εκάστοτε κόσμο από τους επτά.

Το πνεύμα της φύσης οδηγείται από τον λόγο ενός από τους επτά Διοικητές.
Και όλα ενώνονται με τον δεύτερο Νου δημιουργό του πυρός και πνεύματος..

Κάθε Διοικητής από τους Επτά, έχει τα δικά του δημιουργήματα (δυνάμεις-θεούς) ώστε να τον βοηθούν στο έργο του να επιφέρει τον κόσμο και την ζωή και την Αρμονία μέσα στην δική του δημιουργία τους 36 Δέκαρχους..που ονομάζουμε και ως πνεύμα της φύσης.



................
.....................................

Εδάφ. 7.  Από τα κατωφερή στοιχεία ξεπήδησε ο του "θεού" Λόγος στο καθαρό της φύσης δημιούργημα, ενώθηκε με το δεύτερο δημιουργό νου (αφού είναι ομοούσιοι-Αδιαίρετοι) και άφησε τα κατωφερή άλογα στοιχεία την γη και τα νερά μόνα τους δίχως τον Λόγο.


Αυθεντικό κείμενο:


ἐπήδησεν εὐθὺς ἐκ τῶν κατωφερῶν στοιχείων [τοῦ θεοῦ] ὁ τοῦ θεοῦ Λόγος εἰς τὸ καθαρὸν τῆς φύσεως δημιούργημα, καὶ ἡνώθη τῷ δημιουργῷ Νῷ (ὁμοούσιος γὰρ ἦν), καὶ κατελείφθη [τὰ] ἄλογα τὰ κατωφερῆ τῆς φύσεως στοιχεῖα,
ὡς εἶναι ὕλην μόνην.


................
.....................................

Ανάλυση:

Ο δεύτερος Νους "θεός" δημιουργός με τον δικό του Άγιο Λόγο, δρα ως πνευματικός Λόγος πάνω στα πιο κατωφερή υλικά στοιχεία δημιουργώντας τον κόσμο και την ζωή.

"γῆ δὲ καὶ ὕδωρ ἔμενε καθ' ἑαυτὰ συμμεμιγμένα, ὡς μὴ θεωρεῖσθαι
<τὴν γῆν> ἀπὸ τοῦ ὕδατος· κινούμενα δὲ ἦν διὰ τὸν ἐπιφερόμενον πνευματικὸν λόγον εἰς ἀκοήν".
 




Ο πνευματικός λόγος του δεύτερου Νου δημιουργού εισήλθε στην κατωφερή φύση για να δημιουργήσει τον κατωφερή κόσμο με τα κατωφερή στοιχεία γη, νερό, τον υλικό  κόσμο και την ζωή.

Μετέπειτα ανυψώθηκε και ενώθηκε στο καθαρό αυτής της φύσης δημιούργημα, όπου δεν ενυπάρχουν τα Τέσσερα στοιχεία, ( γη, νερό, αέρας, φωτιά ), και αφού μεταβάλλεται και πάλι σε Άγιο Λόγο ενώνεται με τον δεύτερο Νου δημιουργό  Αδιαίρετοι ως είναι, αφήνοντας χωρίς τον πνευματικό λόγο και μόνα τους την γη και τα νερά. 

(από τα οποία γη-νερό γεννήθηκαν αργότερα τα άλογα σώματα μας, διότι δεν φέρουν το λόγο, διότι τα σώματα μας είναι γεννημένα στην μήτρα με τους αριθμούς..ως εικόνα-εικονικός κόσμος που είναι).

morfeas sky






................
.....................................

Εδάφ. 8. Ο δε δεύτερος δημιουργός Νους ο περικλείων τους επτά κύκλους και τις δίνες των ριζών τους, μαζί με το λόγο έστρεψε τα δημιουργήματα του, κι άρχισαν να περιστρέφονται από μία αόριστη αρχή προς ένα απέραντο τέλος, η δε περιφορά καθώς το θέλησε ο Νους δημιούργησε από τα κατωφερή στοιχεία ζώα άλογα χωρίς λόγο, ο αέρας δημιούργησε πετεινά και τα νερά υδρόβια πλάσματα. Κι όταν χώρισε η γη από τα νερά της δημιουργήθηκαν όπως το θέλησε ο Νους ζώα τετράποδα, ερπετά και άγρια και ήμερα ζώα.


Αυθεντικό κείμενο:
ὁ δὲ δημιουργὸς Νοῦς σὺν τῷ Λόγῳ, ὁ περιίσχων τοὺς κύκλους καὶ δινῶν ῥοίζῳ, ἔστρεψε τὰ ἑαυτοῦ δημιουργήματα καὶ εἴασε στρέφεσθαι ἀπ' ἀρχῆς ἀορίστου εἰς ἀπέραντον τέλος· 
ἄρχεται γάρ, οὗ λήγει· 
ἡ δὲ τούτων περιφορά, καθὼς ἠθέλησεν ὁ Νοῦς, 
ἐκ τῶν κατωφερῶν στοιχείων ζῷα ἤνεγκεν ἄλογα (οὐ γὰρ ἐπεῖχε τὸν Λόγον), ἀὴρ δὲ πετεινὰ ἤνεγκε, καὶ τὸ ὕδωρ νηκτά· 
διακεχώρισται δὲ ἀπ' ἀλλήλων ἥ τε γῆ καὶ τὸ ὕδωρ, καθὼς ἠθέλησεν ὁ Νοῦς, καὶ <ἡ γῆ> ἐξήνεγκεν ἀπ' αὐτῆς ἃ εἶχε
ζῷα τετράποδα <καὶ> ἑρπετά, θηρία ἄγρια καὶ ἥμερα.

.................
.................................

Ανάλυση:

Ο δεύτερος Νους δημιουργός, (το σταθερό κρανίο), με τον Λόγο του, δημιούργησε και περιέχει μέσα του, τα επτά δικά του δημιουργήματα, τους επτά Νους διοικητές, τους Επτά Ουρανούς.


Εξωτερικά περικλείονται οι Επτά Ουρανοί με τον Αιθέρα. 
(Αιθέρας είναι ο Λόγος του δεύτερου Νου δημιουργού).

Εσωτερικά οι Επτά ουρανοί ενώνονται με έναν κεντρικό άξονα, που βρίσκεται το καθαρό της κτιστής φύσης δημιούργημα, και περικλείεται με τον Αιθέρα, ο οποίος Αιθέρας κινείται σε δίνη γύρω από τον άξονα με σπειροειδή μορφή, από τον ανώτερο Ουρανό ως τον πιο κατωφερή, κινώντας όπως το θέλει ο δεύτερος Νους δημιουργός τους Επτά Ουρανούς.
Επίσης κινεί και τις δίνες των ριζών, δηλαδή τον κτιστό κόσμο (γαλαξίες) των επτά ουρανών, όπου εκδηλώνεται η ζωή.

ὁ δὲ Νοῦς ὁ θεός, ἀρρενόθηλυς ὤν, ζωὴ καὶ φῶς
ὑπάρχων, ἀπεκύησε λόγῳ ἕτερον Νοῦν δημιουργόν, ὃς θεὸς τοῦ πυρὸς καὶ πνεύματος ὤν, ἐδημιούργησε διοικητάς τινας
ἑπτά, ἐν κύκλοις περιέχοντας τὸν αἰσθητὸν κόσμον, καὶ ἡ
διοίκησις αὐτῶν εἱμαρμένη καλεῖται.

Και στον δικό μας κατωφερή Ουρανό, στον υλικό κόσμο δημιούργησε την ζωή με άλογα ζώα και πτηνά.

....

Ο κτιστός κόσμος της Ύλης με την κατωφερή ΣΠΕΙΡΟΕΙΔΗ ΜΟΡΦΗ του, κινείται από έναν κεντρικό άξονα, το Νου, (Αιθέρα), που ενώνεται με τους Επτά Διοικητές, κόσμους, και μέσα στους γαλαξίες γίνεται πνεύμα, (36 Δέκαρχοι), και στην φύση των πλανητών μεταβάλλεται σε πνεύμα της φύσης.

Και η σπείρα; δεν είναι κάπως το ίδιο πράγμα; μία καμπύλη που κινείται σπειροειδώς. Η δίνη, η περιστροφική αυτή κίνηση κινεί σπειροειδώς τον κτιστό κόσμο των επτά ουρανών, και ενώνονται όλοι οι ουρανοί στο καθαρό της φύσης δημιούργημα με τον Αιθέρα. (Νους και ψυχή).





Όλα ενώνονται αλλά τα βαρύτερα κατωφερή στοιχεία δεν μπορούν να ανέλθουν.
Γι'αυτό μεταβάλλεται ο Αιθέρας όταν ενώνεται σε κάθε ουρανό με τα Τέσσερα στοιχεία της Ύλης σε πυρ και πνεύμα
Αλλά και σε πνεύμα της φύσης των πλανητών με τα στοιχεία που εμπεριέχει ο κάθε πλανήτης, όπως στον δικό μας υλικό κόσμο.
Οι ενέργειες του πυρός και πνεύματος σε κάθε κύκλο-γαλαξία-ουρανό, μεταβάλλονται σε κάτι άλλο, ανάλογα με τα τέσσερα στοιχεία σε κάθε κόσμο που εμπεριέχονται σ'αυτόν όταν ενώνονται.

Ως αποτέλεσμα συμπερασματικά έχουμε το εξής:

Από την στιγμή που μπήκαμε στον κτιστό κόσμο, για να βγούμε η μόνη έξοδος είναι η ανάβαση των κύκλων.

Να αφαιρέσουμε την σάρκα και το πνεύμα, ώστε στο καθαρό της φύσης κτιστό δημιούργημα να ενωθούμε με τον Αιθέρα, και να ξαναγίνουμε Νους και ψυχή, και να ανέλθουμε τους ουρανούς.
Και ως Νους που είμαστε Ουσιωδώς όμοιοι με τον Άνθρωπο δεύτερο θεό Φως και Ζωή μέσω της κάθαρσης της ψυχής, να ανέλθουμε στον όγδοο ουρανό και να γίνουμε δυνάμεις.


..................
.................................

Εδάφ. 9..
Ο δε πατέρας όλων ο Νους, που είναι ζωή και φως, γέννησε άνθρωπο ίσο μ' αυτόν, ηράσθη αφού είναι όμοιος με τον Πατέρα.

Περικαλλής χαρούμενος είναι, που έχει ο Άνθρωπος  την εικόνα του Πατέρα.

Όντως ο Πατέρας ηράσθη έχοντας την ίδια μορφή μ'αυτόν.

Και παρέδωσε ο Πατέρας στον εαυτό του (τον Άνθρωπο) την εξουσία όλων των δημιουργημάτων του.

Ο δε άνθρωπος (ο δεύτερος θεός) αφού κατανόησε την πύρινη κτήση του δεύτερου νου δημιουργού που καθόταν πάνω στο πυρ, θέλησε κι αυτός να δημιουργήσει...και του δόθηκε η άδεια από τον Πατέρα.


Aυθεντικό κείμενο:

ὁ δὲ πάντων πατὴρ ὁ Νοῦς, ὢν ζωὴ καὶ φῶς, ἀπεκύησεν ῎Ανθρωπον αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡς ἰδίου τόκου·
περικαλλὴς γάρ, τὴν τοῦ πατρὸς εἰκόνα ἔχων·
ὄντως γὰρ καὶ ὁ θεὸς ἠράσθη τῆς ἰδίας μορφῆς, παρέδωκε τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα, καὶ κατανοήσας δὲ τὴν τοῦ Δημιουργοῦ κτίσιν ἐν τῷ πυρί, ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς δημιουργεῖν, καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ πατρός·

.................
.................................

Ανάλυση:

1. Ο δε Πατέρας όλων ο Νους που είναι Φως και Ζωή,
γέννησε τον Άνθρωπο ίσο με τον Πατέρα και όμοιο του.
ἀπεκύησεν ῎Ανθρωπον αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡς ἰδίου τόκου·

2. Έδωσε στον άνθρωπο ταυτόχρονα την εικόνα του!!
τὴν τοῦ πατρὸς εἰκόνα ἔχων·
3. Του έδωσε την ίδια μορφή μ'αυτόν!
ὄντως γὰρ καὶ ὁ θεὸς ἠράσθη τῆς ἰδίας μορφῆς,
4. Και παρέδωσε στον εαυτό του (τον άνθρωπο) όλα του τα δημιουργήματα!!
παρέδωκε τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα,
Όλες οι ιδιότητες του Πατέρα Όλων Τριαδικού Θεού, δόθηκαν στον Άνθρωπο.
............

1. Είναι ίσος και όμοιος στον Αρχέτυπο κόσμο με το Φως και την αλήθεια της Ζωής! δηλαδή με τον Πατέρα του!!

...................

Στον κτιστό κόσμο του δεύτερου Νου δημιουργού:

2. Είναι η εικόνα της ζωής στον κτιστό κόσμο!!
Διότι η εικόνα της ζωής στον κτιστό κόσμο είναι η ανθρώπινη ψυχή, ο πυρήνας που φέρει το Νου Ουσιωδώς όμοιο με το Φως, και ενώθηκε με την Μονάδα του πνεύματος του κτιστού κόσμου.

3. Έχει ο άνθρωπος την ίδια μορφή με τον Πατέρα!
Δηλαδή το σώμα και πνεύμα! όλες οι ΔΙΤΤΕΣ ΔΙΠΟΛΙΚΕΣ μορφές του πνεύματος που ενώνεται η ανθρώπινη ψυχή όταν ενσαρκώνεται το σώμα!!


Και παρέδωσε όλα του τα δημιουργήματα ο Πατέρας Όλων στον εαυτό του τον Άνθρωπο!!!!!!~ ~ ~

Άρα ο Άνθρωπος όπου και να ζει είναι θεός!! απλά το σώμα στον δικό μας κόσμο είναι θνητό!!


Aυτό λέει ο Ερμής Τρισμέγιστος Ο άνθρωπος είναι ο Πατέρας, και ο Υιός του ο Άνθρωπος, όπου μέσα από εμάς βλέπει ο Πατέρας και ζει κατανοώντας τον εαυτό του.

Και ο άνθρωπος δεύτερος θεός τι ήρθε να κάνει στην κτιστή δημιουργία; Να ζήσει και κατανοήσει όλα όσα εξουσιάζει!!


Αυτό μας λέει ο Ερμής Τρισμέγιστος.


.................
................................


ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ - ΕΡΜΗΣ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ

ΟΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΕΛΗΣΕ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΙΟ ΚΑΤΩΦΕΡΗ ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΥΛΗΣ (ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ)




Εδάφ. 10. Και αφού έμαθε την ουσία της δημιουργίας θέλησε να διανοίξει την περιφέρεια των κύκλων, για να κατανοήσει το κράτος που κάθονταν επάνω στο πυρ.

Aυθεντικό κείμενο:

γενόμενος ἐν τῇ δημιουργικῇ σφαίρᾳ, ἕξων τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν, κατενόησε τοῦ ἀδελφοῦ τὰ δημιουργήματα, οἱ δὲ ἠράσθησαν αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ μετεδίδου τῆς ἰδίας τάξεως· 
καὶ καταμαθὼν τὴν τούτων οὐσίαν καὶ μεταλαβὼν τῆς αὐτῶν φύσεως ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι τὴν περιφέρειαν τῶν κύκλων, καὶ τὸ κράτος τοῦ ἐπικειμένου ἐπὶ τοῦ πυρὸς κατανοῆσαι.

.................
................................

Ανάλυση:

O Άνθρωπος δεύτερος θεός, έγινε κι αυτός δημιουργός σαν τον Πατέρα του, και μπαίνοντας στην σφαίρα της δημιουργίας,
και έχοντας την πάσα εξουσία σε όλα όσα δημιούργησε ο Πατέρας Όλων ο Τριαδικός Θεός, κατανόησε την κτιστή δημιουργία του δεύτερου Νου δημιουργού που είναι αδερφός του!!
του "αδερφού" δημιουργήματα!

Με ποιον τρόπο είναι αδερφός του Ανθρώπου ο δεύτερος Νους δημιουργός; αφού γεννήθηκε έξω από την Αρχέτυπη δημιουργία του Φωτός; ενώ ο Άνθρωπος είναι Φως και Ζωή;

Μα διότι ο Άνθρωπος έχει όλες τις ιδιότητες του Πατέρα!!
Και μία από αυτές τις ιδιότητες του Ανθρώπου είναι η εικόνα της ζωής!
όπως και ο δεύτερος Νους δημιουργός δημιούργησε την εικόνα της ζωής!
Διότι είναι Νους και Άγιος Λόγος Αδιαίρετος, η δε ένωση τους η εικόνα της ζωής! με τα γεννήματα τους τις δικές του ψυχές! την εικόνα της ζωής του πυρός και πνεύματος που εκδηλώνεται στην Ύλη με τα αισθητά σώματα από γη, νερό, αέρα, φωτιά..

Με την διαφορά ότι ο δεύτερος Νους δημιουργός δεν είναι Φως και Ζωή όπως ο Άνθρωπος, διότι δεν έχει αυτή την ιδιότητα.
Αλλά ο Άνθρωπος έχει όλες τις ιδιότητες του δεύτερου Νου δημιουργού, αλλά και του Τριαδικού Πατέρα όλων Φως και Ζωή Υπάρχων.


Ποια είναι τα δημιουργήματα του αδερφού του; διαβάζουμε:
"οἱ δὲ ἠράσθησαν αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ μετεδίδου τῆς ἰδίας τάξεως·"
Είναι οι Επτά Νους Διοικητές, που ενεργούν με τους 36 Δέκαρχους τα δικά τους δημιουργήματα, είναι οι θεοί του πυρός και πνεύματος, μέσα στους επτά ουρανούς, δημιουργούν με τα στοιχεία της Ύλης που υπάρχουν σε κάθε ουρανό τον κόσμο και την ζωή (ότι υπάρχει μέσα σε κάθε γαλαξία-φύση κάθε πλανήτη), και ονομάζονται αλλιώς και πνεύμα της φύσης.

Οι θεοί, οι 36 Δέκαρχοι, το πνεύμα της φύσης, είναι όλες οι Νοητές δυνάμεις της Αρμονίας που ενεργούν σε όλες τις καθολικές κατωφερείς ενέργειες της Ύλης και έγιναν κάτι άλλο, δηλαδή το πνεύμα της φύσης που δημιουργεί τον κόσμο και την ζωή μέσα στον κύκλο (φύση των πλανητών).

Αρα ο δεύτερος Νους δημιουργός, ο αδερφός του Ανθρώπου, γέννησε άλλους επτά Νους δημιουργούς, όσοι είναι και οι επτά ουρανοί που ενεργούν μέσα στο κτιστό κόσμο της Ύλης γη-νερό-αέρα-φωτιά με το πυρ και πνεύμα.
Και κάθε ένας από μετέδωσε στον άνθρωπο δεύτερο θεό όλες τις ιδιότητες που έχει, έξω, αλλά και μέσα στους Επτά ουρανούς.

Στον Ποιμάνδρη διαβάζουμε:

Ποια είναι τα δημιουργήματα του "αδερφού" του Ανθρώπου δεύτερου δημιουργού Νου;
ὃς θεὸς τοῦ πυρὸς καὶ πνεύματος ὤν, ἐδημιούργησε διοικητάς τινας ἑπτά, ἐν κύκλοις περιέχοντας τὸν αἰσθητὸν κόσμον, καὶ ἡ
διοίκησις αὐτῶν εἱμαρμένη καλεῖται
"οἱ δὲ ἠράσθησαν αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ μετεδίδου τῆς ἰδίας τάξεως·"

Οι Επτά Διοικητές ηράσθησαν από την ομορφιά του Ανθρώπου δεύτερου θεού. Και κάθε ένας Διοικητής του μετέδωσε όλα όσα γνώριζε για την δική του δημιουργία!!

Του μετέδωσαν έκαστος όλες τις πληροφορίες που αφορούσαν την δική του τάξη στον δικό του κύκλο-ουρανό-σύμπαν-φύση των πλανητών! και πως λειτουργεί το πνεύμα της φύσης-η φύση κάθε πλανήτη που γεννά τα δικά της δημιουργήματα, τα αισθητά σώματα.

Είπαν λοιπόν στον Άνθρωπο δεύτερο θεό οι Επτά Διοικητές πως και με ποιον τρόπο λειτουργεί ο κάθε ουρανός επιφέροντας την Αρμονία και την Τάξη, και πως λειτουργεί η κάθε φύση που εμπεριέχει μέσα της τα αισθητά σώματα.

Και ο Άνθρωπος (δεύτερος θεός) αφού έμαθε την ουσία των Επτά Διοικητών, και έχοντας την εξουσία των δυνάμεων της Αρμονίας των Επτά Διοικητών, θέλησε να διανοίξει την περιφέρεια που περικλείει τους επτά ουρανούς, δηλαδή το ενεργειακό πυρ, και μετέπειτα να εισέλθει στον πιο κατωφερή κύκλο του υλικού κόσμου.

Εισήλθε μέσα στο κτιστό κράτος των επτά ουρανών που καθόταν πάνω στο πυρ ώστε να το ζήσει και κατανοήσει!!
Και για να εξέλθει πρέπει να ανέβει όλους τους κύκλους-ουρανούς εσωτερικά τους, και με αυτόν τον τρόπο θα ζήσει και κατανοήσει τον κτιστό κόσμο.

..........
Ο άνθρωπος δεύτερος θεός είναι ο Πατέρας, και ο άνθρωπος είναι ο υιός του Πατέρα Όλων Τριαδικού Θεού, όπου μέσω εμάς βλέπει ο Πατέρας και ζει (κατανοώντας) τον εαυτό του!!
Και ο άνθρωπος δεύτερος θεός τι ήρθε να κάνει στην κτιστή δημιουργία; Να ζήσει και κατανοήσει όλα όσα εξουσιάζει!!

.................
.................................


Εδάφ. 11. Κι ως εξουσιαστής του θνητού κόσμου και των άλογων ζώων, βλέποντας τη μορφή του στα νερά θέλησε να κατοικήσει εκεί, και μόλις το σκέφθηκε αυτό, το θέλημά του ενεργοποιήθηκε, και κατοίκησε την άλογο μορφή της φύσης. Αυτή δε τον αγκάλιασε, περιπλέχτηκε μαζί του στην ύλη, κι έσμιξε μ' αυτόν (κι έγινε ο άνθρωπος της γης)


Aυθεντικό κείμενο:


καὶ ὁ τοῦ τῶν θνητῶν κόσμου καὶ τῶν ἀλόγων ζῴων
ἔχων πᾶσαν ἐξουσίαν διὰ τῆς ἁρμονίας παρέκυψεν, 
ἀναρρήξας τὸ κύτος, καὶ ἔδειξε τῇ κατωφερεῖ φύσει τὴν καλὴν
τοῦ θεοῦ μορφὴν, 

ὃν ἰδοῦσα ἀκόρεστον κάλλος <καὶ> πᾶσαν ἐνέργειαν ἐν ἑαυτῷ ἔχοντα τῶν διοικητόρων τήν τε μορφὴν τοῦ θεοῦ ἐμειδίασεν ἔρωτι, ὡς ἅτε τῆς καλλίστης μορφῆς τοῦ ᾿Ανθρώπου τὸ εἶδος ἐν τῷ ὕδατι ἰδοῦσα καὶ τὸ σκίασμα ἐπὶ τῆς γῆς. 

ὁ δὲ ἰδὼν τὴν ὁμοίαν αὐτῷ μορφὴν ἐν αὐτῇ οὖσαν ἐν τῷ ὕδατι, ἐφίλησε καὶ ἠβουλήθη αὐτοῦ οἰκεῖν· 
ἅμα δὲ τῇ βουλῇ ἐγένετο ἐνέργεια, καὶ ᾤκησε τὴν ἄλογον μορφήν· 
ἡ δὲ φύσις λαβοῦσα τὸν ἐρώμενον περιεπλάκη ὅλη καὶ ἐμίγησαν· ἐρώμενοι γὰρ ἦσαν.

.................
.................................

Ανάλυση:

"και ο Άνθρωπος κατοίκησε την άλογο μορφή της φύσης"

Ο Άνθρωπος Ζωή και Φως, αφού έγινε Νους και ψυχή, έχοντας την εξουσία των επτά Διοικητών-Ουρανών του κτιστού κόσμου, θέλησε να ζήσει και κατανοήσει το είδωλο του ενδυόμενος την άλογη φύση της ύλης, περιπλέχτηκε με αυτήν την κτιστή φύση και έγινε ο θνητός άνθρωπος της Γης.

.................
.................................

Εδάφ. 12. Και για το λόγο αυτό ο άνθρωπος είναι διπλός από όλα τα ζώα της γης: θνητός κατά το σώμα και αθάνατος στην ουσία του ανθρώπου. Παρόλο που στην ουσία είναι αθάνατος και έχει εξουσία σε όλα, πάσχει ως θνητός και υπόκειται στην Ειμαρμένη. Παρόλο που είναι υπεράνω της αρμονίας έγινε δούλος της αρμονίας· και καθώς ήταν σερνικοθήλυκος αφού προερχόταν από σερνικοθήλυκο πατέρα και άυπνος από άυπνο, έτσι και μένει.


Aυθεντικό κείμενο:

καὶ διὰ τοῦτο παρὰ πάντα τὰ ἐπὶ γῆς ζῷα διπλοῦς
ἐστιν ὁ ἄνθρωπος, θνητὸς μὲν διὰ τὸ σῶμα, ἀθάνατος δὲ
διὰ τὸν οὐσιώδη ἄνθρωπον· 
ἀθάνατος γὰρ ὢν καὶ πάντων τὴν ἐξουσίαν ἔχων, τὰ θνητὰ πάσχει ὑποκείμενος τῇ εἱμαρμένῃ. 
ὑπεράνω οὖν ὢν τῆς ἁρμονίας ἐναρμόνιος γέγονε
δοῦλος ἀρρενόθηλυς δὲ ὤν, ἐξ ἀρρενοθήλεος ὢν πατρὸς
καὶ ἄϋπνος ἀπὸ ἀΰπνου ..... κρατεῖται.

Ανάλυση:
Ο άνθρωπος της Γης έχει διπλή φύση, θνητός στο αισθητό σώμα της σάρκας, αθάνατος στη νοητή ουσία του, Νους και ψυχή, όμως αν και ουσιωδώς αθάνατος  και ενώ έχει την εξουσία των Επτά Ουρανών του κτιστού κόσμου και όλων των κτιστών δημιουργημάτων, πάσχει από όλα τα θνητά του αισθητού σώματος της σάρκας, αναγκαζόμενος να υπομένει την Ειμαρμένη δηλαδή τους νόμους που διέπουν και ενεργούν πάνω στην ονητή του φύση.

Και ενώ ο άνθρωπος είναι αρσενικοθήλυκος και γεννήθηκε από Πατέρα άϋπνο δίχως φύλο, και ενώ δεν κοιμάται, αφού από άϋπνο Πατέρα γεννήθηκε, και ενώ εξουσιάζει την Αρμονία των Επτά ουρανών, δούλος της Αρμονίας έγινε υποφέροντας όλα τα θνητά του σώματος και..κρατείται όμηρος της σάρκας.

.................
.................................

Εδάφ. 13. Αυτό είναι το κρυφό μυστήριο, Ερμή... Η φύση αφού έσμιξε με τον άνθρωπο έκανε αυτό το θαύμα, γιατί έχει την αρμονία των επτά φύσεων που είναι από πνεύμα και πυρ. 

Ύστερα (ο Άνθρωπος δεύτερος θεός) δημιούργησε άλλους επτά ανθρώπους που έχουν τη φύση των κύκλων του.


Aυθεντικό κείμενο:

καὶ μετὰ ταῦτα, Νοῦς ὁ ἐμός· καὶ αὐτὸς γὰρ ἐρῶ τοῦ λόγου.
ὁ δὲ Ποιμάνδρης εἶπε, Τοῦτό ἐστι τὸ κεκρυμμένον μυστήριον μέχρι τῆσδε τῆς ἡμέρας

ἡ γὰρ φύσις ἐπιμιγεῖσα τῷ ᾿Ανθρώπῳ ἤνεγκέ τι θαῦμα θαυμασιώτατον· 
ἔχοντος γὰρ αὐτοῦ τῆς ἁρμονίας τῶν ἑπτὰ τὴν φύσιν, 
οὓς ἔφην σοι ἐκ πυρὸς καὶ πνεύματος, οὐκ ἀνέμενεν ἡ φύσις, 

ἀλλ' εὐθὺς ἀπεκύησεν ἑπτὰ ἀνθρώπους, 
πρὸς τὰς φύσεις τῶν ἑπτὰ διοκητόρων, 
ἀρρενοθήλεας καὶ μεταρσίους.

καὶ μετὰ ταῦτα, ῏Ω Ποιμάνδρη, εἰς μεγάλην γὰρ νῦν
ἐπιθυμίαν ἦλθον καὶ ποθῶ ἀκοῦσαι· 
μὴ ἔκτρεχε. καὶ ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν, ᾿Αλλὰ σιώπα. οὔπω γάρ σοι ἀνήπλωσα τὸν πρῶτον λόγον. 
– ᾿Ιδοὺ σιωπῶ, ἔφην ἐγώ.

᾿Εγένετο οὖν, ὡς ἔφην, τῶν ἑπτὰ τούτων ἡ γένεσις τοιῷδε τρόπῳ· 
θηλυκὴ γὰρ <γῆ> ἦν καὶ ὕδωρ ὀχευτικόν, τὸ δὲ ἐκ πυρὸς πέπειρον. 
ἐκ δὲ αἰθέρος τὸ πνεῦμα ἔλαβε καὶ ἐξήνεγκεν ἡ φύσις τὰ σώματα πρὸς τὸ εἶδος τοῦ ᾿Ανθρώπου. 

ὁ δὲ ῎Ανθρωπος ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ἐγένετο εἰς
ψυχὴν καὶ νοῦν, 
ἐκ μὲν ζωῆς ψυχήν, ἐκ δὲ φωτὸς νοῦν,
καὶ ἔμεινεν οὕτω τὰ πάντα τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου μέχρι
περιόδου τέλους <καὶ> ἀρχῶν γενῶν.




Ποιμάνδρης
https://el.wikisource.org/wiki/%CE%A0%CE%BF%CE%B9%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B7%CF%82

Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος

Εννοίας μοί ποτε γενομένης περὶ τῶν ὄντων καὶ
μετεωρισθείσης μοι τῆς διανοίας σφόδρα, κατασχεθεισῶνμου τῶν σωματικῶν αἰσθήσεων, καθάπερ οἱ ὕπνῳ βεβαρημένοι ἐκ κόρου τροφῆς ἢ ἐκ κόπου σώματος, ἔδοξά τινα ὑπερμεγέθη μέτρῳ ἀπεριορίστῳ τυγχάνοντα καλεῖν μου τὸ ὄνομα καὶ λέγοντά μοι,
Τί βούλει ἀκοῦσαι καὶ θεάσασθαι, καὶ νοήσας μαθεῖν καὶ γνῶναι;
–φημὶ ἐγώ, Σὺ γὰρ τίς εἶ;
– ᾿Εγὼ μέν, φησίν, εἰμὶ ὁ Ποιμάνδρης, ὁ τῆς αὐθεντίας νοῦς· οἶδα ὃ βούλει, καὶ σύνειμί σοι πανταχοῦ.
– φημὶ ἐγώ, Μαθεῖν θέλω τὰ ὄντα καὶ νοῆσαι τὴν τούτων φύσιν καὶ γνῶναι τὸν θεόν· πῶς, ἔφην, ἀκοῦσαι βούλομαι.
– φησὶν ἐμοὶ πάλιν,
῎Εχε νῷ σῷ ὅσα θέλεις μαθεῖν, κἀγώ σε διδάξω.


τοῦτο εἰπὼν ἠλλάγη τῇ ἰδέᾳ, καὶ εὐθέως πάντα μοι
ἤνοικτο ῥοπῇ, καὶ ὁρῶ θέαν ἀόριστον, φῶς δὲ πάντα γεγενημένα, εὔδιόν τε καὶ ἱλαρόν, καὶ ἠράσθην ἰδών.
καὶ μετ'ὀλίγον σκότος κατωφερὲς ἦν, ἐν μέρει γεγενημένον, 
φοβερόν τε καὶ στυγνόν, σκολιῶς σπειραμένον, ὡς <ὄφει>
εἰκάσαι με· εἶτα μεταβαλλόμενον τὸ σκότος εἰς ὑγρᾶν τινα φύσιν, ἀφάτως τεταραγμένην καὶ καπνὸν ἀποδιδοῦσαν,
ὡς ἀπὸ πυρός, καί τινα ἦχον ἀποτελοῦσαν ἀνεκλάλητον γοώδη·
εἶτα βοὴ ἐξ αὐτῆς ἀσυνάρθρως ἐξεπέμπετο, ὡς εἰκάσαι φωνῇ πυρός, 


ἐκ δὲ φωτὸς ..... λόγος ἅγιος ἐπέβη τῇ φύσει, καὶ πῦρ ἄκρατον ἐξεπήδησεν ἐκ τῆς ὑγρᾶς φύσεως ἄνω εἰς ὕψος· 
κοῦφον δὲ ἦν καὶ ὀξύ, δραστικὸν δὲ ἅμα, καὶ ὁ ἀὴρ ἐλαφρὸς ὢν ἠκολούθησε τῷ πνεύματι, ἀναβαίνοντος αὐτοῦ μέχρι τοῦ πυρὸς ἀπὸ γῆς καὶ ὕδατος, ὡς δοκεῖν κρέμασθαι αὐτὸν ἀπ' αὐτοῦ· 
γῆ δὲ καὶ ὕδωρ ἔμενε καθ' ἑαυτὰ συμμεμιγμένα, ὡς μὴ θεωρεῖσθαι <τὴν γῆν> ἀπὸ τοῦ ὕδατος·
κινούμενα δὲ ἦν διὰ τὸν ἐπιφερόμενον πνευματικὸν λόγον εἰς ἀκοήν.


ὁ δὲ Ποιμάνδρης ἐμοί,
᾿Ενόησας, φησί. τὴν θέαν ταύτην ὅ τι καὶ βούλεται;
καὶ, Γνώσομαι, ἔφην ἐγώ.


– Τὸ φῶς ἐκεῖνο, ἔφη, ἐγὼ Νοῦς ὁ σὸς θεός, ὁ πρὸ φύσεως ὑγρᾶς
τῆς ἐκ σκότους φανείσης·
ὁ δὲ ἐκ Νοὸς φωτεινὸς Λόγος υἱὸς θεοῦ. 
– Τί οὖν; φημί.,
– Οὕτω γνῶθι· τὸ ἐν σοὶ βλέπον καὶ ἀκοῦον, λόγος κυρίου,
ὁ δὲ νοῦς πατὴρ θεός. οὐ γὰρ διίστανται ἀπ' ἀλλήλων· 

ἕνωσις γὰρ τούτων ἐστὶν ἡ ζωή. 


– Εὐχαριστῶ σοι, ἔφην ἔγω.
– ᾿Αλλὰ δὴ νόει τὸ φῶς καὶ γνώριζε τοῦτο.


εἰπόντος ταῦτα ἐπὶ πλείονα χρόνον ἀντώπησέ μοι,
ὥστε με τρέμειν αὐτοῦ τὴν ἰδέαν·
ἀνανεύσαντος δέ, θεωρῶ ἐν τῷ νοΐ μου τὸ φῶς ἐν δυνάμεσιν ἀναριθμήτοις ὄν, καὶ κόσμον ἀπεριόριστον γεγενημένον, καὶ περιίσχεσθαι τὸ πῦρ δυνάμει μεγίστῃ, καὶ στάσιν ἐσχηκέναι κρατούμενον· 


ταῦτα δὲ ἐγὼ διενοήθην ὁρῶν διὰ τὸν τοῦ Ποιμάνδρου λόγον.
ὡς δὲ ἐν ἐκπλήξει μου ὄντος, φησὶ πάλιν ἐμοί,
Εἶδες ἐν τῷ νῷ τὸ ἀρχέτυπον εἶδος, τὸ προάρχον τῆς
ἀρχῆς τῆς ἀπεράντου
·
ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης ἐμοί. 


– Τὰ οὖν, ἐγώ φημι, στοιχεῖα τῆς φύσεως πόθεν ὑπέστη;
– πάλιν ἐκεῖνος πρὸς ταῦτα,
᾿Εκ βουλῆς θεοῦ, ἥτις λαβοῦσα τὸν Λόγον καὶ ἰδοῦσα τὸν καλὸν κόσμον ἐμιμήσατο, κοσμοποιηθεῖσα διὰ τῶν ἑαυτῆς στοιχείων καὶ γεννημάτων ψυχῶν.



ὁ δὲ Νοῦς ὁ θεός, ἀρρενόθηλυς ὤν, ζωὴ καὶ φῶς
ὑπάρχων, ἀπεκύησε λόγῳ ἕτερον Νοῦν δημιουργόν, ὃς θεὸς τοῦ πυρὸς καὶ πνεύματος ὤν, ἐδημιούργησε διοικητάς τινας
ἑπτά, ἐν κύκλοις περιέχοντας τὸν αἰσθητὸν κόσμον, καὶ ἡ
διοίκησις αὐτῶν εἱμαρμένη καλεῖται.


ἐπήδησεν εὐθὺς ἐκ τῶν κατωφερῶν στοιχείων [τοῦ θεοῦ] ὁ τοῦ θεοῦ Λόγος εἰς τὸ καθαρὸν τῆς φύσεως δημιούργημα, καὶ ἡνώθη τῷ δημιουργῷ Νῷ (ὁμοούσιος γὰρ ἦν), καὶ κατελείφθη [τὰ] ἄλογα τὰ κατωφερῆ τῆς φύσεως στοιχεῖα, ὡς εἶναι ὕλην μόνην.


ὁ δὲ δημιουργὸς Νοῦς σὺν τῷ Λόγῳ, ὁ περιίσχων τοὺς κύκλους καὶ δινῶν ῥοίζῳ, ἔστρεψε τὰ ἑαυτοῦ δημιουργήματα καὶ εἴασε στρέφεσθαι ἀπ' ἀρχῆς ἀορίστου εἰς ἀπέραντον τέλος·
ἄρχεται γάρ, οὗ λήγει· 


ἡ δὲ τούτων περιφορά, καθὼς ἠθέλησεν ὁ Νοῦς,
ἐκ τῶν κατωφερῶν στοιχείων ζῷα ἤνεγκεν ἄλογα (οὐ γὰρ ἐπεῖχε τὸν Λόγον), ἀὴρ δὲ πετεινὰ ἤνεγκε, καὶ τὸ ὕδωρ νηκτά·

διακεχώρισται δὲ ἀπ' ἀλλήλων ἥ τε γῆ καὶ τὸ ὕδωρ, καθὼς ἠθέλησεν ὁ Νοῦς, καὶ <ἡ γῆ> ἐξήνεγκεν ἀπ' αὐτῆς ἃ εἶχε
ζῷα τετράποδα <καὶ> ἑρπετά, θηρία ἄγρια καὶ ἥμερα.


ὁ δὲ πάντων πατὴρ ὁ Νοῦς, ὢν ζωὴ καὶ φῶς, ἀπεκύησεν ῎Ανθρωπον αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡς ἰδίου τόκου·
περικαλλὴς γάρ, τὴν τοῦ πατρὸς εἰκόνα ἔχων·
ὄντως γὰρ καὶ ὁ θεὸς ἠράσθη τῆς ἰδίας μορφῆς, παρέδωκε τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα, καὶ κατανοήσας δὲ τὴν τοῦ Δημιουργοῦ κτίσιν ἐν τῷ πυρί, ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς δημιουργεῖν, καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ πατρός·

γενόμενος ἐν τῇ δημιουργικῇ σφαίρᾳ, ἕξων τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν, κατενόησε τοῦ ἀδελφοῦ τὰ δημιουργήματα, οἱ δὲ ἠράσθησαν αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ μετεδίδου τῆς ἰδίας τάξεως·
καὶ καταμαθὼν τὴν τούτων οὐσίαν καὶ μεταλαβὼν τῆς αὐτῶν φύσεως ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι τὴν περιφέρειαν τῶν κύκλων, καὶ τὸ κράτος τοῦ ἐπικειμένου ἐπὶ τοῦ πυρὸς κατανοῆσαι.

καὶ ὁ τοῦ τῶν θνητῶν κόσμου καὶ τῶν ἀλόγων ζῴων
ἔχων πᾶσαν ἐξουσίαν διὰ τῆς ἁρμονίας παρέκυψεν,
ἀναρρήξας τὸ κύτος, καὶ ἔδειξε τῇ κατωφερεῖ φύσει τὴν καλὴν
τοῦ θεοῦ μορφὴν, ὃν ἰδοῦσα ἀκόρεστον κάλλος
<καὶ> πᾶσαν ἐνέργειαν ἐν ἑαυτῷ ἔχοντα τῶν διοικητόρων 
τήν τε μορφὴν τοῦ θεοῦ ἐμειδίασεν ἔρωτι, ὡς ἅτε τῆς καλλίστης μορφῆς τοῦ ᾿Ανθρώπου τὸ εἶδος ἐν τῷ ὕδατι ἰδοῦσα καὶ τὸ σκίασμα ἐπὶ τῆς γῆς. 

ὁ δὲ ἰδὼν τὴν ὁμοίαν αὐτῷ μορφὴν ἐν αὐτῇ οὖσαν ἐν τῷ ὕδατι, ἐφίλησε καὶ ἠβουλήθη αὐτοῦ οἰκεῖν· 
ἅμα δὲ τῇ βουλῇ ἐγένετο ἐνέργεια, καὶ ᾤκησε (οικιοποιήθηκε) τὴν ἄλογον μορφήν·
ἡ δὲ φύσις λαβοῦσα τὸν ἐρώμενον περιεπλάκη ὅλη καὶ ἐμίγησαν· ἐρώμενοι γὰρ ἦσαν.

καὶ διὰ τοῦτο παρὰ πάντα τὰ ἐπὶ γῆς ζῷα διπλοῦς
ἐστιν ὁ ἄνθρωπος, θνητὸς μὲν διὰ τὸ σῶμα, ἀθάνατος δὲ
διὰ τὸν οὐσιώδη ἄνθρωπον·
ἀθάνατος γὰρ ὢν καὶ πάντων τὴν ἐξουσίαν ἔχων, τὰ θνητὰ πάσχει ὑποκείμενος τῇ εἱμαρμένῃ.
ὑπεράνω οὖν ὢν τῆς ἁρμονίας ἐναρμόνιος γέγονε  δοῦλος ἀρρενόθηλυς δὲ ὤν, ἐξ ἀρρενοθήλεος ὢν πατρὸς
καὶ ἄϋπνος ἀπὸ ἀΰπνου ..... κρατεῖται.

καὶ μετὰ ταῦτα, Νοῦς ὁ ἐμός· καὶ αὐτὸς γὰρ ἐρῶ τοῦ λόγου.
ὁ δὲ Ποιμάνδρης εἶπε,
Τοῦτό ἐστι τὸ κεκρυμμένον μυστήριον μέχρι τῆσδε τῆς ἡμέρας. 


ἡ γὰρ φύσις ἐπιμιγεῖσα τῷ ᾿Ανθρώπῳ ἤνεγκέ τι θαῦμα θαυμασιώτατον·ἔχοντος γὰρ αὐτοῦ τῆς ἁρμονίας τῶν ἑπτὰ τὴν φύσιν, οὓς ἔφην σοι ἐκ πυρὸς καὶ πνεύματος, οὐκ ἀνέμενεν ἡ φύσις, ἀλλ' εὐθὺς ἀπεκύησεν ἑπτὰ ἀνθρώπους, πρὸς τὰς φύσεις τῶν ἑπτὰ διοκητόρων, ἀρρενοθήλεας καὶ μεταρσίους. (αρσενικοθήλυκος που αιωρείται).

καὶ μετὰ ταῦτα, ῏Ω Ποιμάνδρη, εἰς μεγάλην γὰρ νῦν
ἐπιθυμίαν ἦλθον καὶ ποθῶ ἀκοῦσαι·
μὴ ἔκτρεχε. καὶ ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν, ᾿Αλλὰ σιώπα. οὔπω γάρ σοι ἀνήπλωσα τὸν πρῶτον λόγον.
– ᾿Ιδοὺ σιωπῶ, ἔφην ἐγώ.

᾿Εγένετο οὖν, ὡς ἔφην, τῶν ἑπτὰ τούτων ἡ γένεσις τοιῷδε τρόπῳ·
θηλυκὴ γὰρ <γῆ> ἦν καὶ ὕδωρ ὀχευτικόν, τὸ δὲ ἐκ πυρὸς πέπειρον.(πέπειρον αρσενικοθήλυκο σώμα-ουδέτερο)  ἐκ δὲ αἰθέρος τὸ πνεῦμα ἔλαβε καὶ ἐξήνεγκεν ἡ φύσις τὰ σώματα πρὸς τὸ εἶδος τοῦ ᾿Ανθρώπου. (αρσενικοθήλυκα σώματα με πνεύμα).

ὁ δὲ ῎Ανθρωπος ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ἐγένετο εἰς ψυχὴν καὶ νοῦν,
ἐκ μὲν ζωῆς ψυχήν, ἐκ δὲ φωτὸς νοῦν,
καὶ ἔμεινεν οὕτω τὰ πάντα τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου μέχρι
περιόδου τέλους <καὶ> ἀρχῶν γενῶν.



ἄκουε λοιπόν, ὃν ποθεῖς λόγον ἀκοῦσαι. τῆς περιόδου πεπληρωμένης ἐλύθη ὁ πάντων σύνδεσμος ἐκ βουλῆς θεοῦ· 
πάντα γὰρ ζῷα ἀρρενοθήλεα ὄντα διελύετο ἅμα τῷ
ἀνθρώπῳ καὶ ἐγένετο τὰ μὲν ἀρρενικὰ ἐν μέρει, τὰ δὲ θηλυκὰ ὁμοίως. 

*Διέσπασε ο δεύτερος Νους δημιουργός τα πάντα και ο άνθρωπος έπεσε σε ΛΗΘΗ*

ὁ δὲ θεὸς εὐθὺς εἶπεν ἁγίῳ λόγῳ, Αὐξάνεσθε ἐν αὐξήσει καὶ πληθύνεσθε ἐν πλήθει πάντα τὰ κτίσματα καὶ δημιουργήματα,
καὶ ἀναγνωρισάτω <ὁ> ἔννους ἑαυτὸν ὄντα ἀθάνατον, καὶ τὸν αἴτιον τοῦ θανάτου ἔρωτα, καὶ πάντα τὰ ὄντα. 

τοῦτο εἰπόντος, ἡ πρόνοια διὰ τῆς εἱμαρμένης καὶ ἁρμονίας τὰς μίξεις ἐποιήσατο, καὶ τὰς γενέσεις κατέστησε,
καὶ ἐπληθύνθη κατὰ γένος τὰ πάντα καὶ ὁ ἀναγνωρίσας ἑαυτὸν ἐλήλυθεν εἰς τὸ περιούσιον ἀγαθόν, ὁ δε ἀγαπήσας τὸ ἐκ πλάνης ἔρωτος σῶμα, οὗτος μένει ἐν τῷ σκότει πλανώμενος, αἰσθητῶς πάσχων τὰ τοῦ θανάτου. 

(το διασπασμένο σώμα σε αρσενικό και θηλυκό)
– Τί τοσοῦτον ἁμαρτάνουσιν, ἔφην ἐγώ, οἱ ἀγνοοῦντες,
ἵνα στερηθῶσι τῆς ἀθανασίας;
– ῎Εοικας, ὦ οὗτος, τούτων μὴ πεφροντικέναι ὧν ἤκουσας.
οὐκ ἔφην σοι νοεῖν; 

–Νοῶ καὶ μιμνήσκομαι, εὐχαριστῶ δὲ ἅμα.
– Εἰ ἐνόησας, εἰπέ μοι, διὰ τί ἄξιοί εἰσι τοῦ θανάτου οἱ ἐν τῷ θανάτῳ ὄντες;
– ῞Οτι προκατάρχεται τοῦ οἰκείου σώματος τὸ στυγνὸν σκότος, 
ἐξ οὗ ἡ ὑγρὰ φύσις, ἐξ ἧς τὸ σῶμα συνέστηκεν ἐν τῷ αἰσθητῷ κόσμῳ, ἐξ οὗ θάνατος ἀρδεύεται.

– ᾿Ενόησας ὀρθῶς, ὦ οὗτος.
κατὰ τί δὲ «ὁ νοήσας ἑαυτὸν εἰς αὐτὸν χωρεῖ», ὅπερ ἔχει ὁ τοῦ θεοῦ λόγος;
–φημὶ ἐγώ, ῞Οτι ἐκ φωτὸς καὶ ζωῆς συνέστηκεν ὁ πατὴρ
τῶν ὅλων, ἐξ οὗ γέγονεν ὁ ῎Ανθρωπος. 
– Εὖ φῂς λαλῶν·
φῶς καὶ ζωή ἐστιν ὁ θεὸς καὶ πατήρ, ἐξ οὗ ἐγένετο ὁ
Ανθρωπος. 

ἐὰν οὖν μάθῃς αὐτὸν ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ὄντα καὶ ὅτι ἐκ τούτων τυγχάνεις, εἰς ζωὴν πάλιν χωρήσεις.
ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν.

– 'All' ἔτι μοι εἰπέ, πῶς εἰς ζωὴν χωρήσω ἐγώ, ἔφην, ὦ Νοῦς ἐμός; φησὶ γὰρ ὁ θεός·
«ὁ ἔννους ἄνθρωπος ἀναγνωρισάτω ἑαυτόν».


.................
.................................


Εδάφ. 17. Η γη ήταν θηλυκή, είχε δε και οχευτικά. Από το πυρ πήρε την πυρά κι από τον αιθέρα το πνεύμα, κι έτσι δημιουργήθηκε το είδος του ανθρώπου της.
Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από ζωή και φως. Από μεν τη ζωή πήρε την ψυχή, από δε το φως το νουν. Και βρίσκεται στον αισθητό αυτό κόσμο και θα βρεθεί ως το τέλος της περιόδου.

.................
.................................

Εδάφ. 18. Άκουσε τώρα Ερμή και το λόγο που ποθείς, Όταν η ώρα της περιόδου ήλθε και λύθηκε ο σύνδεσμος των πάντων, κατά βούληση του θεού όλα τα ζώα που ήσαν στην αρχή αρσενοθήλυκα ξεχωρίστηκαν σε αρσενικά και θηλυκά και ο θεός μόλις έγινε αυτό είπε: « Αυξάνεστε και πληθύνεσθε εν πλήθη όλα τα δημιουργήματα και τα κτίσματα, κι ας αναγνωρίσει ο καθένας τον εαυτό του αθάνατο και τον αίτιο του θανάτου τον έρωτα και όλα τα όντα

.................
.................................


Εδάφ. 19. Η πρόνοια μέσω της ειμαρμένης και της αρμονίας έκαμε τις μίξεις και τις γενέσεις και πληθύνθηκαν κατά γένη τα πάντα. Και όποιος εννόησε την αποστολή του, τράβηξε το δρόμο του περιουσίου αγαθού, όποιος δε αγάπησε από πλάνη προς τον έρωτα όχι την ψυχή του αλλά το σώμα του, αυτός θα παραμείνει στο σκοτάδι πλανώμενος, πάσχοντας αισθητά τα του θανάτου.


.................

.................................


Εδάφ.20. ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Γιατί θεωρούνται τόσο αμαρτωλοί οι άνθρωποι; Ότι κάνουν το κάνουν από άγνοια. Και αφού αμαρτάνουν γι' αυτό, γιατί να στερηθούν την αθανασία;

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:

- Δεν κατάλαβες καλά Ερμή τα όσα σου αποκάλυψα.

ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Τα έχω εννοήσει και σ' ευχαριστώ γι' αυτό.

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:

- Εάν τα έχεις εννοήσει τότε ειπέ μου γιατί είναι άξιοι του θανάτου όσοι βρίσκονται στο θάνατο;

ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Γιατί τα σώματά τους σκεπάσθηκαν από το στυγνό σκότος, από το οποίο η υγρά φύση δημιούργησε το σώμα στον αισθητό κόσμο από τον οποίο τροφοδοτείται ο θάνατος.


.................
.................................

.

.................
.................................

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:
Εδάφ. 21. Ορθά τα κατάλαβες όλα αυτά Ερμή. Είπε μου όμως και κάτι άλλο, γιατί όποιος εννοήσει τον εαυτό του προχωρεί στον αγαθό δρόμο του θεού;

ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Γιατί τον άνθρωπο ο θεός τον έχει δημιουργήσει από φως και ζωή.

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:

- Μπράβο Ερμή γιατί φως και ζωή είναι ο θεός και πατέρας σας, κι από αυτά τα στοιχεία δημιουργήθηκε και ο άνθρωπος. Και εάν το πιστεύει ο άνθρωπος ότι έχει δημιουργηθεί από φως και ζωή, τότε ασφαλώς θα προχωρήσει προς ζωή.

ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Αλλά πως και με ποιο τρόπο θα προχωρήσει ο άνθρωπος προς τη ζωή;

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:

- Ο προικισμένος με νουν άνθρωπος ας αναγνωρίσει τον εαυτό του.

.................
.................................


Εδάφ.22. ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι νουν;

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:

- Χαίρω γιαυτό που λες. Γιατί εγώ ο νους θα είμαι στο πλευρό των αγίων, των αγαθών, των καθαρών, των ελεήμονων και τω ευσεβών και η παρουσία μου στο πλευρό τους, θα τους γίνει στην ύστατη ώρα βοήθεια, κι αμέσως θα τα γνωρίσουν όλα και τον πατέρα θα τον αισθανθούν με αγάπη, και θα τον ευχαριστήσουν, θα τον ευλογήσουν και θα τον υμνήσουν στρέφοντας προς αυτόν την ψυχή τους. Και πριν παραδώσουν το σώμα τους στο θάνατο θα ιδούν στις αισθήσεις τους όλα τα έργα τους. Εγώ όμως ο Νους - θεός που θα είμαι την ώρα εκείνη κοντά τους, θα αποκλείσω από το βιβλίο της ζωής τους τις κακές κι αισχρές πράξεις τους περικόπτοντας από την ταινία της ζωής τους τις άσχημες θύμησές τους.


.................
.................................

Εδάφ. 23. Στους ανόητους όμως και στους κακούς, πονηρούς, φθονερούς, πλεονέκτες, φονιάδες και ασεβείς, θα σταθώ μακριά τους.

Αυτούς θα τους παραλάβουν οι τιμωροί δαίμονες που θα τους προσβάλλουν με την οξύτητα του πυρός για να τσακίσουν τις αισθήσεις τους.

.................
.................................

Εδάφ.24. ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Όλα αυτά που μου δίδαξες είναι καλά. Αλλά πες μου πως θ' ανεβούν οι αγαθές ψυχές προς τα άνω;

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:

- Πρώτα, όταν έλθει η ώρα του θανάτου, το υλικό ανθρώπινο σώμα θα παραδοθεί στην αλλοίωση και τον αφανισμό. Το ήθος του ανθρώπου θα παραδοθεί στο δαίμονα ανενέργητο, οι αισθήσεις του σώματος θα επανέλθουν στις πηγές τους για να γίνουν μέρη ενέργειας και ο θυμός και η επιθυμία θα ριχθούν στην άλογο φύση.


.................
.................................

Εδάφ.25. Ετσι η ψυχή του ανθρώπου θα εξορμήσει από τη γη προς τα άνω με τη βοήθεια της αρμονίας και θα δώσει: στην πρώτη ζώνη, την αυξητική και μειωτική ενέργεια, στη δεύτερη ζώνη, τη μηχανή των κακών έξεων και το δόλο ανενέργητο, στην τρίτη ζώνη την επιθυμία της απάτης ανενέργητη, στην τέταρτη ζώνη την προφάνεια της αρχοντιάς απλεονέκτητη, στην πέμπτη ζώνη το ανούσιο θράσος και την προπέτεια της τόλμης, στην έκτη ζώνη τις κακές αφορμές του πλούτου ανενέργητες και στην έβδομη ζώνη θα δώσει το ενεδρεύον ψεύδος.

.................

.................................


Εδάφ. 26. Και τότε γυμνή η ψυχή του ανθρώπου από τις ενέργειες της αρμονίας θα φθάσει στην όγδοη ζώνη με τις δικές της δυνάμεις, και θα υμνήσει μαζί με τις εκεί ψυχές τον πατέρα, και θα δεχθεί τα συγχαρητήριά τους. Έτσι, ισότιμη πλέον η ψυχή με τις εκεί ψυχές οι οποίες θα την υποδεχθούν και θα τη συγχαρούν, θα ενωθεί μαζί τους και θα ακούσουν όλες μαζί τον ύμνο των υπεράνω της ζώνης των ψυχών προς το θεό. Και τότε όλες μαζί οι ψυχές θα υψωθούν προς τον πατέρα και θα συγχωνευθούν εκεί μαζί του... Και τώρα που τα είδες, τ’άκουσες και τα έμαθες όλα αυτά, κατέβα Ερμή πίσω στη γη και γίνου εκεί οδηγός στους άξιους γιατί χάρη σε σένα θα σωθεί το ανθρώπινο γένος.
.................
.................................


Εδάφ. 27. ΕΡΜΗΣ, απολογούμενος:
- Αυτά μου αποκάλυψε ο Ποιμάνδρης που είχε μπει στο είναι μου. Κι εγώ αφού ευχαρίστησα και ευλόγησα τον πατέρα όλων, υψώθηκα απ' αυτόν, δυναμώθηκα, διδάχθηκα τα πάντα τα της φύσης στη μεγίστη θέα, κι άρχισα να κηρύττω στους ανθρώπους το κάλλος της ευσέβειας και της γνώσης ως ακόλουθα: «Άνδρες γηγενείς που παραδοθήκατε στον ύπνο στο μεθύσι και στην αγνωσία του θεού, ξυπνήστε, παύσατε την κραιπάλη θελγόμενοι από την κτηνώδη αυτή ευχαρίστησή σας».

.................
.................................


Εδάφ. 28. Εκείνοι με άκουσαν και με περικύκλωσαν ομαδικά, και εγώ τους είπα. «Γιατί άνδρες γηγενείς παραδοθήκατε στον θάνατο αφού έχετε εξουσία στην αθανασία; Μετανοήστε όσοι βρίσκεσθε στην άγνοια' απαλλαγείτε από το φωτεινό σκοτάδι' μεταλάβατε της αθανασίας' εγκαταλείψατε την φθορά!».
.................
.................................


Εδάφ. 29. Από τους ακροατές μου εκείνους άλλοι άρχισαν να φλυαρούν και να απέρχονται, ακολουθώντας τον δρόμο του θανάτου, άλλοι δε πέσανε στο γόνατά μου και με παρακαλούσαν να συνεχίσω να τους διδάξω. Εγώ τους είπα να σηκωθούν όρθιοι και γενόμενος καθοδηγός του γένους μας, άρχισα να τους διδάσκω το πως, με ποίο τρόπο μπορούν να διασωθούν. Κι εκείνοι άκουσαν τους σοφούς λόγους μου, ετράφησαν με το ποτό της Αμβροσίας, και καθώς άρχισε ο ήλιος να δύει τους παρεκάλεσα να ευχαριστήσουν τον θεό και ν' αποσυρθούν ο καθένας στα σπίτια των.
.................
.................................


Εδάφ. 30. Εγώ δε, την ευεργεσία του Ποιμάνδρη την κατέγραψα στο είναι μου, και πληρωθείς όπως το ήθελα, ένιωσα πως ο ύπνος του σώματός μου έγινε αληθινή όραση, η σιωπή μου εγγύηση του αγαθού, και η εκφορά του λόγου μου γέννημα αγαθών. Αυτά μου συνέβησαν όταν διδάχτηκα νοερά τους αυθεντικούς λόγους του Ποιμάνδρη, κι έγινα θεόπνευστος.


morfeas sky

............
................................




Ποιμάνδρης
https://el.wikisource.org/wiki/%CE%A0%CE%BF%CE%B9%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B7%CF%82

Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος

Εννοίας μοί ποτε γενομένης περὶ τῶν ὄντων καὶ
μετεωρισθείσης μοι τῆς διανοίας σφόδρα, κατασχεθεισῶνμου τῶν σωματικῶν αἰσθήσεων, καθάπερ οἱ ὕπνῳ βεβαρημένοι ἐκ κόρου τροφῆς ἢ ἐκ κόπου σώματος, ἔδοξά τινα ὑπερμεγέθη μέτρῳ ἀπεριορίστῳ τυγχάνοντα καλεῖν μου τὸ ὄνομα καὶ λέγοντά μοι,
Τί βούλει ἀκοῦσαι καὶ θεάσασθαι, καὶ νοήσας μαθεῖν καὶ γνῶναι;
–φημὶ ἐγώ, Σὺ γὰρ τίς εἶ;
– ᾿Εγὼ μέν, φησίν, εἰμὶ ὁ Ποιμάνδρης, ὁ τῆς αὐθεντίας νοῦς· οἶδα ὃ βούλει, καὶ σύνειμί σοι πανταχοῦ.
– φημὶ ἐγώ, Μαθεῖν θέλω τὰ ὄντα καὶ νοῆσαι τὴν τούτων φύσιν καὶ γνῶναι τὸν θεόν· πῶς, ἔφην, ἀκοῦσαι βούλομαι.
– φησὶν ἐμοὶ πάλιν,
῎Εχε νῷ σῷ ὅσα θέλεις μαθεῖν, κἀγώ σε διδάξω.


τοῦτο εἰπὼν ἠλλάγη τῇ ἰδέᾳ, καὶ εὐθέως πάντα μοι
ἤνοικτο ῥοπῇ, καὶ ὁρῶ θέαν ἀόριστον, φῶς δὲ πάντα γεγενημένα, εὔδιόν τε καὶ ἱλαρόν, καὶ ἠράσθην ἰδών.
καὶ μετ'ὀλίγον σκότος κατωφερὲς ἦν, ἐν μέρει γεγενημένον,
φοβερόν τε καὶ στυγνόν, σκολιῶς σπειραμένον, ὡς <ὄφει>
εἰκάσαι με· εἶτα μεταβαλλόμενον τὸ σκότος εἰς ὑγρᾶν τινα φύσιν, ἀφάτως τεταραγμένην καὶ καπνὸν ἀποδιδοῦσαν,
ὡς ἀπὸ πυρός, καί τινα ἦχον ἀποτελοῦσαν ἀνεκλάλητον γοώδη·
εἶτα βοὴ ἐξ αὐτῆς ἀσυνάρθρως ἐξεπέμπετο, ὡς εἰκάσαι φωνῇ πυρός, 


ἐκ δὲ φωτὸς ..... λόγος ἅγιος ἐπέβη τῇ φύσει, καὶ πῦρ ἄκρατον ἐξεπήδησεν ἐκ τῆς ὑγρᾶς φύσεως ἄνω εἰς ὕψος·
κοῦφον δὲ ἦν καὶ ὀξύ, δραστικὸν δὲ ἅμα, καὶ ὁ ἀὴρ ἐλαφρὸς ὢν ἠκολούθησε τῷ πνεύματι, ἀναβαίνοντος αὐτοῦ μέχρι τοῦ πυρὸς ἀπὸ γῆς καὶ ὕδατος, ὡς δοκεῖν κρέμασθαι αὐτὸν ἀπ' αὐτοῦ·
γῆ δὲ καὶ ὕδωρ ἔμενε καθ' ἑαυτὰ συμμεμιγμένα, ὡς μὴ θεωρεῖσθαι <τὴν γῆν> ἀπὸ τοῦ ὕδατος·
κινούμενα δὲ ἦν διὰ τὸν ἐπιφερόμενον πνευματικὸν λόγον εἰς ἀκοήν.


ὁ δὲ Ποιμάνδρης ἐμοί,
᾿Ενόησας, φησί. τὴν θέαν ταύτην ὅ τι καὶ βούλεται;
καὶ, Γνώσομαι, ἔφην ἐγώ.


– Τὸ φῶς ἐκεῖνο, ἔφη, ἐγὼ Νοῦς ὁ σὸς θεός, ὁ πρὸ φύσεως ὑγρᾶς
τῆς ἐκ σκότους φανείσης·
ὁ δὲ ἐκ Νοὸς φωτεινὸς Λόγος υἱὸς θεοῦ.
– Τί οὖν; φημί.,
– Οὕτω γνῶθι· τὸ ἐν σοὶ βλέπον καὶ ἀκοῦον, λόγος κυρίου,
ὁ δὲ νοῦς πατὴρ θεός. οὐ γὰρ διίστανται ἀπ' ἀλλήλων·

ἕνωσις γὰρ τούτων ἐστὶν ἡ ζωή. 


– Εὐχαριστῶ σοι, ἔφην ἔγω.
– ᾿Αλλὰ δὴ νόει τὸ φῶς καὶ γνώριζε τοῦτο.


εἰπόντος ταῦτα ἐπὶ πλείονα χρόνον ἀντώπησέ μοι,
ὥστε με τρέμειν αὐτοῦ τὴν ἰδέαν·
ἀνανεύσαντος δέ, θεωρῶ ἐν τῷ νοΐ μου τὸ φῶς ἐν δυνάμεσιν ἀναριθμήτοις ὄν, καὶ κόσμον ἀπεριόριστον γεγενημένον, καὶ περιίσχεσθαι τὸ πῦρ δυνάμει μεγίστῃ, καὶ στάσιν ἐσχηκέναι κρατούμενον· 


ταῦτα δὲ ἐγὼ διενοήθην ὁρῶν διὰ τὸν τοῦ Ποιμάνδρου λόγον.
ὡς δὲ ἐν ἐκπλήξει μου ὄντος, φησὶ πάλιν ἐμοί,
Εἶδες ἐν τῷ νῷ τὸ ἀρχέτυπον εἶδος, τὸ προάρχον τῆς
ἀρχῆς τῆς ἀπεράντου
·
ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης ἐμοί. 


– Τὰ οὖν, ἐγώ φημι, στοιχεῖα τῆς φύσεως πόθεν ὑπέστη;
– πάλιν ἐκεῖνος πρὸς ταῦτα,
᾿Εκ βουλῆς θεοῦ, ἥτις λαβοῦσα τὸν Λόγον καὶ ἰδοῦσα τὸν καλὸν κόσμον ἐμιμήσατο, κοσμοποιηθεῖσα διὰ τῶν ἑαυτῆς στοιχείων καὶ γεννημάτων ψυχῶν.



ὁ δὲ Νοῦς ὁ θεός, ἀρρενόθηλυς ὤν, ζωὴ καὶ φῶς
ὑπάρχων, ἀπεκύησε λόγῳ ἕτερον Νοῦν δημιουργόν, ὃς θεὸς τοῦ πυρὸς καὶ πνεύματος ὤν, ἐδημιούργησε διοικητάς τινας
ἑπτά, ἐν κύκλοις περιέχοντας τὸν αἰσθητὸν κόσμον, καὶ ἡ
διοίκησις αὐτῶν εἱμαρμένη καλεῖται.


ἐπήδησεν εὐθὺς ἐκ τῶν κατωφερῶν στοιχείων [τοῦ θεοῦ] ὁ τοῦ θεοῦ Λόγος εἰς τὸ καθαρὸν τῆς φύσεως δημιούργημα, καὶ ἡνώθη τῷ δημιουργῷ Νῷ (ὁμοούσιος γὰρ ἦν), καὶ κατελείφθη [τὰ] ἄλογα τὰ κατωφερῆ τῆς φύσεως στοιχεῖα, ὡς εἶναι ὕλην μόνην.


ὁ δὲ δημιουργὸς Νοῦς σὺν τῷ Λόγῳ, ὁ περιίσχων τοὺς κύκλους καὶ δινῶν ῥοίζῳ, ἔστρεψε τὰ ἑαυτοῦ δημιουργήματα καὶ εἴασε στρέφεσθαι ἀπ' ἀρχῆς ἀορίστου εἰς ἀπέραντον τέλος·
ἄρχεται γάρ, οὗ λήγει· 


ἡ δὲ τούτων περιφορά, καθὼς ἠθέλησεν ὁ Νοῦς,
ἐκ τῶν κατωφερῶν στοιχείων ζῷα ἤνεγκεν ἄλογα (οὐ γὰρ ἐπεῖχε τὸν Λόγον), ἀὴρ δὲ πετεινὰ ἤνεγκε, καὶ τὸ ὕδωρ νηκτά·

διακεχώρισται δὲ ἀπ' ἀλλήλων ἥ τε γῆ καὶ τὸ ὕδωρ, καθὼς ἠθέλησεν ὁ Νοῦς, καὶ <ἡ γῆ> ἐξήνεγκεν ἀπ' αὐτῆς ἃ εἶχε
ζῷα τετράποδα <καὶ> ἑρπετά, θηρία ἄγρια καὶ ἥμερα.


ὁ δὲ πάντων πατὴρ ὁ Νοῦς, ὢν ζωὴ καὶ φῶς, ἀπεκύησεν ῎Ανθρωπον αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡς ἰδίου τόκου·
περικαλλὴς γάρ, τὴν τοῦ πατρὸς εἰκόνα ἔχων·
ὄντως γὰρ καὶ ὁ θεὸς ἠράσθη τῆς ἰδίας μορφῆς, παρέδωκε τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα, καὶ κατανοήσας δὲ τὴν τοῦ Δημιουργοῦ κτίσιν ἐν τῷ πυρί, ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς δημιουργεῖν, καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ πατρός·

γενόμενος ἐν τῇ δημιουργικῇ σφαίρᾳ, ἕξων τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν, κατενόησε τοῦ ἀδελφοῦ τὰ δημιουργήματα, οἱ δὲ ἠράσθησαν αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ μετεδίδου τῆς ἰδίας τάξεως·
καὶ καταμαθὼν τὴν τούτων οὐσίαν καὶ μεταλαβὼν τῆς αὐτῶν φύσεως ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι τὴν περιφέρειαν τῶν κύκλων, καὶ τὸ κράτος τοῦ ἐπικειμένου ἐπὶ τοῦ πυρὸς κατανοῆσαι.

καὶ ὁ τοῦ τῶν θνητῶν κόσμου καὶ τῶν ἀλόγων ζῴων
ἔχων πᾶσαν ἐξουσίαν διὰ τῆς ἁρμονίας παρέκυψεν,
ἀναρρήξας τὸ κύτος, καὶ ἔδειξε τῇ κατωφερεῖ φύσει τὴν καλὴν
τοῦ θεοῦ μορφὴν, ὃν ἰδοῦσα ἀκόρεστον κάλλος
<καὶ> πᾶσαν ἐνέργειαν ἐν ἑαυτῷ ἔχοντα τῶν διοικητόρων
τήν τε μορφὴν τοῦ θεοῦ ἐμειδίασεν ἔρωτι, ὡς ἅτε τῆς καλλίστης μορφῆς τοῦ ᾿Ανθρώπου τὸ εἶδος ἐν τῷ ὕδατι ἰδοῦσα καὶ τὸ σκίασμα ἐπὶ τῆς γῆς.

ὁ δὲ ἰδὼν τὴν ὁμοίαν αὐτῷ μορφὴν ἐν αὐτῇ οὖσαν ἐν τῷ ὕδατι, ἐφίλησε καὶ ἠβουλήθη αὐτοῦ οἰκεῖν·
ἅμα δὲ τῇ βουλῇ ἐγένετο ἐνέργεια, καὶ ᾤκησε (οικιοποιήθηκε) τὴν ἄλογον μορφήν·
ἡ δὲ φύσις λαβοῦσα τὸν ἐρώμενον περιεπλάκη ὅλη καὶ ἐμίγησαν· ἐρώμενοι γὰρ ἦσαν.

καὶ διὰ τοῦτο παρὰ πάντα τὰ ἐπὶ γῆς ζῷα διπλοῦς
ἐστιν ὁ ἄνθρωπος, θνητὸς μὲν διὰ τὸ σῶμα, ἀθάνατος δὲ
διὰ τὸν οὐσιώδη ἄνθρωπον·
ἀθάνατος γὰρ ὢν καὶ πάντων τὴν ἐξουσίαν ἔχων, τὰ θνητὰ πάσχει ὑποκείμενος τῇ εἱμαρμένῃ.
ὑπεράνω οὖν ὢν τῆς ἁρμονίας ἐναρμόνιος γέγονε  δοῦλος ἀρρενόθηλυς δὲ ὤν, ἐξ ἀρρενοθήλεος ὢν πατρὸς
καὶ ἄϋπνος ἀπὸ ἀΰπνου ..... κρατεῖται.

καὶ μετὰ ταῦτα, Νοῦς ὁ ἐμός· καὶ αὐτὸς γὰρ ἐρῶ τοῦ λόγου.
ὁ δὲ Ποιμάνδρης εἶπε,
Τοῦτό ἐστι τὸ κεκρυμμένον μυστήριον μέχρι τῆσδε τῆς ἡμέρας. 


ἡ γὰρ φύσις ἐπιμιγεῖσα τῷ ᾿Ανθρώπῳ ἤνεγκέ τι θαῦμα θαυμασιώτατον·ἔχοντος γὰρ αὐτοῦ τῆς ἁρμονίας τῶν ἑπτὰ τὴν φύσιν, οὓς ἔφην σοι ἐκ πυρὸς καὶ πνεύματος, οὐκ ἀνέμενεν ἡ φύσις, ἀλλ' εὐθὺς ἀπεκύησεν ἑπτὰ ἀνθρώπους, πρὸς τὰς φύσεις τῶν ἑπτὰ διοκητόρων, ἀρρενοθήλεας καὶ μεταρσίους. (αρσενικοθήλυκος που αιωρείται).

καὶ μετὰ ταῦτα, ῏Ω Ποιμάνδρη, εἰς μεγάλην γὰρ νῦν
ἐπιθυμίαν ἦλθον καὶ ποθῶ ἀκοῦσαι·
μὴ ἔκτρεχε. καὶ ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν, ᾿Αλλὰ σιώπα. οὔπω γάρ σοι ἀνήπλωσα τὸν πρῶτον λόγον.
– ᾿Ιδοὺ σιωπῶ, ἔφην ἐγώ.

᾿Εγένετο οὖν, ὡς ἔφην, τῶν ἑπτὰ τούτων ἡ γένεσις τοιῷδε τρόπῳ·
θηλυκὴ γὰρ <γῆ> ἦν καὶ ὕδωρ ὀχευτικόν, τὸ δὲ ἐκ πυρὸς πέπειρον.(πέπειρον αρσενικοθήλυκο σώμα-ουδέτερο)  ἐκ δὲ αἰθέρος τὸ πνεῦμα ἔλαβε καὶ ἐξήνεγκεν ἡ φύσις τὰ σώματα πρὸς τὸ εἶδος τοῦ ᾿Ανθρώπου. (αρσενικοθήλυκα σώματα με πνεύμα).

ὁ δὲ ῎Ανθρωπος ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ἐγένετο εἰς ψυχὴν καὶ νοῦν,
ἐκ μὲν ζωῆς ψυχήν, ἐκ δὲ φωτὸς νοῦν,
καὶ ἔμεινεν οὕτω τὰ πάντα τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου μέχρι
περιόδου τέλους <καὶ> ἀρχῶν γενῶν.



ἄκουε λοιπόν, ὃν ποθεῖς λόγον ἀκοῦσαι. τῆς περιόδου πεπληρωμένης ἐλύθη ὁ πάντων σύνδεσμος ἐκ βουλῆς θεοῦ· 
πάντα γὰρ ζῷα ἀρρενοθήλεα ὄντα διελύετο ἅμα τῷ
ἀνθρώπῳ καὶ ἐγένετο τὰ μὲν ἀρρενικὰ ἐν μέρει, τὰ δὲ θηλυκὰ ὁμοίως. 

*Διέσπασε ο δεύτερος Νους δημιουργός τα πάντα και ο άνθρωπος έπεσε σε ΛΗΘΗ*

ὁ δὲ θεὸς εὐθὺς εἶπεν ἁγίῳ λόγῳ, Αὐξάνεσθε ἐν αὐξήσει καὶ πληθύνεσθε ἐν πλήθει πάντα τὰ κτίσματα καὶ δημιουργήματα,
καὶ ἀναγνωρισάτω <ὁ> ἔννους ἑαυτὸν ὄντα ἀθάνατον, καὶ τὸν αἴτιον τοῦ θανάτου ἔρωτα, καὶ πάντα τὰ ὄντα. 

τοῦτο εἰπόντος, ἡ πρόνοια διὰ τῆς εἱμαρμένης καὶ ἁρμονίας τὰς μίξεις ἐποιήσατο, καὶ τὰς γενέσεις κατέστησε,
καὶ ἐπληθύνθη κατὰ γένος τὰ πάντα καὶ ὁ ἀναγνωρίσας ἑαυτὸν ἐλήλυθεν εἰς τὸ περιούσιον ἀγαθόν, ὁ δε ἀγαπήσας τὸ ἐκ πλάνης ἔρωτος σῶμα, οὗτος μένει ἐν τῷ σκότει πλανώμενος, αἰσθητῶς πάσχων τὰ τοῦ θανάτου. 

(το διασπασμένο σώμα σε αρσενικό και θηλυκό)
– Τί τοσοῦτον ἁμαρτάνουσιν, ἔφην ἐγώ, οἱ ἀγνοοῦντες,
ἵνα στερηθῶσι τῆς ἀθανασίας;
– ῎Εοικας, ὦ οὗτος, τούτων μὴ πεφροντικέναι ὧν ἤκουσας.
οὐκ ἔφην σοι νοεῖν; 

–Νοῶ καὶ μιμνήσκομαι, εὐχαριστῶ δὲ ἅμα.
– Εἰ ἐνόησας, εἰπέ μοι, διὰ τί ἄξιοί εἰσι τοῦ θανάτου οἱ ἐν τῷ θανάτῳ ὄντες;
– ῞Οτι προκατάρχεται τοῦ οἰκείου σώματος τὸ στυγνὸν σκότος,
ἐξ οὗ ἡ ὑγρὰ φύσις, ἐξ ἧς τὸ σῶμα συνέστηκεν ἐν τῷ αἰσθητῷ κόσμῳ, ἐξ οὗ θάνατος ἀρδεύεται.

– ᾿Ενόησας ὀρθῶς, ὦ οὗτος.
κατὰ τί δὲ «ὁ νοήσας ἑαυτὸν εἰς αὐτὸν χωρεῖ», ὅπερ ἔχει ὁ τοῦ θεοῦ λόγος;
–φημὶ ἐγώ, ῞Οτι ἐκ φωτὸς καὶ ζωῆς συνέστηκεν ὁ πατὴρ
τῶν ὅλων, ἐξ οὗ γέγονεν ὁ ῎Ανθρωπος.
– Εὖ φῂς λαλῶν·
φῶς καὶ ζωή ἐστιν ὁ θεὸς καὶ πατήρ, ἐξ οὗ ἐγένετο ὁ
Ανθρωπος.

ἐὰν οὖν μάθῃς αὐτὸν ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ὄντα καὶ ὅτι ἐκ τούτων τυγχάνεις, εἰς ζωὴν πάλιν χωρήσεις.
ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν.

– 'All' ἔτι μοι εἰπέ, πῶς εἰς ζωὴν χωρήσω ἐγώ, ἔφην, ὦ Νοῦς ἐμός; φησὶ γὰρ ὁ θεός·
«ὁ ἔννους ἄνθρωπος ἀναγνωρισάτω ἑαυτόν».


οὐ πάντες γὰρ ἄνθρωποι νοῦν ἔχουσιν;
– Εὐφήμει, ὦ οὗτος, λαλῶν· 


παραγίνομαι αὐτὸς ἐγὼ ὁ Νοῦς τοῖς ὁσίοις καὶ ἀγαθοῖς καὶ καθαροῖς καὶ ἐλεήμοσι, τοῖς εὐσεβοῦσι, καὶ ἡ παρουσία μου γίνεται βοήθεια, καὶ εὐθὺς τὰ πάντα γνωρίζουσι
καὶ τὸν πατέρα ἱλάσκονται ἀγαπητικῶς καὶ εὐχαριστοῦσιν
εὐλογοῦντες καὶ ὑμνοῦντες τεταγμένως πρὸς αὐτὸν τῇ
στοργῇ, καὶ πρὸ τοῦ παραδοῦναι τὸ σῶμα ἰδίῳ θανάτῳ
μυσάττονται τὰς αἰσθήσεις, εἰδότες αὐτῶν τὰ ἐνεργήματα·
μᾶλλον δὲ οὐκ ἐάσω αὐτὸς ὁ Νοῦς τὰ προσπίπτοντα ἐνεργήματα τοῦ σώματος ἐκτελεσθῆναι.
πυλωρὸς ὢν ἀποκλείσω τὰς εἰσόδους τῶν κακῶν καὶ αἰσχρῶν ἐνεργημάτων, τὰς ἐνθυμήσεις ἐκκόπτων.

τοῖς δὲ ἀνοήτοις καὶ κακοῖς καὶ πονηροῖς καὶ φθονεροῖς καὶ πλεονέκταις καὶ φονεῦσι καὶ ἀσεβέσι πόρρωθέν εἰμι, τῷ τιμωρῷ ἐκχωρήσας δαίμονι, ὅστις τὴν ὀξύτητα τοῦ πυρὸς προσβάλλων θρώσκει αὐτὸν αἰσθητικῶς καὶ μᾶλλον ἐπὶ τὰς ἀνομίας αὐτὸν ὁπλίζει, ἵνα τύχῃ πλείονος τιμωρίας, καὶ οὐ παύεται ἐπ' ὀρέξεις ἀπλέτους τὴν ἐπιθυμίαν ἔχων, ἀκορέστως σκοτομαχῶν, καὶ τοῦτον βασανίζει, καὶ ἐπ' αὐτὸν πῦρ ἐπὶ τὸ πλεῖον αὐξάνει.


– Εὖ μοι πάντα, ὡς ἐβουλόμην, ἐδίδαξας, ὦ Νοῦς,
ἔτι δέ μοι εἰπὲ <περὶ> τῆς ἀνόδου τῆς γινομένης.
– πρὸςταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἷπε,

Πρῶτον μὲν ἐν τῇ ἀναλύσει του σώματος τοῦ ὑλικοῦ παραδίδως αὐτὸ τὸ σῶμα εἰς ἀλλοίωσιν, καὶ τὸ εἶδος ὃ εἶχες ἀφανὲς γίνεται, καὶ τὸ ἦθος τῷ δαίμονι ἀνενέργητον παραδίδως, καὶ αἱ αἰσθήσεις τοῦ σώματος εἰς τὰς ἑαυτῶν πηγὰς ἐπανέρχονται, μέρη γινόμεναι καὶ πάλιν συνανιστάμεναι εἰς τὰς ἐνεργείας.
καὶ ὁ θυμὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία εἰς τὴν ἄλογον φύσιν χωρεῖ.


καὶ οὕτως ὁρμᾷ λοιπὸν ἄνω διὰ τῆς ἁρμονίας, καὶ τῇ πρώτῃ ζώνῃ
δίδωσι τὴν αὐξητικὴν ἐνέργειαν καὶ τὴν μειωτικήν, καὶ τῇ
δευτέρᾳ τὴν μηχανὴν τῶν κακῶν, δόλον ἀνενέργητον, καὶ τῇ
τρίτῃ τὴν ἐπιθυμητικὴν ἀπάτην ἀνενέργητον, καὶ τῇ
τετάρτῃ τὴν ἀρχοντικὴν προφανίαν ἀπλεονέκτητον, καὶ τῇ
πέμπτῃ τὸ θράσος τὸ ἀνόσιον καὶ τῆς τόλμης τὴν προπέτειαν,
καὶ τῇ ἕκτῃ τὰς ἀφορμὰς τὰς κακὰς τοῦ πλούτου ἀνενεργήτους,
καὶ τῇ ἑβδόμῃ ζώνῃ τὸ ἐνεδρεῦον ψεῦδος.

καὶ τότε γυμνωθεὶς ἀπὸ τῶν τῆς ἁρμονίας ἐνεργημάτων
γίνεται ἐπὶ τὴν ὀγδοατικὴν φύσιν, τὴν ἰδίαν δύναμιν ἔχων, καὶ ὑμνεῖ σὺν τοῖς οὖσι τὸν πατέρα· 


συγχαίρουσι δὲ οἱ παρόντες τῇ τούτου παρουσίᾳ, καὶ ὁμοιωθεὶς τοῖς συνοῦσιν ἀκούει καί τινων δυνάμεων ὑπὲρ τὴν ὀγδοατικὴν φύσιν φωνῇ τινι ἡδείᾳ ὑμνουσῶν τὸν θεόν· 


καὶ τότε τάξει ἀνέρχονται πρὸς τὸν πατέρα, καὶ αὐτοὶ εἰς δυνάμεις ἑαυτοὺς παραδιδόασι, καὶ δυνάμεις γενόμενοι ἐν θεῷ γίνονται. (Ζωή και Φως).

τοῦτό ἐστι τὸ ἀγαθὸν τέλος τοῖς γνῶσιν ἐσχηκόσι, θεωθῆναι.
λοιπόν, τί μέλλεις;
οὐχ ὡς πάντα παραλαβὼν καθοδηγὸς γίνῃ τοῖς ἀξίοις, ὅπως τὸ γένος τῆς ἀνθρωπότητος διὰ σοῦ ὑπὸ θεοῦ σωθῇ;
ταῦτα εἰπὼν ὁ Ποιμάνδρης ἐμοὶ ἐμίγη ταῖς δυνάμεσιν.

ἐγὼ δὲ εὐχαριστήσας καὶ εὐλογήσας τὸν πατέρα τῶν
ὅλων ἀνείθην ὑπ' αὐτοῦ δυναμωθεὶς καὶ διδαχθεὶς τοῦ
παντὸς τὴν φύσιν καὶ τὴν μεγίστην θέαν, καὶ ἦργμαι κηρύσσειν τοῖς ἀνθρώποις τὸ τῆς εὐσεβείας καὶ γνώσεως κάλλος,

῏Ω λαοί, ἄνδρες γηγενεῖς, οἱ μέθῃ καὶ ὕπνῳ ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότες καὶ τῇ ἀγνωσίᾳ τοῦ θεοῦ, νήψατε, παύσασθε δὲ κραιπαλῶντες, θελγόμενοι ὕπνῳ ἀλόγῳ.

Οἱ δὲ ἀκούσαντες παρεγένοντο ὁμοθυμαδόν. ἐγὼ δέ φημι, Τί ἑαυτούς, ὦ ἄνδρες γηγενεῖς, εἰς θάνατον ἐκδεδώκατε, ἔχοντες ἐξουσίαν τῆς ἀθανασίας μεταλαβεῖν; μετανοήσατε, οἱ συνοδεύσαντες τῇ πλάνῃ καὶ συγκοινωνήσαντες τῇ ἀγνοίᾳ· ἀπαλλάγητε τοῦ σκοτεινοῦ φωτός, μεταλάβετε τῆς ἀθανασίας, καταλείψαντες τὴν φθοράν.

καὶ οἱ μὲν αὐτῶν καταφλυαρήσαντες ἀπέστησαν, τῇ τοῦ θανάτου ὁδῷ ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότες, οἱ δὲ παρεκάλουν διδαχθῆναι, ἑαυτοὺς πρὸ ποδῶν μου ῥίψαντες. ἐγὼ δὲ ἀναστήσας αὐτοὺς καθοδηγὸς ἐγενόμην τοῦ γένους, τοὺς λόγους διδάσκων, πῶς καὶ τίνι τρόπῳ σωθήσονται, καὶ ἔσπειρα αὐτοῖς τοὺς τῆς σοφίας λόγους καὶ ἐτράφησαν ἐκ τοῦ ἀμβροσίου ὕδατος. ὀψίας δὲ γενομένης καὶ τῆς τοῦ ἡλίου αὐγῆς ἀρχομένης δύεσθαι ὅλης, ἐκέλευσα αὐτοῖς εὐχαριστεῖν τῷ θεῷ καὶ ἀναπληρώσαντες τὴν εὐχαριστίαν ἕκαστος ἐτράπη εἰς τὴν ἰδίαν κοίτην.

ἐγὼ δὲ τὴν εὐεργεσίαν τοῦ Ποιμάνδρου ἀνεγραψάμην εἰς ἐμαυτόν, καὶ πληρωθεὶς ὧν ἤθελον ἐξηυφράνθην.
ἐγένετο γὰρ ὁ τοῦ σώματος ὕπνος τῆς ψυχῆς νῆψις, καὶ ἡ κάμμυσις τῶν ὀφθαλμῶν ἀληθινὴ ὅρασις, καὶ 
ἡ σιωπή μου ἐγκύμων τοῦ ἀγαθοῦ, καὶ ἡ τοῦ λόγου ἐκφορὰ (Νους της ψυχής) γεννήματα ἀγαθῶν. 

τοῦτο δὲ συνέβη μοι λαβόντι ἀπὸ τοῦ νοός μου, τουτέστι τοῦ Ποιμάνδρου, τοῦ τῆς αὐθεντίας λόγου. θεόπνους γενόμενος τῆς ἀληθείας ἦλθον.
διὸ δίδωμι ἐκ ψυχῆς καὶ ἰσχύος ὅλης εὐλογίαν τῷ πατρὶ θεῷ.

ἅγιος ὁ θεὸς καὶ πατὴρ τῶν ὅλων.
ἅγιος ὁ θεὸς, οὗ ἡ βουλὴ τελεῖται ἀπὸ τῶν ἰδίων δυνάμεων.
ἅγιος ὁ θεός, ὃς γνωσθῆναι βούλεται καὶ γινώσκεται τοῖς ἰδίοις.
ἅγιος εἶ, ὁ λόγῳ συστησάμενος τὰ ὄντα.
ἅγιος εἶ, οὗ πᾶσα φύσις εἰκὼν ἔφυ.
ἅγιος εἶ, ὃν ἡ φύσις οὐκ ἐμόρφωσεν.
ἅγιος εἶ, ὁ πάσης δυνάμεως ἰσχυρότερος.
ἅγιος εἶ, ὁ πάσης ὑπεροχῆς μείζων.
ἅγιος εἶ, ὁ κρείττων τῶν ἐπαίνων.

δέξαι λογικὰς θυσίας ἁγνὰς ἀπὸ ψυχῆς καὶ καρδίας πρὸς σὲ ἀνατεταμένης, ἀνεκλάλητε, ἄρρητε, σιωπῇ φωνούμενε. αἰτουμένῳ τὸ μὴ σφαλῆναι τῆς γνώσεως τῆς κατ' οὐσίαν ἡμῶν ἐπίνευσόν μοι καὶ ἐνδυνάμωσόν με, καὶ τῆς χάριτος ταύτης φωτίσω τοὺς ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ γένους μοῦ ἀδελφούς, υἱοὺς δὲ σοῦ. διὸ πιστεύω καὶ μαρτυρῶ· 
εἰς ζωὴν καὶ φῶς χωρῶ. εὐλογητὸς εἶ, πάτερ. ὁ σὸς ἄνθρωπος
συναγιάζειν σοι βούλεται, καθὼς παρέδωκας αὐτῷ τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν.



morfeas sky
..........
...................


Σχόλια

  1. 1)Υπάρχει περίπτωση τα κείμενα του Ερμή Τρισμέγιστου να έχουν αλλοιωθεί-παραποιηθεί απο ιερατεία η άλλον παράγοντα;...
    2)Γιατί δεν έχει γίνει κάτι αντίστοιχο στις μέρες μας με κάποιον άλλον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φιλε Ρέμο, για να κατανοησει ενας ανθρωπος τον Ποιμανδρη, πρεπει να διαβασει ταυτοχρονα τα Ερμητικα κειμενα..επίσης καθε λεξη εχει χιλιες εννοιες κρυμμενες,και απλα κανείς δεν θα καταλαβει απολυτως τιποτα, και θα τα προσπερασει.
    Ειναι ασυλληπτη η γνωση που μας προσφερεται, αλλα ακατανοητη για τους πολλους.
    Η αληθεια παντα μας δινεται σ αυτον τον κοσμο, αλλα ειναι δικη μας επιλογη με ποια λογικη θα την δουμε και κατανοησουμε .
    Η ορθη λογικη της ψυχης ειναι ο μονος δρομος προς τα κει, αρκεί να καταλάβουμε πρώτα τι σημαίνει ο ορισμός της ορθής λογικής.(ένστικτό, αίσθηση, λογισμός, νόηση, διανόηση της ουσίας του λόγου της ψυχής).

    Για να πάρεις μια ιδέα, χρειαστηκαν πεντε χρονια επιπονης νοητικης προσπαθειας, υπομονης, επιμονης, για να κατανοησω όλα αυτα που κατανοησα ως σημερα που γραφω, και αναλυω οσο καλυτερα μπορω μεσα σπο τα κειμενα-αναρτήσεις που δημοσιευω στο εν λογω μπλογκ που διαθέτω.

    Ποιος θα καθησει πεντε χρονια να "σπασει" το κεφαλι του; Και ποιος θα τον πιστεψει; απο την στιγμη που ολοι οι ανθρωποι ζουν μεσα στην Αγνοια και την Ληθη του αισθητου κοσμου της Υλης των αισθητων σωματων;....μαλλον για τρελο θα τον περασουν, και θα προσπερασουν, γι'αυτό και όσοι γνωρίζουν την όποια αλήθεια συνήθως την κρατούν για τον εαυτό τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου