ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ // ΤΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ // Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΓΝΩΣΗ

Διαβάστε:
ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ


ΕΡΜΗΣ O ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ
ΕΝ ΑΡΧΗΝ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ

ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ 





ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ Ι
Στοβαίος 2,1,26


ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΕΡΜΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΤΑΤ

Αυθεντικό κείμενο:

Θεόν νοήσαι μεν χαλεπόν, φράσαι δε αδύνατον ώ και νοήσαι δυνατόν το γαρ ασώματον σώματι σημήναι αδύνατον, και το τέλειον το ατελεί καταλαβέσθαι ου δυνατόν, και το αίδιον το ολιγοχρονίω συγγενέσθαι δύσκολον. το μεν γαρ αεί εστί, το δε παρέρχεται και το μεν αληθεία εστί, το δέ υπό φαντασίας σκιάζεται. το δέ ασθενέστερο, του
ισχυροτέρου και το έλαττον του κρείττονος διέστηκε τοσούτον, όσον το θνητόν του θείου. η δε μέση τούτων διάστασις αμαυροί τήν του καλού θέα οφθαλμοίς μεν γαρ τα σώματα θεατά, γλώττη δε τα ορατά λεκτά το δε ασώματον και αφανές και ασχημάτιστον και μηδέ εξ ύλης υποκείμενον υπό των ημετέρων αισθήσεων καταληφθήναι ου δύναται. εννοούμαι, ώ εννοούμαι ο εξειπείν αδύνατον, τούτον εστιν ο θεός.



Μεταφρασμένο:

Είναι μεν δύσκολο να καταλάβει κανείς τον θεό αλλά και αδύνατο να τον περιγράψει, διότι το ασώματο δε μπορείς να το εκφράσεις με σώμα.
Δεν είναι δυνατό να κατανοήσεις το τέλειο με το ατελές, ούτε το αθάνατο με το ολιγόχρονο να ενωθεί, διότι, το μεν είναι αλήθεια για πάντα ενώ το άλλo, σκιάζεται από την εντύπωση.
Το πιο αδύνατο από το δυνατό και το μικρότερο από το μεγαλύτερο, απέχει τόσο, όσο το θνητό από το θείο.
Και η ανάμεσα τους απόσταση αμαυρώνει τη θέα του ωραίου,
διότι τα σώματα είναι ορατά μέσω των οφθαλμών, και μέσω της γλώσσας είναι ορατά τα όσα λέγονται.
Το δε ασώματο είναι και αόρατο και ασχημάτιστο, δεν μπορεί όμως να γίνει αντιληπτό από τις αισθήσεις μας ό,τι είναι ασώματο και αφανές και ασχημάτιστο, και δεν έχει σχηματιστεί από ύλη.
Εννοώ, πως ότι δεν μπορείς να περιγράψεις, αυτό είναι ο θεός

..............

Ανάλυση:

Τι είναι ο Θεός; τι είναι το ασώματο και τι το σώμα.
Ο Θεός είναι ασώματος.
Ο άνθρωπος είναι σώμα.
Πως είναι δυνατόν να περιγράψεις το ασώματο με σώμα;
Το μεν ασώματο είναι αλήθεια.
Το δε σώμα σκιάζεται από την εντύπωση πως είναι κάτι.
Η ανάμεσα τους απόσταση αμαυρώνει την θέα του ωραίου.
Τα σώματα είναι ορατά μέσω των οφθαλμών, και μέσω της γλώσσας γίνονται ορατά τα όσα λέγονται.
O Θεός είναι ασώματος δεν έχει σχήμα διότι είναι Θείον, είναι Νους, το Όλον Φως.

Το δε ασώματο είναι αόρατο και δεν έχει σχήμα ούτε μορφή ούτε είναι σχηματισμένο από ύλη, και δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από τις πέντε αισθήσεις, (αφή, ακοή, όσφρηση, γεύση, όραση), διότι οι αισθήσεις και τα συναισθήματα είναι θνητές ενέργειες θνητών σωμάτων που εκδηλώνονται στην ύλη.

Το σώμα σχηματίζεται από ύλη.
Το ασώματο σχηματίζεται κι αυτό μεν, αλλά δεν έχει μορφή από ύλη.
Διότι κάθε μορφή σχηματίζεται από τα δικά της χαρακτηριστικά.

Σώμα λοιπόν ορίζουμε κάθε τι που αποτελείται από ύλη.
Ασώματο ορίζουμε κάθε τι που δεν αποτελείται από ύλη.
Και είναι αδύνατον να περιγράψεις το ασώματο με σώμα.
Διότι είναι αδύνατον να περιγράψεις με τις αισθήσεις και τα συναισθήματα του σώματος κάθε τι ασώματο.
Διότι είναι θνητά συναισθήματα και θνητές αισθήσεις θνητών σωμάτων.

Διότι το σώμα σωματοποιεί κάθε ασώματη ενέργεια σε συναίσθημα η αίσθηση, που κάθε τι έχει και το αντίθετο του,
και είναι μεγάλη πλάνη οι αισθήσεις και τα συναισθήματα, διότι η ύλη εκδηλώνει τις ενέργειες στα σώματα αυξομειώνοντας τες, μέσα από ένα δίπολο, όπου κάθετι έχει το αντίθετο του, μέσα από την εναντίωση και διαμάχη που επέφερε μία φύση διπολική, και δίχως λογική, διότι μόνον ο Νους και η ορθή λογική φέρει την Αρμονία στο πνεύμα της φύσης του υλικού κόσμου, αλλά και του αισθητού σώματος μας.

Διότι ο Θεός είναι το απόλυτο Αγαθό, και ούτε καν η λέξη Πανάγαθος μπορεί να περιγράψει τον Θεό, διότι είναι ύβρεις, και καλύτερο είναι όταν μιλούμε για το Θεό η σιωπή..
….

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΚΑΛΛΕΙ ΤΡΟΜΟ.
Ο ΦΟΒΟΣ ΓΕΝΝΑ ΜΙΑ ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΓΙ ΑΥΤΟ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΝΑ ΕΝΩΘΟΥΝ ΣΕ ΟΜΑΔΕΣ ΠΙΣΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΛΥΤΡΩΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΓΕΝΝΑ Η ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΠΟΣΟ ΔΕ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ.

Η ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΡΟΚΑΛΛΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΠΙΣΤΗΣ ΤΟΥΣ ΗΡΕΜΕΙ ΚΑΙ ΠΑΥΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΑΝ ΠΟΤΕ.



morfeas sky










ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΙΙΑ
Στοβαιος 3, 11,31

Είναι αλήθεια ότι δεν είναι δυνατόν να τολμήσει και να μιλήσει για την αλήθεια ο άνθρωπος, που είναι ον ατελές, και αποτελείται από ατελή μέλη, και το σώμα του είναι φτιαγμένο από άλλα, και πολλά ξένα στοιχεία.

Λέω μόνο ότι είναι δυνατό και δίκαιο, ότι δηλαδή, η αλήθεια βρίσκεται μόνο στα αθάνατα όντα, των οποίων και τα σώματα είναι αληθινά, φωτιά από μόνη της και τίποτα άλλο, γη μόνη και τίποτε άλλο, αέρας μόνος και τίποτε άλλο, νερό μόνο και τίποτε άλλο.

Τα δε δικά μας σώματα από όλα αυτά τα παραπάνω έχουν σχηματισθεί, όμως, αν και έχουν και λίγο από φωτιά και από γη και από νερό και από αέρα, ούτε φωτιά είναι, ούτε γη, ούτε νερό, ούτε αέρας, ούτε τίποτα αληθινό.

Αν όμως, από την αρχή, η κατασκευή μας δεν είχε την αλήθεια πως θα μπορούσε την αλήθεια να την δει η να την ομολογήσει.
Να την καταλάβει μόνο, αν ο θεός θελήσει.

Τα πάντα λοιπόν πάνω στην γη δεν είναι αλήθεια παρά μόνο απομίμηση της αλήθειας, και μάλιστα όχι όλα αλλά, κάποια λίγα και τα υπόλοιπα, ψέμα και πλάνη, και εικασίες, φτιαγμένα σαν εικόνες της φαντασίας.

Όταν τώρα η φαντασία επηρεάζεται από ψηλά, γίνεται η απομίμηση της αλήθειας ενώ, χωρίς την άνωθεν ενέργεια παραμένει ψεύδος.

Όπως και η ζωγραφική εικόνα δείχνει το σώμα όμως δεν είναι η ίδια σώμα, όπως αυτό που παριστάνει, και ενώ φαίνεται να έχει μάτια, η ίδια δεν βλέπει τίποτα και έχει και αυτιά αλλά δεν ακούει τίποτε, και όλα τα υπόλοιπα τα έχει η ζωγραφική εικόνα όμως είναι ψεύτικα και εξαπατούν τα μάτια όσων την κοιτούν γιατί άλλοι μεν 
θεωρούν ότι βλέπουν την αλήθεια και άλλοι πραγματικά ψεύδη.

Όσοι λοιπόν δεν βλέπουν το ψέμα, βλέπουν την αλήθεια, και αν λοιπόν το κάθε ένα από αυτά έτσι το αντιλαμβανόμαστε και το βλέπουμε όπως είναι, αντιλαμβανόμαστε και βλέπουμε την αλήθεια.
Αν όμως αντιλαμβανόμαστε και βλέπουμε αντίθετα, τότε τίποτα το αληθινό ούτε θα αντιληφθούμε ούτε θα γνωρίσουμε.

-Υπάρχει πατέρα αλήθεια στην γη, και μάλιστα όχι άσκοπα;


-Σφάλλεις παιδί μου.

Αλήθεια καθόλου δεν υπάρχει στη γη, ούτε είναι δυνατό να υπάρξει, μόνον κάποιοι άνθρωποι θα κατανοήσουν την αλήθεια,
σε όσους ο θεός θα δωρίσει το χάρισμα να δουν το θείο.
Άρα λοιπόν δεν υπάρχει τίποτε αληθινό στη γη. 






Σκέφτομαι λοιπόν και λέω: "όλα είναι φαντασίες και εικασίες", αλήθεια σκέφτομαι και λέω.

Λοιπόν.. δεν πρέπει να ονομάζουμε αλήθεια το να αντιλαμβανόμαστε την αλήθεια και να την ομολογούμε;


-Τι άλλο; 

Τα όντα πρέπει να αντιλαμβάνονται και να μιλούν για τα αληθινά όντα. Η αλήθεια είναι αυτή, ότι τίποτε δεν είναι αληθινό εδώ κάτω.
Και πως αλλιώς θα μπορούσε να γίνει, παιδί μου; 

Διότι η αλήθεια είναι η τελειότερη αρχή, αυτό το ύψιστο αγαθό, 
που δε θαμπώνεται από την ύλη ούτε από σώμα περιβάλλεται, το γυμνό και φωτεινό αμετάβλητο και σεμνό, αναλλοίωτο αγαθό, ενώ όλα όσα είναι εδώ παιδί μου, βλέπεις πως είναι, άσχετα από αυτό το αγαθό, φθαρτά, ευπαθή, διαλυτά, μεταβλητά συνεχώς αλλοιούμενα, άλλα από άλλα γίνονται τα οποία βεβαίως δε είναι αληθινά ούτε με τον εαυτό τους, διότι, κάθε τι που αλλοιώνεται είναι ψευδές αφού δε μένει ως έχει αλλά, καθώς μεταβάλλεται μας δίνει συνεχώς άλλη εικόνα.

- Ούτε και ο άνθρωπος είναι αληθινός πατέρα;

-Επειδή είναι άνθρωπος δεν είναι και αληθινός παιδί μου. 

Διότι αληθινό είναι μόνο ότι είναι αυτογενές και μένει καθαρό όπως είναι.

Ο άνθρωπος όμως, είναι φτιαγμένος από πολλά στοιχεία και δε μένει αμετάβλητος παρά αλλάζει και μεταβάλλεται, από ηλικία σε ηλικία και από μορφή σε μορφή και μάλιστα, ενόσω ακόμα κατοικεί στο σώμα του.
Πολλοί, με τη μεσολάβηση μόνο λίγου χρόνου δε γνώρισαν τα ίδια τα παιδιά τους και ομοίως, παιδιά, δεν αναγνώρισαν τους γονείς τους. 

Άρα, κάτι που αλλάζει τόσο ώστε να μην αναγνωρίζεται θα μπορούσε να είναι αληθινό; 
Αντίθετα, δεν είναι ψεύτικο και δεν δημιουργείται από τις διαφορετικές εντυπώσεις που δίνουν οι συνεχείς μεταβολές; 

Εσύ να θεωρείς αληθινό ό,τι είναι σταθερό και αιώνιο.

Ο άνθρωπος όμως δε μένει αιώνια και επομένως δεν είναι αληθινός. 
Ο άνθρωπος είναι φαντασία και ως φαντασία θα μπορούσε να είναι ακραίο ψεύδος.

-Λοιπόν, πατέρα, και αυτά τα αθάνατα σώματα δεν είναι αληθινά επειδή μεταβάλλονται;


-Λοιπόν, κάθε πράγμα, που γεννιέται και είναι μεταβλητό, δεν είναι και αληθινό. 
Όταν γεννήθηκαν από τον προπάτορα, πιθανόν να είχαν αληθινή ύλη. 
Όμως, με τη μεταβλητότητα τους, έχουν κάποιο ψεύδος διότι τίποτε που δε μένει σταθερό δεν είναι αληθινό.

-Επομένως πατέρα, τι θα μπορούσε κανείς να ονομάσει αλήθεια;


-Λοιπόν, μόνο τον ήλιο, θα μπορούσε κανείς να πει αληθινό διότι δε μεταβάλλεται και μένει πάντα σταθερός. 

Γι'αυτό, και τη δημιουργία των πάντων στον κόσμο μόνο αυτός βεβαιώνει και, αυτόν, άρχοντα των πάντων και ποιητή των πάντων σέβομαι και προσκυνώ για την αλήθεια του. 
Μετά από τον ένα και πρώτο, αυτόν, θεωρώ ως δημιουργό.

-Και τι λοιπόν θα μπορούσε να είναι η πρώτη αλήθεια πάτερ;


-Ο Ένας και μόνος, αυτός που δεν είναι φτιαγμένος από ύλη, δεν κατοικεί σε σώμα, δεν έχει χρώμα, δεν έχει σχήμα, δεν μετατρέπεται, δεν αλλοιώνεται και για πάντα υπάρχει. 


Ενώ το ψεύδος, παιδί μου, φθείρεται και τα πάντα στη γη τα έχει πιάσει μέσω της φθοράς και τα περιέχει και θα τα περιέχει η πρόνοια του αληθούς. 

Χωρίς τη φθορά δεν μπορεί να γίνει γένεση και κάθε γένεση θα την ακολουθεί η φθορά, ώστε και πάλι να γεννηθεί.

Διότι, όσα δημιουργούνται φυσικό είναι να δημιουργούνται από τα φθαρτά, όπως είναι ανάγκη, και τα γενόμενα να φθείρονται ώστε να μη σταματήσει η δημιουργία των όντων.

Αυτόν, να αναγνωρίζεις ως πρώτο δημιουργό στη γένεση των όντων.


Όσα λοιπόν δημιουργούνται από τη φθορά είναι και ψευδή, αφού άλλοτε είναι έτσι και άλλοτε αλλιώς. 

Διότι, είναι αδύνατο τα πράγματα να μένουν ίδια και επομένως, αυτό που δεν είναι σταθερό, πως θα μπορούσε να είναι αληθινό. 

Πρέπει λοιπόν παιδί μου, όλα αυτά να τα ονομάζουμε φαντασίες, εφόσον βέβαια, ορθώς θεωρούμε τον άνθρωπο ομοίωμα του ιδεατού ανθρώπου, το παιδί ομοίωμα του ιδεατού παιδιού, τον νέο ομοίωμα του ιδεατού νέου, τον άνδρα ομοίωμα του ιδεατού άνδρα, τον γέροντα ομοίωμα του ιδεατού γέροντα. 

Διότι, ούτε ο άνθρωπος είναι άνθρωπος ούτε το παιδί είναι παιδί, ούτε ο άνδρας άνδρας, ούτε ο γέροντας είναι γέροντας. 
Ενώσω μεταβάλλονται γίνονται ψευδή και τα προηγούμενα και τα τωρινά.

Αυτά λοιπόν έτσι να τα γνωρίζεις, παιδί μου, ότι δηλαδή, και αυτές οι ψεύτικες ενέργειες εξαρτώνται από την άνωθεν αλήθεια και γι'αυτό υποστηρίζω ότι και το ψέμα είναι έργο της αλήθειας.

morfeas sky





ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΙΙΒ
Στοβαιος 1,41,1


ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΕΡΜΗ 
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΤΑΤ

 -Εγώ, παιδί μου, από φιλανθρωπία και σεβασμό προς τον θεό, πρώτον τα γράφω αυτά. 
Διότι, καμιά ευσέβεια, πιο δικαιολογημένη, δεν θα μπορούσε να υπάρξει, παρά να κατανοήσεις τα όντα και να ομολογήσεις ευγνωμοσύνη προς εκείνον που τα δημιούργησε και αυτό δεν θα πάψω να το υπηρετώ.

-Τι θα μπορούσε λοιπόν, πατέρα, κανείς να κάνει εδώ που τίποτε δεν είναι αληθινό ώστε να διάγει καλώς την ζωή του;


-Να είσαι ευσεβής παιδί μου. 

Γιατί, όποιος είναι ευσεβής τέλεια θα φιλοσοφήσει ενώ και χωρίς φιλοσοφία δεν μπορείς να είσαι ευσεβής.

Όποιος μάθει πως είναι τα πράγματα, πως είναι τακτοποιημένα, από ποιον και για ποιον, για πάντα θα ευγνωμονεί τον δημιουργό σαν καλό πατέρα, σαν χρηστό τροφοδότη του και πιστό κηδεμόνα του.

Όποιος ομολογεί την ευγνωμοσύνη του θα είναι ευσεβής και όποιος είναι ευσεβής θα γνωρίσει και που είναι η αλήθεια και ποια είναι αυτή, και όταν μάθει αυτά θα γίνει ακόμη πιο ευσεβής.


Διότι, ποτέ παιδί μου, ενόσω η ψυχή είναι μέσα στο σώμα και ανακουφίζει τον εαυτό της σχετικά την κατανόηση του αληθινού και πραγματικού αγαθού, δε μπορεί να ολισθήσει στο αντίθετο.

Διότι, η ψυχή έχει μεγάλο έρωτα, λησμοσύνη όλων των κακών, εάν μάθει τον προπάτορα της και ποτέ δεν θα μπορεί να απομακρυνθεί από το αγαθό. 

Αυτό λοιπόν παιδί μου, αυτό ας είναι ο σκοπός της ευσέβειας στο οποίο όταν φτάσεις και καλά θα ζήσεις και ευτυχισμένος θα πεθάνεις και η ψυχή σου δεν θα αγνοεί προς τα που πρέπει να πετάξει. 

Αυτός παιδί μου είναι ο μόνος δρόμος προς την αλήθεια, τον οποίο πορεύθηκαν και οι πρόγονοί μας, και στη διαδρομή ευτύχησαν να βρουν το αγαθό

Είναι δρόμος σεβαστός και ομαλός, αλλά δύσκολος για να τον περπατήσει η ψυχή ενόσω βρίσκεται μέσα στο σώμα. 
Διότι, πρώτα πρέπει αυτή να πολεμήσει με τον εαυτό της, να δημιουργήσει μεγάλη διάσταση και να κυριευτεί κατά ένα μέρος.

Διότι, η σύσταση της είναι ένα προς δύο και το μεν ένα προσπαθεί να φύγει, ενώ τα άλλα δύο το τραβούν προς τα κάτω και γίνεται μεγάλη διαμάχη μεταξύ τους καθώς το ένα θέλει να φύγει και τα άλλα δύο σπεύδουν να το κρατήσουν. 

Η νίκη δε και των δύο δεν λογίζεται όμοια, αφού το ένα ρέπει προς το αγαθό και τα άλλα στο κακό κοντά κατοικούν.
Το μεν ποθεί την ελευθερία τα δε αγαπούν τη δουλεία. 
(καλό-κακό δράση-αντίδραση διπολικός θνητός κόσμος).

Αν τώρα νικηθούν τα δύο, αυτά μένουν μόνα και έρημα από τον άρχοντα τους, ενώ αν νικηθεί το ένα, αυτό άγεται και φέρεται τιμωρούμενο με τον εδώ τρόπο ζωής.

Αυτός είναι, παιδί μου, ο δρόμος που οδηγεί προς τα κει.


Πρέπει δηλαδή, παιδί μου, πρώτα να εγκαταλείψεις το σώμα σου, πριν το τέλος, να νικήσεις ζωή που είναι γεμάτη αγωνίες και αφού νικήσεις να ανέλθεις.

morfeas sky




ΕΝ ΑΡΧΗΝ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΙΙΙ
Στοβαιος 1,49, 5
ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ


Κάθε ψυχή είναι αθάνατη και αεικίνητη.
Διότι είπαμε στα "Γενικά" για τις κινήσεις, που άλλες προέρχονται από τις ενέργειες και άλλες από τα σώματα.

Είπαμε ακόμη ότι η ψυχή γεννήθηκε από ύλη ασώματη. 
Διότι, κάθε τι που έχει γεννηθεί, πρέπει να έχει γίνει από κάτι. 

Λοιπόν, όσων τη γέννηση ακολουθεί η φθορά, αυτά είναι απαραίτητο να ακολουθούν δύο κινήσεις, και αυτή της ψυχής, από την οποία κινούνται, και αυτή του σώματος, από την οποία αυξάνουν και, φθίνουν και όταν διαλυθούν, διαλύονται.

Αυτήν ορίζω ως κίνηση των φθαρτών σωμάτων. 

Η ψυχή είναι αεικίνητη επειδή πάντα η ίδια κινείται και δίνει κίνηση και στα άλλα.
Έτσι, γι'αυτό το λόγο, λέμε ότι κάθε ψυχή είναι αεικίνητη και αθάνατη, έχοντας ως κίνηση την ίδια την ενέργεια της.


Οι μορφές των ψυχών είναι η θεϊκή, η ανθρώπινη, και η άλογη.

Η θεϊκή λοιπόν ενέργεια είναι η ενέργεια του θεϊκού σώματος της. 
Διότι, κινείτε μέσα σε αυτό και το κινεί. 
Διότι, όταν απαλλαγεί από τα θνητά έμβια όντα, αποχωρισμένη από τα άλογα μέρη της, βγαίνοντας στο θεϊκό της σώμα, ως αεικίνητη κινείται μέσα σε αυτό και συμπεριφέρεται στο σύμπαν.

Η ανθρώπινη τώρα, έχει μεν κάτι από την θεϊκή, όμως συνυπάρχουν μαζί της και τα άλογα, η επιθυμία και το πάθος.
Και αυτά μεν είναι αθάνατα, αλλά αθάνατες ενέργειες θνητών σωμάτων. 
Για αυτό και βρίσκονται μακριά πολύ από το θεϊκό μέρος της ψυχής το οποίο βρίσκεται μέσα στο θεϊκό της σώμα ενώ, όταν αυτό το θεϊκό μέρος μπει μέσα στο θνητό σώμα τότε έρχονται και εκείνα και με την παρουσία τους γίνεται η ψυχή ανθρώπινη. 
προσκολλημένες πάνω στην ψυχή. και γίνεται η ψυχή ο θνητός άνθρωπος της Γης).

Η ψυχή των άλογων ζώων αποτελείται από πάθος και επιθυμία, για αυτό και ονομάστηκαν τα όντα αυτά, άλογα, δηλαδή εξαιτίας της απουσίας του λόγου (νοητή ουσία) της ψυχής. 

Τέταρτη δε μορφή να θεωρείς εκείνη των άψυχων, η οποία, έχοντας βγει έξω από τα σώματα, ενεργεί κινώντας τα.
Αυτή μπορεί να κινείται στο θεϊκό σώμα και να κινεί τα άψυχα σαν να είναι απλώς δίπλα τους.






ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ IV
Στοβαίος 1, 41, 6

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΕΡΜΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΤΑΤ

-Ορθώς πατέρα μου, τα απέδειξες αυτά.
Δίδαξε μου ακόμη και τα εξής. 
Είπες για την επιστήμη και την τέχνη, ότι είναι ενέργεια του λογικού. 
Τώρα, λες για τα άλογα έμβια όντα ότι, είναι και ονομάζονται άλογα, επειδή στερούνται της λογικής. 
Είναι φανερό ότι για τον λόγο αυτό, τα άλογα ζώα δεν θα έπρεπε να μετέχουν στην επιστήμη και στην τέχνη, ως στερούμενα λογικού.

-Είναι ανάγκη, παιδί μου.


-Πως λοιπόν, πατέρα, βλέπουμε κάποια από τα άλογα όντα να ασκούν και επιστήμη και τέχνη, όπως τα μυρμήγκια που αποταμιεύουν τροφή για το χειμώνα και τα ζώα του αέρα ομοίως κάνουν φωλιές , ενώ τα τετράποδα γνωρίζουν τους δικούς τους κρυψώνες.


-Αυτά, παιδί μου, δεν τα κάνουν ούτε με την τέχνη ούτε με την επιστήμη αλλά από την φύση τους. 
Διότι, η επιστήμη και η τέχνη διδάσκονται ενώ, από αυτά τα άλογα όντα, κανένα τίποτε δεν διδάσκεται. 
Όσα γίνονται από τη φύση γίνονται με καθολική ενέργεια, ενώ όσα γίνονται με επιστήμη και τέχνη εμφανίζονται σε όσους τα γνωρίζουν και όχι σε όλους.
Όσα γίνονται από όλους γίνονται από την φύση.

Δηλαδή, οι άνθρωποι όλοι βλέπουν ψηλά αλλά όλοι δεν είναι μουσικοί ούτε τοξότες η κυνηγοί ούτε όλα τα άλλα, αλλά μερικοί από αυτούς έμαθαν κάτι με την ενέργεια της επιστήμης και της τέχνης.

Με τον ίδιο τρόπο, αν μεν κάποια από τα μυρμήγκια το έκαναν αυτό και τα άλλα όχι, ορθώς θα μπορούσες να πεις ότι με επιστήμη το κάνουν αυτό και με τέχνη συγκεντρώνουν τις τροφές αλλά
αν όλοι κάνουν το ίδιο, τότε αυτά είναι εκ της φύσεως και παρά τη θέληση τους και είναι φανερό, ότι αυτό δε γίνεται ούτε από επιστήμη ούτε από τέχνη.

Διότι, οι ενέργειες, καθώς αυτές είναι ασώματες βρίσκονται μέσα στα σώματα και ενεργούν μέσω αυτών. 

Και γι'αυτό, επειδή είναι ασώματες, λέω ότι είναι και αθάνατες και, επειδή χωρίς σώματα δεν μπορούν να ενεργήσουν, λέω ότι αυτές είναι πάντοτε μέσα σε σώμα. 

Διότι, όσα γίνονται για κάτι η για χάρη κάποιου, έχοντας μπει σε διαδικασία πρόνοιας και ανάγκης είναι αδύνατο να μείνουν αδρανή στην δική τους ενέργεια. 
Διότι,το όν θα υπάρχει πάντοτε, αφού αυτό είναι και το σώμα και η ζωή του.

Ομοίως και τα σώματα θα υπάρχουν για πάντα και για αυτό λέω ότι και η ίδια η σωμάτωση είναι ενέργεια αθάνατη.
Διότι αν τα σώματα είναι διαλυτά αλλά αυτά είναι οι κατοικίες των ενεργειών και αν οι ενέργειες είναι αθάνατες και αν το αθάνατο για πάντα υπάρχει, ενέργεια είναι και η σωματοποίηση, αν βέβαια υπάρχει πάντα.

Οι ενέργειες ακολουθούν την ψυχή, όχι όλες μαζί, αλλά μερικές ενεργούν μόλις γεννηθεί ο άνθρωπος, μαζί με την ψυχή και γύρω από το άλογο μέρος της, ενώ άλλες, πιο καθαρές, με το λογικό μέρος συνεργάζονται. 

Αυτές οι ενέργειες εξαρτώνται από το σώμα. 
Έρχονται δε από τα θεϊκά σώματα στα θνητά και τα σωματοποιούν και κάθε μία ενεργεί γύρω από το σώμα η την ψυχή. 
Όμως δε συμπορεύονται με την ψυχή η το σώμα. 
Διότι μπορεί η ψυχή να υπάρχει δίχως το σώμα αλλά οι ενέργειες χωρίς τα σώματα δεν μπορούν να υπάρξουν..

Αυτός ο λόγος, παιδί μου, είναι ιερός, ότι δηλαδή το σώμα xωρίς ψυχή δεν μπορεί να είναι συγκροτημένο αλλά μπορεί απλώς να υπάρχει.



-Πως το λες αυτό πάτερ.

-Αυτό σκέψου. Όταν η ψυχή αποχωριστεί το σώμα αυτό παραμένει, και αυτό, όσο χρόνο μένει, δέχεται ενέργεια καθώς διαλύεται και εξαφανίζεται.


Αυτά δε μπορεί να τα παθαίνει το σώμα χωρίς ενέργεια. 
Άρα λοιπόν, η ενέργεια παραμένει στο σώμα ακόμα και όταν αυτό αποχωριστεί από την ψυχή. 

Αυτή είναι και η διαφορά του αθάνατου από το θνητό σώμα, ότι το αθάνατο αποτελείται από μία ύλη και το θνητό όχι. 
Το πρώτο ενεργεί και το δεύτερο πάσχει, (διότι ό,τι ενεργεί εξουσιάζει και ό,τι δέχεται την ενέργεια εξουσιάζεται) και ό,τι εξουσιάζει ως εξουσιαστικό και ελεύθερο, οδηγεί, ενώ ό,τι εξουσιάζεται οδηγείται.






Οι ενέργειες λοιπόν επενεργούν όχι μόνο στα έμψυχα αλλά και στα άψυχα, δηλαδή στα ξύλα και στις πέτρες και σε άλλα όμοια αφού τα κάνουν να μεγαλώσουν και να δίνουν καρπούς, και να ωριμάζουν αλλά και να τα καταστρέψουν και τα λιώνουν, τα σαπίζουν και τα θρυματίζουν κάνοντας ενέργειες παρόμοιες με αυτές που παθαίνουν και τα έμψυχα όντα. 

Διότι ενέργεια ονομάζεται παιδί μου ακριβώς αυτό, ότι δηλαδή είναι αυτό που γίνεται και πρέπει πάντα να γίνεται. 
Και πρέπει πάντα να γίνονται πολλά η, μάλλον, όλα. 

Διότι ποτέ δε θα λείψει από το σύμπαν κάποιο από τα όντα και καθώς αυτό, στο διηνεκές περιφέρεται, εμπεριέχει τα όντα τα οποία ποτέ δεν θα στερηθούν τη φθορά. 

Λοιπόν, ας θεωρήσουμε ότι κάθε ενέργεια είναι για πάντα αθάνατη όποια κι αν είναι αυτή και σε όποιο σώμα και αν κατοικεί.

Από τις ενέργειες, άλλες ανήκουν στα θεϊκά σώματα και άλλες στα φθαρτά, άλλες είναι καθολικές και άλλες ειδικές, άλλες αφορούν το γένος και άλλες το μέρος του κάθε όντος. 


θεϊκές δε, είναι εκείνες που κατοικούν στα αθάνατα σώματα και οι οποίες είναι και τέλειες, αφού λειτουργούν σε τέλειο σώμα. 

Μερικές είναι όσες λειτουργούν μέσα από καθένα χωριστά από τα γένη των ζώων.

 Και ειδικές αυτές που λειτουργούν σε καθένα από τα όντα.

Αυτός λοιπόν ο λόγος παιδί μου, δείχνει ότι τα πάντα είναι γεμάτα από ενέργειες και αν είναι απαραίτητο να υπάρχουν οι ενέργειες στα σώματα και τα σώματα είναι πολλά στο σύμπαν, λέω ότι οι ενέργειες είναι περισσότερες από τα σώματα. 


Διότι σε ένα σώμα υπάρχουν πολλές φορές και μία και δεύτερη και τρίτη ενέργεια, χωρίς τις καθολικές που τις ακολουθούν. 

Καθολικές ενέργειες λέω τις αποκλειστικά σωματικές, δηλαδή αυτές που γίνονται με τις αισθήσεις και τις κινήσεις και χωρίς τις οποίες δε μπορεί να λειτουργήσει το σώμα. 

Υπάρχουν όμως και άλλες, ειδικές ενέργειες στις ψυχές των ανθρώπων, μέσα στις τέχνες και τις επιστήμες, τις απασχολήσεις και τις πράξεις. 

Διότι, τις ενέργειες τις συνοδεύουν οι αισθήσεις και μάλλον οι αισθήσεις είναι αποτέλεσμα των ενεργειών.

Σκέψου λοιπόν παιδί μου τη διαφορά της ενέργειας και της αίσθησης.

Η ενέργεια στέλνεται από πάνω και η αίσθηση βρίσκεται μέσα στο σώμα, απ'αυτό έχει την ουσία και δέχεται την ενέργεια και τη φανερώνει, σαν να την σωματοποιεί.


Γι'αυτό και λέω ότι οι αισθήσεις είναι και σωματικές και θνητές, μένοντας τόσο όσο και το σώμα.

 Όμως, τα αθάνατα σώματα, τα ίδια, δεν έχουν αίσθηση αφού είναι φτιαγμένα από τέτοια ουσία. 

Η αίσθηση δε σημαίνει τίποτε άλλο παρά το κακό η το καλό που μπαίνει στο σώμα η φεύγει από αυτό. 

Αλλά, στα αθάνατα σώματα, ούτε μπαίνει ούτε φεύγει κάτι και γι αυτό σε εκείνα τα σώματα δε δημιουργείται αίσθηση.

-Λοιπόν, σε κάθε σώμα υπάρχει αίσθηση;

-Σε κάθε σώμα, παιδί μου, και σε όλα ενεργούν ενέργειες.

-Και στα άψυχα, πατέρα;

-Και στα άψυχα, παιδί μου.
Υπάρχουν μόνο διαφορές στις αισθήσεις. 
Οι αισθήσεις των λογικών γίνονται με την λογική, 
οι αισθήσεις των άλογων είναι μόνο σωματικές.

Τα άψυχα 
έχουν αισθήσεις αλλά είναι παθητικές και ενεργούν μόνο στην αύξηση και την μείωση. 
(Το πάθος και η αίσθηση εξαρτώνται από μία κορυφή και συγκεντρώνονται στο ίδιο σημείο, από τις ενέργειες.) 

Στα έμψυχα όντα υπάρχουν και δύο άλλες ενέργειες που συνοδεύουν τις αισθήσεις και τα πάθη, δηλαδή τη λύπη και τη χαρά. 

Χωρίς αυτές, όν έμψυχο και μάλιστα λογικό θα ήταν αδύνατο να αισθάνεται. Γι'αυτό λέω ότι αυτές είναι είδη των παθών που κυριαρχούν κυρίως στα λογικά όντα. (έμβια λογικά όντα με σάρκα).
(οι μεν ενέργειες ενεργούν οι δε αισθήσεις φανερώνουν τις ενέργειες). 

Αυτές δε, καθώς είναι σωματικές, ανακινούνται  από το άλογο μέρος της ψυχής και για αυτό, και για τις δύο λέω ότι φέρουν το κακό. 

Διότι, και η χαρά που την αισθάνεται κανείς με ηδονή, αμέσως γίνεται αιτία πολλών δεινών για αυτόν που την αισθάνεται, και η λύπη δίνει πιο δυνατούς πόνους και οδύνες. 

Έτσι, φανερά, και οι δύο είναι αιτίες κακού. 

-Θα μπορούσε, πατέρα, να είναι ίδια ή αίσθηση της ψυχής και του σώματος;

-Πως εννοείς, παιδί μου, την αίσθηση της ψυχής; 

Δεν είναι η ψυχή ασώματη και η αίσθηση σώμα;

-Σώμα είναι, πατέρα, η αίσθηση η σε σώμα κατοικεί;


-Αν την τοποθετήσουμε, ασώματη αυτή, μέσα σε σώμα, παιδί μου, θα πούμε ότι είναι όμοια με την ψυχή η τις ενέργειες.

Διότι λέμε ότι αυτά είναι ασώματα μέσα σε σώμα.

Όμως η αίσθηση ούτε ενέργεια είναι ούτε ψυχή ούτε κάτι άλλο ασώματο αλλά αν δεν είναι ασώματο θα είναι σώμα.
Διότι από τα όντα πρέπει άλλα ασώματα να είναι και άλλα σώματα.

morfeas sky





ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ V
Στοβαίος 1, 41, 8

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΕΡΜΗ


Και ο μεν Κύριος και δημιουργός όλων των αθανάτων σωμάτων, αφού μια φορά δημιούργησε, άλλο δε δημιούργησε πια ούτε δημιουργεί.


Διότι αφού παρέδωσε τα όντα στον εαυτό τους και τα ένωσε μεταξύ τους, τα άφησε να κινούνται χωρίς καμιά ανάγκη, ως αθάνατα. 

Αν κάτι χρειάζονται, θα το ζητήσουν το ένα από το άλλο, χωρίς καμιά βοήθεια απ'έξω, ως αθάνατα.
Διότι έπρεπε, τα σώματα που γεννήθηκαν από εκείνον να έχουν τέτοια φύση.

\
Ο δικός μας δημιουργός, επειδή βρίσκεται μέσα σε σώμα, μας δημιούργησε και δημιουργεί και θα δημιουργεί πάντοτε σώματα θνητά και διαλυτά.
Διότι, δεν θα ήταν θεμιτό να μιμηθεί τον δημιουργό του αλλά και θα ήταν αδύνατο.

Ο μεν πρώτος δημιουργός δημιούργησε από την πρώτη ουσία, που ήταν ασώματη, ο δε δεύτερος δημιούργησε εμάς από τη σωμάτωση που γεννήθηκε.

Είναι λοιπόν φανερό και με την ορθή λογική, εκείνα τα σώματα που γεννήθηκαν από την ασώματη ουσία να είναι αθάνατα, ενώ τα δικά μας να είναι διαλυτά και θνητά επειδή η ύλη μας αποτελείται από σώματα που είναι ασθενή και χρειάζονται πολλή ενίσχυση.

Διότι πως θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αν τύχαινε η σύσταση των δικών μας σωμάτων, αν δεν είχε κάποια εισερχόμενη τροφή, από τα ίδια στοιχεία, και αν δεν ανανέωνε τη σωματική μας ύπαρξη κάθε μέρα; διότι γίνεται εισαγωγή μέσα μας από γη, νερό, φωτιά και αέρα που ανανεώνει τα σώματα μας και τα συγκρατεί.

Ακόμη και στις κινήσεις είμαστε αθενέστεροι και δεν αντέχουμε την κίνηση ούτε για μια μέρα.

Να ξέρεις καλά, παιδί μου, ότι αν δεν αναπαυόταν τα σώματα μας τις νύχτες, δεν θα αντέχαμε ούτε για μια μέρα.

Άρα, ο δικός μας δημιουργός, επειδή είναι αγαθός και τα πάντα γνώριζε εκ των προτέρων, για τη συντήρηση των έμβιων όντων, δημιούργησε τον ύπνο, πολύ σπουδαίο για την κούραση της κίνησης, και σε ίσα μέρη μοίρασε τον χρόνο και μάλλον έδωσε περισσότερο στην ανάπαυση.
Να ξέρεις παιδί μου, ότι είναι μέγιστη η ενέργεια του ύπνου, αντίθετη με την ενέργεια της ψυχής και όχι μικρότερη από εκείνη.

Καθόσον η ψυχή είναι ενέργεια της κίνησης, ομοίως και τα σώματα δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τον ύπνο. Αυτός δίνει άνεση και χαλάρωση στα συνδεδεμένα μέλη και δρα εσωτερικά, σωματοποιώντας την εισερχόμενη ύλη και ξεχωρίζοντας την για να δώσει σε κάθε μέλος αυτό που του χρειάζεται, στο μεν αίμα το νερό, τη γη στα οστά και τον μυελό, τον αέρα στα νεύρα και τις φλέβες, τη φωτιά στην όραση και γι'αυτό ευχαριστιέται ιδιαίτερα το σώμα καθώς ο ύπνος φέρνει αυτή την ηδονή.

morfeas sky




ΑΝΑΛΥΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ - ΟΙ ΤΡΙΑΝΤΑ ΕΞΙ ΔΕΚΑΡΧΟΙ - ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ 


ΕΡΜΗΣ Ο ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ VI
Στοβαίος 1,21. 9


-Αφού στους Γενικούς Λόγους υποσχέθηκες να μου μιλήσεις
για τους τριάντα έξι Δέκαρχους, τώρα μίλησε μου γι αυτούς και
για την ενέργεια τους.

-Καμιά αντίρρηση, και αυτός θα είναι ο κυριότερος απ'όλους
και κορυφαίος λόγος. Και συ σκέψου έτσι.


Σου μίλησα για τον ζωδιακό κύκλο που λέγεται ζωφόρος, για τους πέντε πλανήτες και τον ήλιο και τη σελήνη και τον κύκλο του καθενός.

-Τα είπες βέβαια,Τρισμέγιστε.

-Έτσι σε θέλω να σκέφτεσαι και για τους τριάντα έξι Δέκαρχους,
έχοντας στη μνήμη σου εκείνα ώστε να σου γίνει πιο ευκολονόητος και ο λόγος για αυτά.

-Θυμάμαι πατέρα

-Είπα σε κάποιο σημείο, παιδί μου, ότι υπάρχει ένα σώμα που περιέχει τα πάντα.
Φαντάσου το λοιπόν αυτό σαν ένα σχήμα κυκλικό, γιατί έτσι είναι το σύμπαν.

-Τα είπες βέβαια,Τρισμέγιστε.

-Έτσι σε θέλω να σκέφτεσαι και για τους τριάντα έξι Δέκαρχους,
έχοντας στη μνήμη σου εκείνα ώστε να σου γίνει πιο ευκολονόητος και ο λόγος για αυτά.

-Θυμάμαι πατέρα

-Είπα σε κάποιο σημείο, παιδί μου, ότι υπάρχει ένα σώμα που περιέχει τα πάντα.

Φαντάσου το λοιπόν αυτό σαν ένα σχήμα κυκλικό, γιατί έτσι είναι το σύμπαν.

-Σκέφτομαι ένα τέτοιο σχήμα, όπως το λες πατέρα

-Κάτω λοιπόν από αυτόν τον κύκλο, έχουν ταχθεί οι τριάντα έξι Δέκαρχοι, ανάμεσα στον κύκλο του σύμπαντος και το ζωδιακό, χωρίζοντας και τους δύο κύκλους και με τρόπο ώστε υποστηρίζοντας εκείνο τον κύκλο και καθορίζοντας τον ζωδιακό και ακόμη, κινούμενοι μαζί με τους πλανήτες ώστε να έχουν την ίδια δύναμη με αυτούς, εναλλάξ, κατά την περιφορά του σύμπαντος.

Επιβραδύνουν λοιπόν το σώμα του σύμπαντος που τα περιέχει όλα (γιατί αν ήταν μόνο του θα έφτανε σε μεγάλες ταχύτητες επειδή περιέχει τα πάντα) ενώ επισπεύδουν τους επτά άλλους κύκλους επειδή η κίνηση τους είναι βραδύτερη του κύκλου του σύμπαντος.
Έτσι, είναι απαραίτητο να κινούνται αυτοί και το σύμπαν.


Ας θεωρήσουμε λοιπόν ότι οι Δέκαρχοι περιβάλλουν, τον κύκλο των επτά και του σύμπαντος και κυρίως όλα όσα είναι μέσα στο σύμπαν, και, ως φύλακες, τα συγκρατούν όλα αυτά και τηρούν την ορθή τάξη των πάντων.

-Έτσι τα καταλαβαίνω, πατέρα , όσα λες.

-Ακόμη σκέψου, ότι αυτοί (οι Δέκαρχοι), δεν παθαίνουν όσα οι άλλοι πλανήτες, διότι ούτε συγκρατούμενοι διατηρούν την τροχιά τους ούτε εμποδίζονται και γυρίζουν πίσω, ούτε τους σκεπάζει το φως του ήλιου παρά έχουν την ελευθερία τους πάνω απ όλα, ως φύλακες και φρουροί του σύμπαντος, περιβάλλουν το σύμπαν με το ημερονύκτιο.

- Αραγε λοιπον, πατερα, και αυτοι εχουν καποια ενεργεια πανω μας;

-Τη μεγαλυτερη παιδι μου. Γιατι, αν ενεργουν σ εκεινους πως όχι
Και σε μας, και χωριστα και συνoλικα; Δηλαδη, (προσεξε ότι λεω)
Ανατροπες βασιλεων, επαναστασεις πολεων, επιδημιες, λοιμοι, αμπωτιδες της θαλασσας, σεισμοι της γης, τιποτε από αυτά, παιδι μου, δε γινεται χωρις την ενεργεια τους και επιπλεον σκεψου αυτό.

Αν δηλαδη εκεινοι επιστατουν σ αυτά και εμεις ειμαστε κατω από τους επτα, δεν καταλαβαινεις ότι και σε μας φτανει καποια ενεργεια ειτε απ αυτους ειτε δια μεσω εκεινων;

-Τι σωματικη μορφη θα μπορουσαν να εχουν αυτοι, πατερα;

-Πολλοι τους αποκαλουν δαιμονες. Διοτι δεν εχει καποιο ιδιαιτερο χαρακτηριστικο το γενος των δαιμονων, ουτε εχουν αλλα σωματα από καποια ιδιαιτερη υλη, ουτε με την ψυχη κινουνται όπως εμεις, αλλα είναι ενεργειες των τριαντα εξι αυτων θεων.

Επιπλεον δε σκεψου και αυτό, το εργο τους , ότι δηλαδη σπερνουν στη γη ότι ονομαζουμε «τανες», άλλες μεν σωτηριες άλλες δε ολεθριες.

(άρκτος = (πηγές) 
(πηγές που σπέρνουν το καλό και το κακό, τον διπολισμό),

Ακομη ότι και στους ουρανους, κινουμενοι, γεννουν αστερες, βοηθητικους σ αυτους, τους οποιους εχουν ως στρατιωτες και υπηρετες.

Αυτοι, αναμεμιγμενοι απ εκεινους κινουνται αιωρουμενοι στον ουρανο, γεμιζοντας το χωρο του για να μην υπαρχει κανενας χωρος ψηλα κενος από αστρα, οργανωνοντας μαζι τους το συμπαν και εχοντας ενεργεια δικη τους αλλα υποταγμενη σ'αυτή των τριαντα εξι.

Απ αυτους γινονται σε διαφορες χωρες φθορες των αλλων εμψυχων οντων αλλα και το πληθος των ζωων που λυμαινονται τους καρπους.

Κατω από αυτους βρισκεται η λεγομενη Αρκτος, 
στο μεσον του ζωδιακου, που αποτελειται από επτα αστρα και εχει και μια άλλη, αντιστοιχη, πανω από το κεφαλι της. 


Η ενεργεια της είναι όπως ενός αξονα, και καθως δυει και δεν ανατελλει πουθενα, μενοντας στον ιδιο τοπο και περιστρεφομενη γυρω από τον ιδιο τοπο, προκαλωντας την περιφορα του ζωδιακου κυκλου παραδιδει το συμπαν από τη νυχτα στη μερα και από τη μερα στη νυχτα.

Μετα από αυτην υπαρχει άλλη ομαδα αστεριων στους οποιους εμεις δεν αξιωθηκαμε να δωσουμε ονοματα αλλα, οι επομενες γενιες, θα μιμηθουν εμας και θα τους δωσουν ονοματα.

Κατω από τη σεληνη, είναι αλλα αστρα φθαρτα, αργα, που ζουν για λιγο και δημιουργουνται από τις αναθυμιασεις της γης στον αερα, που και εμεις βλεπουμε να διαλυονται, μοιαζουν με τα αχρηστα ζωα επι της γης, και δε γινονται παρα για να φθαρουν, όπως είναι τα γενη των μυγων και των ψυλλων και των σκουληκιων και των αλλων ομοιων.

Διοτι και εκεινα, δεν είναι χρησιμα ουτε σε εμας ουτε στο συμπαν.
Αντιθετα, μας δυσαρεστουν ενοχλωντας μας, οντας παρενεργειες της φυσης και γεννιουνται χωρις να είναι απαραιτητα.

Με τον ιδιο τροπο, και οι αστερες που προκυπτουν από τις αναθυμιασεις της γης, τον μεν ανω τοπο δεν καταλαμβανουν (διοτι είναι αδυνατο να το κανουν προερχομενοι από κατω) και επειδη εχουν πολύ βαρος, ελκονται κατω από την ιδια υλη, διαχεονται γρηγορα και, διαλυμενοι πεφτουν παλι στη γη χωρις να εχουν κανει καμια ενεργεια παρα μονο εχοντας ενοχλησει τον αερα πανω στη γη.

Υπαρχει και ένα άλλο γενος, αυτό των λεγομενων κομητων που εμφανιζεται κατά καιρους και παλι μετα εξαφανιζεται, που ουτε ανατελουν ουτε δυουν, ουτε διαλυονται και οι οποιοι είναι φανεροι αγγελοι και κηρυκες καθολικων πραγματων που θα συμβουν.

Ο τοπος τους είναι κατω από τον κυκλο του ηλιου. Όταν λοιπον προκειται να συμβει στον κοσμο κατι αυτοι εμφανιζονται για λιγες μερες και παλι πηγαινουν κατω από τον κυκλο του ηλιου.
Και μενουν αφανεις, αφου φανουν αλλοι στην ανατολη, αλλοι στον βορα, αλλοι στη δυση και αλλοι στο νοτο.
Τους ονομασαμε μαντεις.

Αυτή είναι η φυση των αστερων και αστερες από αστρα διαφερουν. Οι αστερες αιωρουνται στον ουρανο ενώ τα αστρα βρισκονται μεσα στο σωμα του ουρανου, κινουνται μαζι μ αυτόν και δωδεκα από αυτά τα ονομασαμε «ζωδια».


..........

Όποιος δεν αγνοήσει αυτά, μπορεί να κατανοήσει ακριβώς τον Θεό, και αν το κάνει αυτό, θα τολμούσε κανείς να πει, να τον δει, και βλέποντας τον να γίνει μακάριος.

-Μακάριος πράγματι, πατέρα, όποιος τον είδε.

-Αλλά είναι αδύνατο, παιδί μου, να ευτυχήσει όποιος είναι στο σώμα του.

Πρέπει να ασκεί εδώ κάτω την ψυχή του ώστε, όταν φτάσει εκεί, όπου θα μπορούσε να δει, να μη χάσει τον δρόμο.

Όσοι όμως άνθρωποι αγαπούν το σώμα τους, αυτοί, ποτέ δεν θα μπορέσουν να δουν την όψη του καλού και αγαθού.

Διότι, τέτοια είναι η ομορφιά παιδί μου, αυτή που δεν έχει ούτε σχήμα ούτε χρώμα ούτε σώμα.

-Θα μπορούσε, πατέρα, να υπάρχει κάτι όμορφο χωρίς όλα αυτά;


-Μόνο ο Θεός, παιδί μου, η μάλλον κάτι μεγαλύτερο, το όνομα του Θεού.




AΠΟΣΠΑΣΜΑ VII
Στοβαίος 1, 3, 52

ΕΡΜΗΣ

Λοιπόν παιδί μου, κάποια πολύ μεγάλη θεότητα, τοποθετημένη στο, μέσο του σύμπαντος, κινείται και παρακολουθεί όσα γίνονται στη γη από τους ανθρώπους.

Όπως στη θεία τάξη, υπάρχουν η πρόνοια και η ανάγκη, ομοίως, και επί των ανθρώπων υπάρχει η Δικαιοσύνη, η οποία ενεργεί ομοίως με εκείνες.

Εκείνες δηλαδή, κρατούν την τάξη των όντων ως θείων, που δεν πρέπει και δε θέλουν να αμαρτήσουν γιατί είναι αδύνατο να σφάλει η θεότητα και γι αυτό συμβαίνει να είναι αναμάρτητη.

Η Δικαιοσύνη λοιπόν, έχει ταχθεί ως τιμωρός των ανθρώπων που αμαρτάνουν στη γη.

Διότι, το γένος των ανθρώπων σφάλει επειδή είναι θνητό και φτιαγμένο από κακή ύλη. Και μάλιστα συμβαίνει να αμαρτάνουν εκείνοι που δεν έχουν τη δυνατότητα να δουν τη θεϊκή δύναμη.

Κυρίως σ'αυτούς επικρατεί η Δικαιοσύνη και υπόκεινται στη μοίρα λόγω της ενέργειας της γέννησης τους, και στη Δικαιοσύνη λόγω των αμαρτιών της ζωής τους.


morfeas sky






Η ΠΡΟΝΟΙΑ Η ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΙ Η ΜΟΙΡΑ
 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ VIII
Στοβαίος 1, 4, 8



ΤΟΥ ΕΡΜΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΟΥ


Σωστά μου τα είπες όλα, πατέρα, αλλά ακόμη θύμισες μου ποια είναι που σχετίζονται με την πρόνοια και ποια με την ανάγκη, όπως και με την μοίρα;

-Είπα, ότι υπάρχουν μέσα μας τρία είδη ασωμάτων.
Το ένα είναι νοητό και αυτό είναι άχρωμο, χωρίς σχήμα και ασώματο, φτιαγμένο απ την ίδια πρώτη νοητή ουσία.

Επίσης, υπάρχουν μέσα μας και, αντίθετα με αυτό, σώματα τα οποία υποδέχονται το νοητό.


Αυτό λοιπόν που κινείται από τη νοητή ουσία, σύμφωνα με κάποια λογική, και που υποδέχθηκε αυτή τη νοητή ουσία, αμέσως μεταβάλλεται σε ένα άλλο είδος κίνησης.
Και αυτό είναι το είδωλο του νοήματος του δημιουργού.

Τρίτον, είναι ένα είδος ασωμάτων το οποίο κινείται γύρω από τα σώματα:τόπος, χρόνος, κίνηση, σχήμα, επιφάνεια, μέγεθος, είδος.

Σ αυτά υπάρχουν δύο διαφορές. Δηλαδή, εκείνα στα οποία υπάρχει μια ιδιαίτερη ποιότητα και κάποια ανήκουν στο σώμα, και εκείνα που έχουν κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό και είναι το σχήμα, το χρώμα, το είδος, ο τόπος, ο χρόνος, η κίνηση.

Αυτά που αφορούν το σώμα είναι το σχηματισμένο σχήμα, το χρωματισμένο χρώμα, η μορφοποιημένη μορφή, η επιφάνεια και το μέγεθος. Αυτά μετέχουν στα προηγούμενα.

Η νοητή λοιπόν ουσία, όντας κοντά στον θεό, έχει εξουσία στον εαυτό της και μπορεί σώζοντας τον εαυτό της να σώζει και κάτι άλλο.

Επειδή δε αυτή η ίδια η ουσία δεν υπόκειται στην ανάγκη, αφημένη από τον Θεό, προτιμά τη σωματική φύση και η εκλογή της αυτή γίνεται από πρόνοια. Έτσι, γίνεται μέλος του κόσμου.

Κάθε άλογο στοιχείο κινείται προς κάποιο λογικό και το μεν λογικό είναι από πρόνοια το δε άλογο από ανάγκη και όσα συμβαίνουν στο σώμα είναι από τη μοίρα.

Και αυτός είναι ο λόγος όσων με την πρόνοια, και την ανάγκη και τη μοίρα σχετίζονται.

morfeas sky


..........




ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ
ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ
ΕΡΜΗΣ Ο ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤOΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΙΧ
Στοββαιος 1,11,2

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΕΡΜΗ


Η ύλη και έγινε και προϋπήρχε. Διότι η ύλη είναι το δοχείο της γένεσης, και η γένεση τρόπος ενέργειας του αγέννητου και προϋπάρχοντα Θεού. Παίρνοντας λοιπόν το σπέρμα της γένεσης γεννήθηκε και έγινε μεταβλητή και είχε πρότυπα για τη μορφοποίηση της. Διότι, την επηρέασε, καθώς μεταβαλλόταν η δύναμη που κατασκευάζει τα πρότυπα της μετατροπής. Λοιπόν, η μη γέννηση της ύλης ήταν έλλειψη μορφής, ενώ η γέννηση είναι ενέργεια.


Η ΥΛΗ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΗΡΧΕ - ΑΝΑΛΥΣΗ

morfeas sky







ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ
Στοβαίος 1, 8, 41


ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΕΡΜΗ 

15. Ετσι θα βρουμε και για τους τρεις χρονους. Δηλαδη, ότι ουτε μονοι τους είναι, ουτε συνηπαρχουν και παλι ότι ενωνονται και είναι και μονοι.Αν θεωρησεις ότι το παρον είναι χωρις το παρελθον είναι αδυνατον να υπαρχει παρον αν δεν υπηρξε παρελθον γιατι από το παρελθον γεννιεται το παρον όπως και από το παρον ερχεται το μελλον. Και αν πρεπει ακομη περισσοτερο να το ψαξουμε, ετσι ας σκεφτουμε: Το παρελθον εφυγε και δεν υπαρχει πια και το μελλον δεν υπαρχει γιατι δεν ειναι ακομη παρον, αλλα ουτε και το παρον μενει σταθερο. Διοτι,οποιος, εχοντας κινηση,δε μενει σταθερος και σε κεντρο,τοτε πως μπορει να λεγεται παρον αυτος που δεν μπορει να σταθει; Και παλι το παρελθον, καθως ενωνεται με το παρον και το Παρον με το μελλον, ένα γινονται (διοτι δεν υφισταται το ένα χωρις τα αλλα) χαριν της ταυτοτητας και της ενοτητας και της συνεχειας.Ετσι ο χρονος γινεται και συνεχης και χωρισμενος οντας ο ενας και ιδιος χρονος.






AΠΟΣΠΑΣΜΑ ΧΙ
Στοβαίος 1, 41, 1


Τωρα παιδι μου περιληπτικα θα σου εξηγησω τα πραγματα και θα καταλαβεις τα λεγομενα ενθυμομενος οσα ακουσες.
Ολα τα οντα κινουνται και μονο το μη ον ειναι ακινητο.
Καθε σωμα μπορει να μεταβαλλεται και καθε σωμα δε μπορει να διαλυθει (καποια απο τα σωματα ειναι διαλυτα).
Ουτε καθε ζωο ειναι θνητο ουτε καθε ζωο ειναι αθανατο.

Κάθε τι που μπορει να διαλυθει είναι και φθαρτο ενώ,ότι μενει αμεταβλητο είναι και αθανατο.

Οτι διαρκως γεννιεται παντα φθειρεται ενω οτι μια φορα γεννιεται ποτε δε φθειρεται ουτε και σε κατι αλλο μετατρεπεται.

Πρωτος ειναι ο Θεος, δευτερο το συμπαν και τριτος ο ανθρωπος.

Το συμπαν υπαρχει για τον ανθρωπο και ο ανθρωπος για τον Θεο.

Το αισθητικο μερος της ψυχης ειναι θνητο ενω το λογικο ειναι αθανατο.


Καθε ουσια ειναι αθανατη και καθε ουσια ειναι μεταβλητη.

Καθε ον ειναι διττο και κανενα δεν στεκεται.

Δεν κινουνται ολα απο την ψυχη αλλα η ψυχη κινει καθε ον.


Οτι πασχει αισθανεται και οτι αισθανεται πασχει.


Καθε τι που λυπαται και ευχαριστιεται (και ειναι ον θνητο) ενω καθε τι που ευχαριστιεται δε λυπαται (και ειναι ον αθανατο).

Δε νοσει το καθε σωμα αλλα καθε σωμα που νοσει ειναι και διαλυτο.


Δεν υπαρχει τιποτα αληθινο μεσα στα σωματα.

Καθε τι αληθινο βρισκεται μεσα στα ασωματα.

Οτι γεννιεται ειναι μεταβλητο αλλα καθε τι που γεννιεται δεν ειναι φθαρτο.


Δεν υπαρχει τιποτε καλο πανω στη γη και τιποτα κακο στον ουρανο.


Ο Θεος ειναι αγαθος και ο ανθρωπος κακος.

Το καλο ειναι εκουσιο και το κακο ακουσιο.

Οι θεοι προτιμουν τα καλα ως καλα...

Η ευνομια ειναι ομονοια με το Θεο,η ευνομια ειναι ο νομος.

Ο χρονος ειναι θεϊκός και ο νομος ανθρωπινος.

Η κακια ειναι η τροφη του κοσμου και ο χρονος η φθορα του ανθρωπου.


Ότι βρισκεται στον ουρανο είναι αμεταθετο ενώ ότι βρισκεται στη γη μπορει να αλλαξει θεση.


Τιποτε δεν είναι αγνωστο στον ουρανο και τιποτε δεν είναι γνωριμο στη γη.

Δεν επικοινωνουν οσα βρισκονται στον ουρανο με οσα βρισκονται στη γη αλλα επικοινωνουν οσα βρισκονται στη γη με οσα βρισκονται στον ουρανο.

Οσα ειναι στον ουρανο ειναι αψογα ενω οσα βρισκονται στη γη ειναι κατακριτεα.

Οτι ειναι αθανατο δεν ειναι θνητο και οτι ειναι θνητο δεν ειναι αθανατο.

Οτι εχει σπαρθει δε γεννιεται αλλα οτι γεννιεται εχει σπαρθει.

Για το διαλυτο σωμα υπαρχουν δυο χρονοι.

Ο χρονος απο την σπορα μεχρι την γεννηση του μεχρι τον θανατο.

Για το αθανατο σωμα υπαρχει μονο ο χρονος απο τη γεννηση του.

Τα διαλυτα σωματα αυξανονται και μειωνονται.

Η διαλυτη υλη μεταβαλλεται στα αντιθετα της (φθορα και γενεση) ενω η αθανατη η στον εαυτο της η στα ομοια της.

Η γενεση του ανθρωπου ειναι αρχη της φθορας και η φθορα του ανθρωπου ειναι η αρχη της γενεσης.

Οτι πεθαινει ξαναγεννιεται και οτι ξαναγεννιεται πεθαινει.

Απο τα οντα αλλα βρισκονται στα σωματα, αλλα στις ιδεες και αλλα στην ενεργεια.


Το σωμα βρισκεται στις ιδεες ενω ιδεα και ενεργεια στο σωμα.

Tο αθανατο δε μετεχει στο θνητο, ενω το θνητο μετεχει στο αθανατο.

Το θνητο δεν παει στο αθανατο σωμα αλλα το αθανατο παει διπλα στο θνητο.


Οι ενεργειες δε κινουνται προς τα πανω αλλα προς τα κατω.

Τιποτε απ οσα ειναι στη γη δεν ωφελει οσα ειναι στον ουρανο αλλα, οσα ειναι στον ουρανο ωφελουν αυτα που ειναι στη γη.

Ο ουρανος δεχεται σωματα αθανατα και η γη σωματα φθαρτα.

Η γη δεν εχει λογικη αλλα ο ουρανος εχει.

Οσα ειναι στον ουρανο υπακουν στο θεο ενω, οσα ειναι στη γη κυβερνουν πανω στη γη.

Ο ουρανος ειναι το πρωτο στοιχειο και η γη το τελευταιο.

Η προνοια ειναι ταξη θεικη και η αναγκη υπηρετης της προνοιας.

Η τυχη ειναι κινηση χωρις ταξη,ομοιωμα της ενεργειας και γνωμη ψευδης.

Τι ειναι ο Θεος; Αγαθο αμεταβλητο. Τι ειναι ο ανθρωπος; Κακο μεταβλητο.
......


ΑΥΤΑ τα επιγραμματικα αν θυμασαι ευκολα θα θυμασαι και οσα διεξοδικα σου ανεπτυξα.
Διοτι αυτα ειναι το περιεχομενο εκεινων.
Ομως να αποφευγεις τις επαφες με τους πολλους, οχι γιατι δεν θελω να κρατας μυστικη τη γνωση,αλλα γιατι θα φανεις στους πολλους καταγελαστος.

Το oμοιο πηγαινει προς το ομοιο και το ανομοιο δεν ειναι ποτε φιλος του ανομοιου.

Αυτα τα λογια εχουν παντελως λιγους ακροατες η ισως ουτε λιγους δεν θα εχουν.
Αλλα εχουν και κατι ιδιαιτερο μεσα τους,τους κακους μαλλον τους προτρεπουν στην κακια για αυτο και πρεπει οι πολλοι να προφυλαχθουν καθως δεν καταλαβαινουν την αξια των λεγομενων.
-Πως το εννοεις Πατερα;
-Ετσι παιδι μου. Καθε εμβιο ανθρωπινο ον εχει μεγαλυτερη ροπη προς την κακια και για αυτο χαιρεται με αυτη.


Αυτο το εμβιο ον, αν μαθει οτι το συμπαν γεννιεται και ολα γινονται με προνοια και απο αναγκη, γιατι σε ολα κυριαρχει η μοιρα, θα γινει πολυ χειροτερο.

Και αυτο,γιατι θα περιφρονησει το συμπαν, ως κατι που γεννιεται και την αιτια του κακου θα αποδωσει στη μοιρα ενω δε θα απεχει ποτε απο καμια κακια.


Για αυτο και πρεπει να τους προστατευσουμε ωστε,καθως θα εχουν αγνοια θα ειναι λιγοτερο κακοι απο φοβο προς το αγνωστο.


morfeas sky







ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ  XII

Στοβαίος 1, 5, 20

Όλα γίνονται σύμφωνα με τη φύση και τη μοίρα και δεν υπάρχει τόπος χωρίς την Πρόνοια, και Πρόνοια είναι ο αυτοτελής λόγος του επουράνιου Θεού.

Δύο είναι οι δυνάμεις που πηγάζουν απ'αυτόν: η ανάγκη και η μοίρα. 
Η μοίρα υπηρετεί την ανάγκη και την πρόνοια, και την μοίρα υπηρετούν οι αστέρες.

Γιατί κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τη μοίρα ούτε
να προφυλάξει τον εαυτό του από τη δύναμη της, και γιατί όπλο της μοίρας είναι οι αστέρες οι οποίοι, σύμφωνα με αυτήν φέρνουν σε πέρας ότι αφορά τη φύση και τους ανθρώπους.


..........

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ  XIII
Στοβαίος 1, 4, 7


Από τους λόγους του Ερμή προς τον Άμμωνα

H ανάγκη είναι σταθερή απόφαση και αμετάβλητη δύναμη της Πρόνοιας.

..........

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ  XIV
Στοβαίος 1, 5, 16


ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ.

Από τους λόγους του Ερμή προς τον Άμμωνα

Αυτή που κρατά γερά το σύμπαν είναι η Πρόνοια, ενώ αυτή που το συγκρατεί και το περιέχει είναι η Ανάγκη, και η Μοίρα οδηγεί και περιφέρει τα πάντα, αναγκαστικά, διότι ο εξαναγκασμός είναι η φύση της, και είναι αιτία της γένεσης και της φθοράς της ζωής.

Το σύμπαν λοιπόν πρώτο έχει την Πρόνοια (διότι δέχεται την επίδραση της) η δε Πρόνοια απλώνεται στον ουρανό, διότι και οι θεοί με ακούραστη και ακατάπαυστη κίνηση στρέφονται και κινούνται σ'αυτόν, και η Μοίρα επειδή συνδέεται με την Ανάγκη.


Και η μεν Πρόνοια προνοεί ενώ η Μοίρα είναι η αιτία της κατάστασης των άστρων.
Αυτός είναι νόμος αναπόφευκτος σύμφωνα με τον οποίο όλα έχουν τακτοποιηθεί.





ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ - ΕΡΜΗΣ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ XV
Στοβαίος 1, 41, 7

Κινείται ό,τι κινείται με την ενέργεια της κίνησης που κινεί το σύμπαν και η φύση του σύμπαντος δίνει κίνηση σε όλα.


Μία μεν κατά τη δύναμη της και άλλη κατά την ενέργεια της.


Και η μία μεν διαπερνά το σύμπαν και το συγκρατεί από μέσα, ενώ η άλλη απλώνεται και το συγκρατεί απ'έξω.


Μαζί και οι δυο βρίσκονται σε όλα.

Η φύση όλων, δημιουργώντας όσα γεννιούνται, παρέχει δημιουργία σε όσα δημιουργούνται σπέρνοντας τα σπέρματα της και έχοντας ύλη που κινείται.

Καθώς κινείται θερμαίνεται και η ύλη γίνεται φωτιά και νερό,
το ένα σθεναρό και ισχυρό και το άλλο παθητικό.


Η φωτιά εναντιούμενη στο νερό το ξέρανε κι έγινε γη πάνω στο νερό, καθώς δε ξεραινόταν γινόταν ατμός από τα τρία: το νερό, τη γη και τη φωτιά και έγινε αέρας.

Αυτά, ενώθηκαν σύμφωνα με τη λογική της Αρμονίας, το θερμό με το ψυχρό και το ξηρό με το υγρό και από τη συνύπαρξη αυτών έγινε πνεύμα και σπέρμα ανάλογο με το πνεύμα που παρέχει το σύμπαν.

Αυτό το πνεύμα, πέφτοντας στη μήτρα δεν ηρεμεί στο σπέρμα και, μη ηρεμώντας, μεταβάλλει το σπέρμα και μεταβαλλόμενο, αυτό αποκτά αύξηση και μέγεθος.


Με το μέγεθος που αποκτά παίρνει και εικόνα σχήματος και σχηματίζεται. 


Με το σχήμα μεταφέρεται το είδος μέσω του οποίου παίρνει την εικόνα.

Επειδή λοιπόν το πνεύμα, μέσα στη μήτρα, δεν είχε τη ζωτική του κίνηση αλλά τη βλαστική, αυτήν η Αρμονία τη συνταίριαξε να είναι η υποδοχή της διανοητικής ζωής (η οποία είναι αμερής-αδιαίρετη και αμετάβλητη και δεν παύει ποτέ να είναι αμετάβλητη).

Και ό,τι είναι μέσα στη μήτρα με τους αριθμούς το κυοφορεί, το γεννά και έξω το βγάζει στον αέρα.

Και η ψυχή που είναι πολύ κοντά, το οικιοποιείται, όχι λόγω συγγενικής ιδιότητας μαζί του, αλλά λόγω της μοίρας, διότι δεν επιθυμεί ιδιαίτερα να είναι μαζί με το σώμα.

Έτσι, από τη μοίρα δίνεται σ'αυτό που γεννιέται η διανοητική κίνηση και η νοερή ουσία της αληθινής ζωής.

Διότι εισέρχεται στο πνεύμα η διανοητική ουσία και του δίνει την ζωτική κίνηση.





ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ XVI
Στοβαίος 1, 41,4

Η Ψυχή λοιπόν είναι ουσία ασώματη, και όντας μέσα στο σώμα δε χάνει την ουσία της, δ
ιότι συμβαίνει να είναι αεικίνητη στην ουσία της, κινείται μόνη της κατά τη διαδικασία της νόησης χωρίς να κινείται μέσα σε κάτι ούτε προς κάτι ούτε χάρη σε κάτι.

Προέχει στη δύναμη και ότι προέχει δε χρειάζεται αυτά που έπονται.

Αυτό λοιπόν που είναι μέσα σε κάτι είναι ο τόπος και ο χρόνος και η φύση.
Αυτό που υπάρχει σε σχέση με κάτι είναι είναι η Αρμονία και το είδος και το σχήμα.
Και αυτό που υπάρχει χάρη σε κάτι, είναι το σώμα.
Διότι για χάρη του σώματος είναι και ο χρόνος και ο τόπος και η φύση.
Αυτά, με συγγενική οικειότητα, επικοινωνούν μεταξύ τους.

Επειδή το σώμα χρειαζόταν τόπο (δε μπορεί το σώμα να ζήσει δίχως τόπο) και μεταβάλλεται με φυσικό τρόπο και είναι αδύνατον να υπάρξει μεταβολή χωρίς τον χρόνο και τη φυσική κίνηση, ούτε και μπορεί να υπάρχει σώμα χωρίς Αρμονία.

Ο τόπος λοιπόν υπάρχει για χάρη του σώματος. 
Διότι δέχεται τις μεταβολές του σώματος και δεν αφήνει να χάνεται ό,τι μεταβάλλεται.
Μεταβαλλόμενο δε, μεταπίπτει από το ένα στο άλλο και χάνει τη σύσταση του αλλά δεν παύει να είναι σώμα, μόνο που, μεταβαλλόμενο σε κάτι άλλο έχει τη σύσταση του άλλου.

Διότι το σώμα, ως σώμα παραμένει. 
Όμως η όποια διάθεση του δε μένει, και επομένως το σώμα μεταβάλλεται μόνο κατά τη διάθεση.

Λοιπόν, ο τόπος, ο χρόνος και η φυσική κίνηση είναι ασώματα.
Κάθε ένα δε, έχει τα δικά του χαρακτηριστικά. 

Και είναι η ιδιότητα της χωρητικότητας το χαρακτηριστικό του τόπου, το διάστημα και ο αριθμός του χρόνου, και της φύσης είναι η κίνηση, της Αρμονίας η φιλία, και του σώματος η μεταβολή.

Χαρακτηριστικό της ίδιας της ψυχής είναι η κατ'ουσίαν νόηση.



ΑΠΟΣΠΑΣΜA XVII

Στοβαίος 1, 49, 4

ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ


Η ψυχή λοιπόν, είναι ουσία ουσία αυτοτελής που από την αρχή πήρε ζωή σύμφωνα με το πεπρωμένο και τράβηξε προς τον εαυτό της το πάθος και την επιθυμία όμοια με της ύλης.

Και το μεν πάθος υπάρχει στην ύλη αλλά αν αυτό αποκτήσει εθισμό προς το νόημα της ψυχής τότε γίνεται ανδρεία και δεν παρασύρεται από την δειλία.

Η επιθυμία τώρα, προσφέρεται και αυτή και εάν αποκτήσει εθισμό προς το λογισμό της ψυχής τότε γίνεται σωφροσύνη και δεν υποκινείται από την ηδονή, διότι ο λογισμός αναπληρώνει την έλλειψη της επιθυμίας.

Όταν δε όλα είναι σε Αρμονία και έχουν την ίδια τάση και όταν και τα δύο στηρίζονται στο λογισμό της ψυχής, τότε γίνεται δικαιοσύνη.

Διότι ο ισοδύναμος εθισμός τους αφαιρεί την υπερβολή της επιθυμίας.


Αρχή δε αυτών είναι η διανοητική ουσία, που είναι η μόνη και έχει τη δύναμη της δικής της λογικής.

Η ουσία δε αυτή άρχει και ηγεμονεύει όπως ο άρχοντας εξουσιάζει και διαφεντεύει.
Ο Λόγος της είναι σαν σύμβουλος. 

Ο διανοητικός, λοιπόν, λόγος της ουσίας, είναι γνώση των λογισμών που παρέχουν μια εικόνα λογισμού στο άλογο μέρος της ψυχής, όπως είναι η ηχώ ως προς τη φωνή και η λάμψη της σελήνης ως προς τον ήλιο. (έκλαμψη, φώτιση, ιδέα).

Το πάθος λοιπόν και η επιθυμία είναι προσαρμοσμένα προς κάποιο λογισμό και έλκουν το ένα το άλλο και αποκτούν τη γνώση των κοσμικών κύκλων.



ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ XVIII
Στοβαίος 2, 8, 31

Υπάρχει λοιπόν η ουσία και ο λόγος και η νόηση και η διανόηση.
Προς τη διανόηση οδηγεί και η εικασία και η αίσθηση.
Ο λόγος οδηγείται προς την ουσία και το νόημα δι'αυτού άγεται.
Η νόηση επιπλέκεται με το λογισμό και μαζί μία μορφή αποκτούν
και αυτή είναι η μορφή της ψυχής.


Οδηγεί δε στη διανόηση η εικασία και η αίσθηση.
Αυτά δε μένουν στο ίδιο σημείο αλλά μεγαλώνουν και μικραίνουν
και διαφοροποιούνται.
Γίνονται χειρότερα όταν αποσπαστούν από τη διανόηση αλλά, 
όταν ακολουθούν και πείθονται, κοινωνούν το νοητικό λόγο δια 
των μαθημάτων.

Έχουμε βέβαια και την επιλογή.
Διότι η επιλογή του καλύτερου είναι στη διάθεση μας,
όπως άθελα μας και αυτή του χειρότερου.
Διότι η επιλογή που είναι εξαρτημένη από τα κακά πλησιάζει στη σωματική φύση, και γι'αυτό και η μοίρα εξουσιάζει όποιον το επιλέγει.

 Επειδή λοιπόν η νοηματική ουσία μας είναι αυτεξούσια, 
δηλαδή ο νοηματικός λόγος, και αυτή πάντα ίδια μένει,
γι'αυτό και η μοίρα δεν την επηρεάζει.


Ελευθερώνοντας λοιπόν τον πρώτο, μετά από τον πρώτο θεό, 
διανοητικό λόγο, προσθέτει και ολόκληρο το λόγο που έφτιαξε 
η φύση σε ότι γεννιέται.
Η ψυχή, επικοινωνώντας με αυτά επικοινωνεί και με τα πεπρωμένα 
αυτών και ας είναι αμέτοχη στη φύση των όσων γεννιώνται.

morfeas sky

Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΕ ΑΡΣΕΝΙΚΟ ΚΑΙ ΘΗΛΥΚΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΠΕΣΩΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΝΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΕΙ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ ΚΑΙ ΖΩΗ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΟΜΟΙΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ



ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ  XIX
Στοβαίος 1, 49, 6

ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ

Η ψυχή είναι αθάνατη νοητική ουσία έχοντας ως νόημα τον δικό 
της λόγο, όσο βρίσκεται μαζί με το ανθρώπινο σώμα έλκεται από τη 
σκέψη της Αρμονίας. 

Αλλά όταν απαλλαγεί από το φυσικό σώμα μένει μόνη, 
ορίζοντας τον εαυτό της μέσα στο νοητό κόσμο.
Εξουσιάζει το λόγο της φέροντας σε ό, τι έρχεται στη ζωή, όμοια 
με τη νόηση της κίνηση και αυτό ονομάζεται ζωή.
Διότι αυτό είναι το χαρακτηριστικό της ψυχής, δηλαδή να δίνει σε 
άλλους κάτι παρόμοιο με την ιδιότητα της.

Λοιπόν, υπάρχουν δύο ζωές και δύο κινήσεις Μία κατά την ουσία και  άλλη κατά την φύση του σώματος και η μεν πρώτη είναι η γενικότερη η δε δεύτερη η μερικότερη.
Αυτή τώρα που είναι κατ'ουσία είναι αυτεξούσια ενώ η άλλη είναι αναγκαστική.
Διότι, κάθε τι που κινείται υπόκειται στον εξαναγκασμό αυτού 
που το κινεί. 
Η κίνηση που κινεί την ψυχή έχει εξοικιωθεί με τον έρωτα 
της νοητής ουσίας.

Η ψυχή λοιπόν, είναι ασώματη, ούσα αμέτοχη του φυσικού σώματος. 
Διότι αν έχει σώμα δεν έχει ούτε λόγο ούτε νόηση.
Διότι κάθε σώμα είναι δίχως νόηση.
Συμμετέχοντας δε στην ουσία πετυχαίνει η ψυχή να είναι έμβιο ον
με πνεύμα. 
Και το μεν πνεύμα ανήκει στο σώμα, ο δε λόγος στην ουσία, και ο λόγος διακρίνει το ύψιστο αγαθό ενώ το αισθητικό πνεύμα κρίνει τα φαινόμενα.

Διαιρείται δε στις οργανικές αισθήσεις, που κάποιο μέρος τους είναι
η πνευματική όραση, και το πνεύμα το ακουστικό, το οσφρητικό, το γνωστικό, και το απτικό.(οπτικό).
Αυτό το πνεύμα το αισθητικό, γενόμενο ανάλογο της διάνοιας κρίνει ή φαντάζεται μόνο. Διότι ανήκει στο σώμα και δέχεται τα πάντα.

Ο λόγος τώρα, ανήκει στην ουσία και είναι η φρόνηση.
Συνυπάρχει δε με τον λόγο η γνώση των πολύτιμων πραγμάτων,
ενώ με το πνεύμα η εικασία.
Διότι, αυτό μεν (η γνώση των πολύτιμων πραγμάτων) 
έχει την ενέργεια του από το σύμπαν που το περιέχει, ενώ η ψυχή από τον εαυτό της.


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΧΧ
Στοβαίος 1, 49, 3

Λοιπόν, η ψυχή είναι ασώματη ουσία γιατί αν είχε σώμα δεν θα μπορούσε να σώζει τον εαυτό της. Διότι κάθε σώμα χρειάζεται την ουσία και επίσης χρειάζεται και ζωή που να βρίσκεται σε τάξη. Διότι, κάθε πράγμα που έχει γένεση πρέπει να το ακολουθεί και η μεταβολή. Διότι ό,τι γεννιέται,  γεννιέται σε μέγεθος και έχει αυξητική πορεία αλλά, κάθε τι το αυξανόμενο ακολουθείται από μείωση και τη μείωση την ακολουθεί φθορά.
Μετέχοντας δε σε ένα είδος ζωής ζει και συμμετέχει στην στην ύπαρξη εξαιτίας της ψυχής.

Η αιτία λοιπόν της ύπαρξης του σώματος (δηλαδή η ψυχή) είναι η ίδια ανώτερη.διότι η ψυχή δίνει ζωή με νόηση.
Τώρα βέβαια το να υπάρχει εννοώ το να γεννιέται μέσα στο λόγο και να μετέχει σε ζωή με νόηση, διότι η ψυχή δίνει ζωή με νόηση. 
Ονομάζεται έμβιο ον εξαιτίας της ζωής, λογικό εξαιτίας της νόησης και θνητό λόγω του σώματος. Άρα η ψυχή είναι ασώματη, με αμετάβλητη δύναμη. Διότι, πως είναι δυνατό να μιλούμε για έμβιο ον με νόηση χωρίς την ύπαρξη της ουσίας που του δίνει την ζωή;

Αλλά, ούτε λογικό μπορεί κανείς να πει ότι είναι, χωρίς την ύπαρξη της διανοητικής ουσίας που δίνει ζωή με νόηση. Σε όλα δε, φτάνει η νόηση εξαιτίας της σύστασης του σώματος με βάση την αρμονία. Γιατί, εάν υπερέχει σε σύσταση το θερμό, γίνεται ελαφρύς και ένθερμος και εάν το ψυχρό, βαρύς και νωχελικός. Διότι η φύση προσαρμόζει τη σύσταση του σώματος προς την αρμονία.
Τα δε είδη της αρμονίας είναι τρία: το κατά το θερμό, το κατά το ψυχρό και κατά το μέσο. Και προσαρμόζει ανάλογα με τον αστέρα που επικρατεί στο συνδιασμό των αστέρων.

Όταν η ψυχή παραλάβει το σώμα όπως ορίζεται από το πεπρωμένο, του δίνει ζωή σύμφωνα με το έργο της φύσης. Η φύση λοιπόν εξομοιώνει την αρμονία του σώματος με την ένωση των αστέρων και ενώνει τα πολύμεικτα με την αρμονία των αστέρων ώστε να έχουν μεταξύ τους συμπάθεια. Διότι, σκοπός της αρμονίας των αστέρων είναι να δημιουργήσουν συμπάθεια σύμφωνα με το πεπρωμένο τους.


morfeas sky





ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ XXI
Στοβαίος 1, 41, 11

Το υπερούσιο λοιπόν είναι στην κορυφή όλων των όντων.
Είναι λοιπόν το υπερούσιο,  εκείνο μέσω του οποίου η ουσία που λέγεται καθολική νοείται κοινή των πραγματικών όντων και των όντων όπως νοούνται ως καθαυτό τέτοια.
Τα αντίθετα με αυτά, από την άλλη, είναι φύση, ουσία αισθητή, η οποία περιέχει όλα τα αισθητά.

Ανάμεσα δε σ'αυτούς, υπάρχουν θεοί που τους σκεφτόμαστε και τους αισθανόμαστε. 
Από τα αισθητά όντα άλλα μετέχουν στους νοητούς θεούς, αλλά μπορούν να εικαστούν και άλλα επικοινωνούν με τους νοηματικούς θεούς. Αυτά είναι εικόνες νοημάτων, όπως ο ήλιος είναι εικόνα του επουράνιου δημιουργού θεού. Διότι, όπως εκείνος στο σύμπαν δημιούργησε και ο ήλιος δημιουργεί τα ζώα και γεννά τα φυτά και κυριαρχεί στα πνεύματα.



ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ XXII
Στοβαίος 1, 42, 7


ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΤΟΥ ΕΡΜΗ

Γιατί τα βρέφη γίνονται όμοια με τους γονείς ή αυτό αποδίδεται στους συγγενείς; 

Θα εκθέσω τους λόγους. Όταν το θρεπτικό αίμα γίνεται αφρός και η γέννηση αποθηκεύει σπέρμα, συμβαίνει να εκπνέει κάπως, από τα μέλη όλου του σώματος, μια ουσία με θεϊκή ενέργεια σα να γεννιέται ο ίδιος ο άνθρωπος που γεννά. 

Το ίδιο φαίνεται να γίνεται και στην περίπτωση της γυναίκας.
Όταν λοιπόν υπερτερήσει ό,τι εκρέει από τον άνδρα και μείνει άθικτο θα αποδειχτεί το βρέφος όμοιο προς τον πατέρα, όπως και αντίθετα, με τον ίδιο τρόπο προς τη μητέρα.

Αν δε, δημιουργηθεί υπερτέρηση κάποιου μέλους τότε γίνεται εξομοίωση με εκείνο το μέλος. Συμβαίνει ακόμη κάποιες φορές, το βρέφος να μοιάζει με τη μορφή αυτού που το γέννησε γιατί εκείνος είχε το ρόλο του Δέκαρχου την ώρα που η γυναίκα τεκνοποιούσε.


morfeas sky





Ερμής ο Τρισμέγιστος προς τον Ασκληπιό

Το πνεύμα ενυπάρχει στα πάντα, αναμειγνύεται με τα πάντα και δίνει ζωή στα πάντα.


Η ψυχή τρέφεται μέσω της αιώνιας περιφοράς του κόσμου, τα σώματα αυξάνονται με τροφές του κατώτερου κόσμου, με νερό και γη.

Σ'αυτό προστίθεται ο νους που δημιουργεί την σκέψη των ανθρώπων, που του έχει παραχωρηθεί ως πέμπτο στοιχείο και το μοναδικό που προέρχεται από τον αιθέρα.

Από όλα τα ζώα, όμως, ο νους χαρίστηκε μόνο στους ανθρώπους με απώτερο σκοπό την γνώση του θεϊκού λόγου και είναι αυτός που τους οδηγεί και τους ανυψώνει.

Αλλά επειδή μιλάω για τον νου σε λίγο θα σας αναπτύξω και τον σχετικό με αυτόν λόγο.
Καθώς είναι ιερότατος και σπουδαιότατος και καθόλου κατώτερος από αυτόν που αφορά την ίδια την θεϊκότητα.

-Δεν είναι ίδιος ο νους όλων των ανθρώπων Τρισμέγιστε;


Δεν μπορούν να φτάσουν όλοι Ασκληπιέ, στην αληθινή γνώση, αλλά λόγω της ασυγκράτητης ορμής τους, χωρίς να τους έχει αποκαλυφθεί κανένας αληθινός λόγος, ακολουθούν τα είδωλα των αληθινών πραγμάτων και εξαπατώνται.

Τα είδωλα αυτά γεννούν την κακία στον ανθρώπινο νου και μεταμορφώνουν το τέλειο ζωντανό πλάσμα σε αγρίμι με ήθη θηρίου.

Ο άνθρωπος είναι ο μόνος από όλα τα ζωντανά πλάσματα που είναι διπλός, καθώς, το ένα μέρος του είναι απλό, το οποίο ονομάζεται από τους Έλληνες "ουσιώδες" κι εμείς το αποκαλλούμε "κατ'εικόνα Θεού". Το άλλο μέρος είναι τετραπλό, (γη νερό αέρας φωτιά)
το οποίο οι Έλληνες αποκαλούν "υλικό" και εμείς "κοσμικό".

Κάτω από αυτό το κάλυμα, η καθαρή θεϊκότητα του νου κρυμμένη μαζί με τα παρόμοια της, δηλαδή τις αισθήσεις του νου, ηρεμεί μόνη της, σαν να είναι περιφραγμένη από το τείχος του σώματος.


-Γιατί λοιπόν Τρισμέγιστε πρέπει ο άνθρωπος να παραμείνει στην ύλη και να μην ζει σ'αυτό το μακαριότατο μέρος, μέσα στο οποίο βρίσκεται και ο θεός;

Σωστή ερώτηση, Ασκληπιέ. Και εμείς έχουμε ζητήσει από το θεό να μας απαντήσει σ'αυτό το ερώτημα. Καθώς, αφού όλα εξαρτώνται από τη βούληση του, τότε άκου λοιπόν Ασκληπιέ.

Ο κύριος και δημιουργός των πάντων, τον οποίο σωστά έχουν ονομάσει θεό, αφού δημιούργησε τον εαυτό του, ο οποίος μπορεί να γίνει ορατός και αισθητός.

Αυτός ο θεός τον ονομάζω αισθητό, διότι μπορεί να γίνει ορατός και αισθητός. Αυτός ο δεύτερος θεός μπορεί να γίνει αντιληπτός από τις αισθήσεις όσων βλέπουν.

Καθώς λοιπόν ο Θεός δημιουργός των πάντων δημιούργησε άλλον θεό σαν τον εαυτό του, και επειδή του φάνηκε όμορφος, καθώς πλυμμύριζε από την αγαθότητα των πάντων, τον αγάπησε ως δημιούργημα της θεϊκότητας του.

Σαν παντοδύναμος και πανάγαθος, θέλησε να δημιουργηθεί και κάποιος άλλος, ο οποίος να διακρίνει από αυτόν που τον είχε δημιουργήσει.
Συγχρόνως δημιούργησε και τον άνθρωπο, τον μιμητή του λόγου και της πρόνοιας του.



Διαβάζουμε στον Ποιμάνδρη:


Ποιμάνδρης:
ὁ δὲ πάντων πατὴρ ὁ Νοῦς, ὢν ζωὴ καὶ φῶς, ἀπεκύησεν ῎Ανθρωπον αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡς ἰδίου τόκου·
περικαλλὴς γάρ, τὴν τοῦ πατρὸς εἰκόνα ἔχων· 
ὄντως γὰρ καὶ ὁ θεὸς ἠράσθη τῆς ἰδίας μορφῆς, παρέδωκε τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα, καὶ κατανοήσας δὲ τὴν τοῦ Δημιουργοῦ κτίσιν ἐν τῷ πυρί, ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς δημιουργεῖν, καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ πατρός·


Τι μας λέει εδώ;
Ο δε Πατέρας όλων Θεός, Ζωή και Φως, γέννησε τον Άνθρωπο όμοιο μ'αυτόν!! και ο Άνθρωπος δεύτερος θεός θέλησε να ζήσει και κατανοήσει όλα όσα εξουσιάζει και να δημιουργήσει στον κόσμο του "αδερφού" του δεύτερου Νου δημιουργού του πυρός και πνεύματος, και τον συγχώρησε ο Πατέρας, και τον άφησε να εισέλθει στον κόσμο του πυρός και πνεύματος ως ο μιμητής του λόγου και της πρόνοιας του.

..........

Εδώ διαβάζουμε στον Ποιμάνδρη ότι ο Πατέρας Όλων Θεός Ζωή και Φως, πριν γεννήσει τον Άνθρωπο δεύτερο θεό, γέννησε πρώτα τον δεύτερο Νου δημιουργό.

Ποιμάνδρης:
ὁ δὲ Νοῦς ὁ θεός, ἀρρενόθηλυς ὤν, ζωὴ καὶ φῶς
ὑπάρχων, ἀπεκύησε λόγῳ ἕτερον Νοῦν δημιουργόν, ὃς θεὸς τοῦ πυρὸς καὶ πνεύματος ὤν, ἐδημιούργησε διοικητάς τινας
ἑπτά, ἐν κύκλοις περιέχοντας τὸν αἰσθητὸν κόσμον, καὶ ἡ
διοίκησις αὐτῶν εἱμαρμένη καλεῖται.
.............
..........................

Δημιούργησε λοιπόν ο Θεός Πατέρας Όλων, τον άνθρωπο όμοιο του, δηλαδή έναν δεύτερο Άνθρωπο θεό.
Και ΕΙΣΕΡΧΌΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΤΙΣΤΉ ΔΗΜΙΟΥΡΓΊΑ έγινε ο μιμητής της Πρόνοιας και του Λόγου του  μέσα στον κτιστό κόσμο του δεύτερου Νου δημιουργού, του πυρός και πνεύματος, την εικόνα της ζωής που είναι οι ψυχές που ενδύονται τα αισθητά σώματα από πυρ και πνεύμα. και ο ΄λανθρωπος δεύτερος θεός εγκλωβίστηκε στην ύλη.
.......................

Συνέχεια:
Γιατί η ίδια η βούληση του θεού είναι και αυτή καθαυτή η πραγματοποίηση, καθώς η θέληση και η πραγματοποίηση ταυτίζονται χρονικά. 

Αφού τον "ουσιώδη" άνθρωπο ("ουσιώδης" ο δεύτερος άνθρωπος θεός), τον δημιούργησε με αυτόν τον τρόπο, ώστε να μην μπορεί να φροντίζει για όλα τα πράγματα, εκτός αν καλυπτόταν από ένα κοσμικό κάλυμμα, τον κάλυψε με ένα σωματικό κάλυμμα, (το αισθητό σώμα) και όρισε κάθε άνθρωπος να είναι έτσι, αναμειγνύοντας και ανακατεύοντας σε ένα μείγμα όση ποσότητα από κάθε φύση χρειαζόταν.


Έτσι διαμόρφωσε τον άνθρωπο από ψυχή και σώμα,που αντιστοιχούν σε αθάνατη και θνητή φύση, ώστε ως ζωντανό πλάσμα να μπορεί να λειτουργεί και με τις δυο του φύσεις, να θαυμάζει δηλαδή και να λατρεύει τα ουράνια, αλλά να φροντίζει και να διοικεί τα επίγεια.


morfeas sky






(2) ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ ΙΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΡΜΗ ΤΟΥ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΑΣΚΛΗΠΙΟ

Ο Θεός, ο Θεός σ'έστειλε σε μας, Ασκληπιέ, για να συμμετάσχεις σε ένα θεϊκό λόγο και ειδικά σ'έναν σαν κι αυτόν, ο οποίος με την θρησκευτική ευσέβεια που αποπνέει δικαιολογημένα θεωρείται ιερότερος απ'όλους τους λόγους που έχουμε γράψει εμείς και απ'αυτούς που γράψαμε εμπνευσμένοι από το θεϊκό Νου.

Αν τον αντιληφτείς με τον νου σου τότε ο νους σου θα γεμίσει με όλα τα αγαθά, αν φυσικά τα αγαθά είναι περισσότερα από ένα κι όχι ένα, μέσα στο οποίο ενυπάρχουν όλα τα υπόλοιπα. Γιατί το ένα και το σύνολο συγγενεύουν μεταξύ τους καθώς και η διαπίστωση ότι, τα πάντα ενυπάρχουν στο ένα, συγγενεύει με την διαπίστωση ότι, τα πάντα είναι ένα. 

Γιατί είναι με τέτοιον τρόπο συνδεδεμένο το ένα με το άλλο, ώστε είναι αδύνατον να χωριστούν. 

Αλλά από τον παρακάτω λόγο, αν δώσεις μεγάλη προσοχή, θα το γνωρίσεις.

Ασκληπιέ όλες οι ανθρώπινες ψυχές είναι αθάνατες, όμως καθεμιά με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετική χρονική στιγμή.

-Όλες οι ψυχές, Τρισμέγιστε, δεν έχουν την ίδια ποιότητα;


-Ασκληπιέ, μη ξεπέφτεις τόσο γρήγορα από το πραγματικό νόημα του λόγου. 
Αυτό δεν είπα; ότι δηλαδή τα πάντα είναι ένα και το ένα περιέχει τα πάντα, καθώς όλα ενυπήρχαν μέσα στο δημιουργό, πριν ακόμα δημιουργήσει τα πάντα. 
Γιατί δικαιολογημένα θεωρείται αυτός ως τα πάντα, ο οποίος έχει ως μέλη του τα πάντα. 

Φρόντισε, λοιπόν, να θυμάσαι κατά τη διάρκεια όλης αυτής της συζήτησης ότι αυτός, το ένα, είναι τα πάντα και είναι ο ίδιος ο δημιουργός των πάντων.

Τα πάντα έχουν έρθει στη γη, στο νερό και στον αέρα από τον ουρανό. 
Μόνο η φωτιά είναι ζωοποιός καθώς κατευθύνεται προς τα πάνω. 
Ό,τι, λοιπόν, πέφτει προς τα κάτω την υπηρετεί. 

Οτιδήποτε, όμως, έρχεται από ψηλά δημιουργεί τη ζωή και οτιδήποτε διοχετεύεται από ψηλά, προσφέρει τροφή.

Μόνο η γη, που έχει εγκατασταθεί στον εαυτό της, δέχεται τα πάντα και φροντίζει όλα τα γένη. 

Όπως θα θυμάστε, λοιπόν, όλα αυτά αποτελούν το σύμπαν, το οποίο περιέχει τα πάντα, ή είναι τα πάντα. 

Η ψυχή και η ύλη, τις οποίες έχει παραλάβει η φύση, ενεργούν με ένα τόσο ποικιλόμορφο τρόπο ώστε παίρνουν την μορφή κάθε είδους, ώστε οι ατελείωτες απομονωμένες μορφές των ποιοτήτων αυτών να μπορούν να διαχωρίζονται μεταξύ τους , αλλά και να αποτελούν μια ενότητα, ώστε να είναι ορατό ότι όλα αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο και ότι όλα προέρχονται από τον ίδιο δημιουργό.


Τώρα αφιέρωσε μου όλη την προσοχή για την οποία είναι ικανός ο νους σου και το πνεύμα σου.

Γιατί ο ιερός λόγος για το θείο που γίνεται κατανοητός μέσω του νου, μοιάζει πολύ με ορμητικό χείμαρρο που ρέει από ψηλά προς τα κάτω, παρασύροντας στο πέρασμα του τα πάντα. 
Και έχει ως αποτέλεσμα να παρασύρει με τη ταχεία ροή του όχι μόνο την προσοχή μας γι'αυτά που ακούμε, αλλά και γι'αυτά τα ίδια που πραγματευόμαστε.

Ο ουρανός, λοιπόν, ο αισθητός θεός, είναι αυτός, που κυβερνάει όλα τα σώματα, των οποίων η αύξηση και η διάλυση έχουν ανατεθεί στον ήλιο και την σελήνη. 

Αυτός που κυβερνάει, όμως, τον ουρανό, την ψυχή και όλα όσα βρίσκονται μέσα στον κόσμο είναι ο ίδιος ο θεός, ο οποίος είναι και ο δημιουργός τους.

Όλα τα προαναφερθέντα, όλων των οποίων κυβερνήτης είναι ο θεός, επηρεάζουν από ψηλά την φύση όλων των πραγμάτων μέσω του κόσμου και της ψυχής κάθε είδους και κάθε γένους. 

Ούτως ή άλλως, η ύλη έχει δημιουργηθεί από τον θεό για να υποδεχτεί την μορφή όλων των ειδών, και η φύση διαμορφώνοντας τον κόσμο μέσω των διαφορετικών ειδών και γενών και μέσω των τεσσάρων στοιχείων απλώνει τα πάντα μέχρι τον ουρανό, ώστε να είναι ικανοποιημένος ο θεός.




 Όλα εξαρτώνται από ψηλά και είναι χωρισμένα σε είδη ως εξής. 

Τα είδη όλων των πραγμάτων συνδέονται με το γένος τους, με σκοπό το γένος να αποτελεί το γενικότερο και σταθερό σύνολο και το είδος υποσύνολο και μέρος του γένους.

Το γένος, λοιπόν, των θεών είναι αυτό που δημιουργεί τα είδη των θεών, το γένος των δαιμόνων, των ανθρώπων, των πτηνών και όλων των πλασμάτων που περιέχει ο κόσμος είναι αυτό που δημιουργεί με παρόμοιο τρόπο τα είδη. 

Υπάρχει και άλλο γένος ζωντανών οργανισμών που βέβαια δεν έχουν ψυχή αλλά διαθέτουν αισθήσεις, το οποίο ευδοκιμεί σε καλές συνθήκες και παρακμάζει και καταστρέφεται σε κακές.

 Εννοώ το γένος όλων των οργανισμών που ζουν χάρη στους κορμούς τους, και στις ρίζες τους που βρίσκονται μέσα στη γη και τα οποία βρίσκονται διασκορπισμένα σε όλη την έκταση της γης.

Και ο θεός γεμίζει και τον ίδιο τον ουρανό. 

Και τα προαναφερθέντα γένη και όλων των πλασμάτων, 
εκτείνονται μέχρι τα είδη εκείνα, τα οποία περιέχουν μόνο αθάνατα άτομα. 

Γιατί το είδος αποτελεί μέρος του γένους και πρέπει να ακολουθεί το γένος του ως προς την ποιότητα.

 Αυτό έχει ως συνέπεια όλα τα είδη να μην είναι αθάνατα, ακόμη και αν όλα τα γένη είναι αθάνατα, καθώς και το γένος αλλά και τα θεϊκά είδη είναι αθάνατα. 

Τα είδη όμως όλων των άλλων πραγμάτων, αν και δεν κατέχουν την αιωνιότητα, την οποία κατέχει μόνο το γένος τους, διατηρούνται από την ωφέλιμη αναπαραγωγή, γι'αυτό και υπάρχουν θνητά είδη, όχι όμως θνητά γένη.

Όπως ακριβώς ο άνθρωπος είναι θνητός, η ιδέα όμως του ανθρώπου είναι αθάνατη.

Αυτή, λοιπόν, είναι η ανταμοιβή για όσους είναι ευσεβείς προς τον θεό και φροντίζουν τα επίγεια. 

Γιατί, αντιθέτως, για όσους έζησαν ασεβή ζωή απαγορεύεται να επιστρέψουν στον ουρανό και τους επιφυλάσσεται μια επαναφορά στην ζωή μέσα σε άλλα σώματα, αηδιαστικά και ανάξια να διαθέτουν ψυχή.

- Αυτό που συμπεραίνω Τρισμέγιστε, είναι πως οι ψυχές κινδυνεύουν κατά την επίγεια ζωή τους να χάσουν την ελπίδα μιας μελλοντικής αιωνιότητας.

Για άλλους είναι απίστευτο, για άλλους μυθικό, και ίσως για κάποιους γελοίο. 


Γιατί, για την επίγεια, υλική ζωή ο καρπός που προέρχεται από τα πάθη είναι μια γλυκιά πραγματικότητα. 
Η πραγματικότητα αυτή, η σωματική, όπως λέγεται, καταπνίγει 
την ψυχή και την καθηλώνει στο δικό της τμήμα, το θνητό καθώς η κατωτερότητα που απεχθάνεται την αθανασία δεν της επιτρέπει 
να αναγνωρίσει το θεϊκό της τμήμα.


Θα παραμείνουν οι επιζήμιοι άγγελοι, οι οποίοι θα αναμειχθούν με τους ανθρώπους και θα τους καταναγκάζουν να εμπλέκονται σε κάθε συμφορά θράσους, σε πολέμους, σε αρπαγές, σε απάτες και σε όλες εκείνες τις ενέργειες που αντιτίθενται στην φύση της ψυχής.

Όλες οι θεϊκές φωνές θα σιωπούν μπροστά στην λογοκρισία.

Για τους καρπούς της Γης θα επέλθει η αλλοίωση, και η γη δεν θα'ναι πλέον γόνιμη και ο ίδιος ο αέρας θα μολυνθεί από μια οικτρή νάρκωση.


morfeas sky


Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΘΕΟΣ ΕΓΚΛΩΒΙΣΤΗΚΕ ΣΤΟ MATRIX ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΝΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ






Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΕ ΑΡΣΕΝΙΚΟ ΚΑΙ ΘΗΛΥΚΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΠΕΣΩΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΝΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΕΙ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ ΚΑΙ ΖΩΗ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΟΜΟΙΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ


Ερμής Τρισμέγιστος
Η ψυχή βρίσκεται στο σώμα, ο νους στην ψυχή, ο λόγος στο νου, και ο θεός είναι ο πατέρας όλων αυτών.(ο δεύτερος Νους δημιουργός).
Ο λόγος, λοιπόν, είναι η εικόνα και ο νους του θεού, και το σώμα είναι η εικόνα της ιδέας και η ιδέα, εικόνα της ψυχής. 

Είναι , λοιπόν, το πιο λεπτοκαμωμένο στοιχείο της ύλης ο αέρας, το πιο λεπτοκαμωμένο του αέρα η ψυχή, το πιο λεπτοκαμωμένο στοιχείο της ψυχής ο νους, και το πιο λεπτοκαμωμένο στοιχείο του νου ο θεός. Και ο μεν θεός περιβάλλει τα πάντα και ενυπάρχει στα πάντα, ενώ ο νους περιβάλλει την ψυχή τον αέρα και τέλος την ύλη.

Η ανάγκη, η πρόνοια, και η φύση, αποτελούν όργανα του κόσμου και της τάξης της ύλης. 


ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Γιατί τα σώματά τους σκεπάσθηκαν από το στυγνό σκότος, από το οποίο η υγρά φύση δημιούργησε το σώμα στον αισθητό κόσμο από τον οποίο τροφοδοτείται ο θάνατος.

– Εἰ ἐνόησας, εἰπέ μοι, διὰ τί ἄξιοί εἰσι τοῦ θανάτου οἱ ἐν τῷ θανάτῳ ὄντες;
– ῞Οτι προκατάρχεται τοῦ οἰκείου σώματος τὸ στυγνὸν σκότος,
ἐξ οὗ ἡ ὑγρὰ φύσις, ἐξ ἧς τὸ σῶμα συνέστηκεν ἐν τῷ αἰσθητῷ κόσμῳ, ἐξ οὗ θάνατος ἀρδεύεται.


Και καθένα από τα νοητά είναι ουσία, και η ουσία αυτών η ομοιότητα.
Όμως, καθένα από τα σώματα που αποτελούν το σύμπαν είναι πολλά, διότι είναι σύνθετα σώματα, έχοντας την ταυτότητα και μεταβάλλοντας το ένα το άλλο, με τον τρόπο αυτόν σώζουν πάντα την ακεραιότητα της ταυτότητας τους,

Καθένα από τα σύνθετα σώματα διαθέτει αριθμό. 
Γιατί χωρίς την ύπαρξη του αριθμού η σύσταση, η σύνθεση και η διάλυση καθίσταται αδύνατη, και τα ενιαία σώματα γεννούν και αυξάνουν τον  αριθμό, και όταν αυτός πάλι διαλύεται, τον δέχονται μέσα τους, η ύλη, όμως, συνεχίζει να είναι μία.

Και ολόκληρος αυτός ο κόσμος, ο μεγάλος θεός, και η εικόνα του μεγαλύτερου θεού, ενωμένος με εκείνον, και διασφαλίζοντας την τάξη και τη βούληση του πατέρα, συμπληρώνει τη ζωή, και δεν υπάρχει τίποτα μέσα σ'αυτόν μέσα στην αιωνιότητα της πατρικής αποκατάστασης, ούτε το σύνολο, ούτε το μέρος, που να μη ζει.
Γιατί μέσα στον κόσμο τίποτα δεν έχει, γίνει ούτε, είναι ούτε θα γίνει νεκρό.
Γιατί ο πατέρας έχει την επιθυμία να είναι ζωντανό, για όσο καιρό αυτό είναι οργανωμένο.(το θνητό σάρκινο σώμα).
....

Στους "Γενικούς Λόγους", πατέρα, αινιγματικά και με ασάφεια μίλησες σε διαλογική μορφή για τη θεϊκότητα, δεν αποκάλυψες κάτι, όταν είπες ότι τίποτα δεν είναι δυνατόν να σωθεί από την αναγέννηση, και μετά την συζήτηση μας, αφού σε ικέτεψα κατά την κατάβαση μας από το βουνό, και σε ρώτησα για τη διδασκαλία της αναγέννησης, επειδή αυτή την αγνοώ, είπες πως θα μου την παραδώσεις όταν πρόκειται να απομονωθείς από αυτόν τον κόσμο.

                                                



Προετοιμάστηκα και ανδρείωσα το φρόνημα μου απέναντι στην απάτη αυτού του κόσμου, και συ, κάλυψε μου τα κενά με όσα είπες ότι θα μου παραδώσεις σχετικά με την αναγέννηση, κάνοντας το είτε με τα λόγια είτε με κάποιον απόκρυφο τρόπο.


Γιατί αγνοώ Τρισμέγιστε, από ποια μήτρα και από ποιο σπέρμα γεννήθηκε ο άνθρωπος.

Και τι είναι αυτός που γεννιέται, πατέρα; 
Γιατί δεν έχει συμμετοχή στην ουσία που βρίσκεται μέσα μου;


-Το παιδί που γεννιέται από θεό θα είναι άλλος θεός, το παν μέσα στο παν, συντεθειμένος από όλες τις δυνάμεις.

(σημ: το σώμα μας είναι θνητό και δεν προέρχεται από τον Αληθινό Θεό, διότι ο Θεός που είναι το παν, συντεθειμένος από όλες τις δυνάμεις, μόνο θεούς γεννά όμοιους μ'αυτόν, και το θνητό σώμα της σάρκας είναι γεννημένο και συντεθειμένο από αριθμούς, και το δημιούργησε ένας "θνητός δημιουργός" για να εγκλωβίσει για πάντα τον άνθρωπο δεύτερο θεό στην ανυπαρξία της ύλης).


-Τι να σου πω παιδί μου; Δεν έχω τίποτα να πω, πλην αυτού, βλέποντας ότι μέσα έχει δημιουργηθεί ένα θέαμα έμφυτο από το έλεος του Θεού, βρέθηκα σε αθάνατο σώμα και τώρα δεν είμαι αυτός που ήμουν πριν, αλλά ξαναγεννήθηκα μέσα στο νου.


Αυτό το πράγμα δε διδάσκεται και ούτε μπορεί να το δει κανείς με το πλαστό υλικό στοιχείο μέσω του οποίου μπορεί να δει κανείς, γι'αυτό και περιφρονώ την πρώτη σύνθετη φύση μου, γιατί δεν έχω πλέον χρώμα, ούτε αφή, ούτε μέτρο, είμαι απαλλαγμένος τώρα από αυτά.

-Μακάρι να εξέλθεις και συ, παιδί μου, από τον εαυτό σου, χωρίς ύπνο,  όχι σαν αυτούς που ονειροβατούν στον ύπνο τους.








ΕΡΜΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΣΚΛΗΠΙΟ 

Η ΠΤΩΣΗ ΚΑΙ Η Η ΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΨΥΧΗΣ - ΕΡΜΗΣ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ



Ερμής Τρισμέγιστος


Ο θεός (δεύτερος Νους δημιουργός), πατέρας και κύριος, μετά τους θεούς (τα θεϊκά γένη), δημιούργησε το ανθρώπινο γένος, από ένα φθαρτό μέρος , την ύλη, και από το θεϊκό μέρος, εξισορροπώντας τα.
Συνέβη, όμως, τα μειονεκτήματα της ύλης να παραμείνουν αναμεμιγμένα με το ανθρώπινο σώμα και να εμφανιστούν και άλλα μειονεκτήματα εξαιτίας της διατροφής και του τρόπου ζωής του ανθρώπου, που αναγκαστικά είναι κοινά με των υπόλοιπων ζώων.
Γι'αυτούς τους λόγους, πρέπει να εγκατασταθούν στην ψυχή του ανθρώπου οι επιθυμίες των ηδονών και τα υπόλοιπα μειονεκτήματα της σκέψης.

Οι θεοί όμως, (τα γένη των θεών στους ανώτερους ουρανούς), επειδή έχουν δημιουργηθεί από το πιο γνήσιο μέρος της φύσης δε χρειάζονται τη βοήθεια της γνώσης και της επιστήμης, αν και η ακμαιότητα της ηλικίας τους, που πάντα παραμένει μία, αποτελεί γι'αυτούς μια μορφή γνώσης και επιστήμης.
Όμως ο θεός για να διαφυλάξει την ενότητα της θείας Πρόνοιας στη θέση της επιστήμης και της γνώσης, για να μη λείπουν αυτά από τους θεούς, διαμόρφωσε με θεϊκό νόμο την τάξη της αναγκαιότητας, περιβάλλοντας με την μορφή νόμου.
(Υπάρχουν νόμοι απαράβατοι στον κόσμο των θεών από Ανάγκη).

Εντωμεταξύ ξεχώρισε τον άνθρωπο από όλα τα υπόλοιπα ζώα χαρίζοντας του την λογική και την επιστήμη, με την βοήθεια των οποίων μπορούν οι άνθρωποι να αποκοπούν και να απαλλαχτούν από τα μειονεκτήματα του σώματος τους και οι ίδιοι να οδηγηθούν στην ελπίδα και την επιδίωξη για την επίτευξη της αθανασίας.


Τελικά ο θεός έπλασε από δύο φύσεις, την θνητή, και την θεϊκή, και τον αγαθό άνθρωπο και αυτόν που είναι αθάνατος.
Το θέλημα του θεού, λοιπόν, πρόσταζε, ο άνθρωπος να είναι καλύτερα πλασμένος από τους θεούς, καθώς αυτοί είναι πλασμένοι μόνο από αθάνατη φύση, αλλά ο άνθρωπος ταυτόχρονα να είναι καλύτερα πλασμένος και από όλα τα υπόλοιπα ζώα.
Γι'αυτό ο άνθρωπος λατρεύει τους θεούς με την θρησκεία και με τον ιερό του νου, επειδή είναι συνδεδεμένος μαζί τους με συγγένεια, αλλά και οι θεοί, με ευσεβή αγάπη, επιβλέπουν και φυλάσσουν όλα όσα σχετίζονται με τον άνθρωπο.


Αλλά ας πούμε και αυτό, που αφορά τους λίγους ανθρώπους που έχουν αφιερωθεί στις ευσεβείς σκέψεις. 
Στους διεφθαρμένους, ανθρώπους όμως, δεν πρέπει να αναφερθούμε για να μην βεβηλωθεί η ιερότητα του λόγου μας από την εξέταση τους.

Καθώς προαναγγέλθηκε από μας πως θ'ακολουθήσει λόγος σχετικά με την συγγένεια και την επικοινωνία των ανθρώπων με τους θεούς, πρόσεξε, Ασκληπιέ, την ισχύ και την δύναμη του ιδεατού ανθρώπου.

Όπως ο κύριος και πατέρας είτε θεός (πράγμα που είναι ύψιστο) είναι ο δημιουργός των ουράνιων θεών, έτσι και ο άνθρωπος είναι ο δημιουργός και πλάστης των επίγειων θεών που βρίσκονται μέσα στους ΙΕΡΟΥΣ ΝΑΟΥΣ οι οποίοι ικανοποιούνται με την ανθρώπινη επικοινωνία και συναναστροφή, και όχι μόνον φωτίζεται, αλλά και φωτίζει.

Ο άνθρωπος λοιπόν, δε δημιουργεί μόνον καθοδηγημένος από το θέλημα του θεού, αλλά δημιουργεί ακόμη και θεούς.

Απορείς και συ Ασκληπιέ, ή δυσπιστείς όπως οι περισσότεροι;


-Έχω μπερδευτεί, Τρισμέγιστε, αλλά πρόθυμα θα συμφωνήσω με τα λόγια σου, καθώς θεωρώ τον άνθρωπο ευτυχέστατο που δέχτηκε τόση μεγάλη ευτυχία. 
Και δεν κρίθηκε άξιος ενός ανάξιου θαύματος, αυτός που είναι ανώτερος από τα πάντα.

Κατά γενική ομολογία, είναι φανερό ότι το γένος των θεών δημιουργήθηκε από το πιο γνήσιο μέρος της φύσης και ότι μόνο όσα σύμβολα τους είναι αισθητά αποτελούν κάτι σαν κεφάλια αντικαθιστώντας το σύνολο του σώματος τους.


Οι μορφές, όμως, των θεών, που συλλαμβάνονται στο μυαλό των ανθρώπου και πλάθονται από αυτόν, συντίθενται από διπλή φύση: από τη θεϊκή που είναι πιο γνήσια και κατά πολύ θεϊκότερη, και από αυτήν που βρίσκεται ανάμεσα στους ανθρώπους, δηλαδή την υλική, η οποία προϋπήρχε, και δε διαμορφώνεται μόνο από κεφάλια (Νους) αλλά από κάθε μέλος και από το σώμα στο σύνολο του. Έτσι το γένος των ανθρώπων, έχοντας στο μυαλό του πάντοτε την φύση και την καταγωγή του, επιμένει να δημιουργεί μιμήσεις εκείνης της θεότητας.


Όπως ακριβώς, δηλαδή, ο πατέρας και κύριος (δεύτερος Νους δημιουργός) δημιούργησε τους αθάνατους θεούς όμοιους με τον ίδιο, έτσι και το γένος των ανθρώπων πλάθει τους δικούς του θεούς βασιζόμενο στην ομοιότητα της δικής τους μορφής.
Τα αγάλματα εννοείς Τρισμέγιστε; (σήμερα έχουμε τις εικόνες τα κόκκαλα που προσκυνάμε).

-Τα αγάλματα, Ασκληπιέ.

Αντιλαμβάνεσαι, λοιπόν, τώρα μέχρι ποιου σημείου και 'συ δυσπιστείς; Τα αγάλματα αυτά είναι έμψυχα και γεμάτα από Νου και πνεύμα και κάνουν τόσα πολλά σπουδαία πράγματα.
Αγάλματα που γνωρίζουν από πριν το μέλλον, προφητεύουν χρησιμοποιώντας χρησμούς, προφητείες, όνειρα και πολλά άλλα μέσα. Αγάλματα που προκαλλούν αρρώστιες στους θνητούς ανθρώπους και έχουν την ικανότητα να τις θεραπεύουν, και επίσης θλίψη και χαρά αναλόγως με την αξία τους.


Μήπως δεν γνωρίζεις Ασκληπιέ, ότι η Αίγυπτος αποτελεί εικόνα του ουρανού ή, καλύτερα και αληθέστερα, ότι αποτελεί την ερμηνεία και την κάθοδο όλων εκείνων των θαυμαστών που διευθετούνται και τελούνται στον ουρανό, και για να μιλήσω πιο αληθινά, η χώρα μας αποτελεί το ναό του κόσμου.
(Εδώ ο Ερμής Τρισμέγιστος μας αποδεικνύει ότι ζούσε στην πραγματική νότιο Ελλάδα που ήταν και είναι η Αίγυπτος).

Στην συνέχεια ο Ερμής μας αναφέρει ότι οι άνθρωποι θα ξεχάσουν την θεϊκότητα και την βοήθεια των θεών, όπως ξέχασαν την δική τους, θα γίνουν υλιστές, και θα υπάρχει μια απίστευτη σκληρότητα από το ανθρώπινο γένος πάνω στην Γη διότι θα γίνει ένα με το ζώο.

Γιατί κλαις Ασκληπιέ; Αυτό το αγαθό σύμπαν, από το οποίο δεν υπήρξε ούτε υπάρχει ούτε θα υπάρξει τίποτα καλύτερο, το οποίο είναι ορατό, θα βρεθεί σε κίνδυνο και θ'αποτελέσει βάρος για τους ανθρώπους.

Γι'αυτό και ολόκληρος ο κόσμος θα περιφρονηθεί και δε θα λατρεύεται το ανυπέρβλητο έργο του θεού, η ένδοξη δημιουργία του, η ενάρετη σύνθεση της πολύμορφης ποικιλίας, το όργανο της θέλησης του θεού ο οποίος προσφέρει άφθονη εύνοια στα έργα του θα έρθει η ένωση σε ένα όλης της συγκεντρωμένης ποικιλομορφίας που αποτελείται από όλα αυτά που μπορούν να λατρευτούν, να επιδοκιμαστούν, και να αγαπηθούν τελικά από όλους εκείνους που μπορούν να βλέπουν. Καθώς θα προτιμάται το σκοτάδι από το φως και ο θάνατος θα θεωρείται πιο ωφέλιμος από τη ζωή. Κανείς δεν θα κοιτάζει ψηλά στον ουρανό. Ο ευσεβής θα θεωρείται τρελός και ο ασεβής σοφός, ο εμπαθής θα θεωρείται γενναίος και ο κακός ενάρετος.



Γιατί η ΨΥΧΗ και όλα όσα ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΎΡΩ ΑΠΌ ΑΥΤΉΝ, ΒΑΣΙΖΟΜΕΝΗ ΣΤΑ ΟΠΟΊΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ ή ακολουθώντας τα την απέκτησε, όπως σας εξήγησα θα θεωρούνται όχι μόνο γελοία ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΑΤΑΙΑ.

Πιστέψτε με θα οριστεί θανατική ποινή γι'αυτόν που θα αφιερωθεί στη λατρεία του Νου. Θα θεσπιστούν νέα δίκαια με νέους νόμους.
Τίποτα το ιερό, τίποτα το όσιο ούτε αντάξιο του ουρανού και των επουράνιων δεν θα ακούγεται, και δεν θα πιστεύεται με το Νου.

Ας είναι καταραμένος ο χωρισμός των θεών από τους ανθρώπους.

Θα παραμείνουν μόνο οι επιζήμιοι άγγελοι, οι οποίοι θα αναμειχτούν με τους ανθρώπους και θα τους αναγκάζουν να εμπλέκονται σε κάθε συμφορά θράσους, σε πολέμους, σε αρπαγές, σε απάτες και σε όλες εκείνες τις ενέργειες που αντιτίθενται στη φύση της ψυχής.


Τότε στη Γη δε θα βασιλεύει η ισορροπία ούτε η θάλασσα θα ταξιδεύεται από ανθρώπους ούτε ο ουρανός από τις τροχιές των αστεριών, οι οποίες δεν θα παραμείνουν σταθερές.
Όλες οι θεϊκές φωνές θα σιωπούν μπροστά στην λογοκρισία.
Για τους καρπούς της Γης θα επέλθει η αλλοίωση, και η γη δεν θα είναι πλέον γόνιμη, (μεταλλαγμένα), και ο ίδιος ο αέρας θα μολυνθεί από μια οικτρή νάρκωση. ( υποσυνείδητα μηνύματα μέσω ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, ψεκασμοί κτλ).

Στην συνέχεια μας αναφέρει ο Ερμής πως όταν ο θεός (δεύτερος Νους δημιουργός) δει όλη αυτή την διαφθορά, και ΤΗΝ ΑΤΑΞΙΑ, αντιστεκόμενος με την βούληση του η οποία αποτελεί και την αγαθότητα του, θα διορθώσει το λάθος και θα καθαρίσει όλη την κακία είτε με κατακλυσμό, είτε με καταστροφικές φωτιές, είτε δίνοντας τέλος στο ανθρώπινο γένος με επιδημικές και διασπαρμένες σε διάφορους τόπους αρρώστιες, και θα επαναφέρει τον κόσμο στην αρχική του μορφή, ώστε να καταστήσει πάλι τον κόσμο στα μάτια των ανθρώπων που θα επιζήσουν αξιολάτρευτο και αξιοθαύμαστο, και ο ίδιος να παρουσιαστεί στους ανθρώπους ως δημιουργός και αυτός που αποκατέστησε αυτό το τόσο σπουδαίο έργο, για να δοξάζεται με ύμνους επαίνους και εγκώμια.

Η αναγέννηση του κόσμου λοιπόν θα είναι η εξής:



Η αναδιαμόρφωση όλων των ενάρετων πραγμάτων, και η οσιότατη και ευσεβέστατη ανασυγκρότηση της ίδιας της φύσης, καθοδηγούμενη από τον δεύτερο Νου δημιουργό, όπου θα οριοθετήσει το πέρασμα του χρόνου ως αιώνια ζωή χωρίς αρχή, καθώς το θέλημα του δεύτερου Νου δημιουργού δεν μπορεί να έχει αρχή, γιατί όπως ακριβώς υπάρχει τώρα, έτσι παραμένει και αιώνια το ίδιο.
Η υπέρτατη αγαθότητα είναι το σχέδιο του θεού (δεύτερου Νου δημιουργού) Τρισμέγιστε;
Το θέλημα του θεού καθορίζει τι είναι σωστό, εξάλλου όλα τα αγαθά τα θέλει και όλα τα κατέχει.
Εξάλλου αυτό είναι ο θεός, και ο κόσμος αποτελεί την εικόνα του.

Αγαθός είναι Τρισμέγιστε;
Αγαθός είναι Ασκληπιέ.

..........
....................

Επομένως μέσα μας βρίσκεται το βάθος της συνείδησης, το οποίο πρέπει να αναζητήσουμε; Και όχι εκεί έξω στον χωμάτινο κόσμο των πλανητών και των αστέρων; Εσωτερικά γίνεται η άνοδος στους κύκλους; Με βουτιά στον Νου της ψυχής μας; Ο δρόμος είναι εσωτερικός; Μία σκέψη της στιγμής είναι. 

Βασικά εδώ διαβάζω τώρα ότι αμέσως μετά τον θάνατο των σωμάτων, ο ύψιστος δαίμονας, (θεός δημιουργός) μας κρίνει ανάλογα με τα όσα κάναμε, και για όσους ανθρώπους δεν βάζουν μυαλό με τα λόγια, υπάρχει ο τρόπος να βάλουν μυαλό με την πράξη, στέλνοντας την ψυχή τους στο βίαιο σύμπαν όπου τα δύο αντίθετα αντί να συνυπάρχουν Αρμονικά αντιμάχονται συνεχώς το ένα το άλλο, και στην μέση η ψυχή.

"Γιατί οι ασεβείς και οι άπιστοι μετά την κρίση των αμαρτημάτων τους αναγκάζονται να πιστέψουν, όχι με λόγια, αλλά με έργα, όχι με την χρήση απειλών, αλλά με την ίδια εμπειρία της ποινής και τιμωρίας τους".


Ίσως δηλαδή αυτή η ποινή και τιμωρία γίνεται σε έναν άλλον χώρο; και όχι με την επιστροφή στην γήινη ζωή σε σκληρές συνθήκες; 

Αν όμως ο ύψιστος δαίμονας κρίνει ευσεβή και δίκαιη την ψυχή, της επιτρέπει να παραμείνει σε τόπους κατάλληλους και ταιριαστούς, μ'αυτήν.

Ίσως να υπάρχουν τόποι που λειτουργούν ως αναμορφωτήρια για να αφυπνιστούν οι ψυχές και να κατανοήσουν πριν ξαναγυρίσουν; κάτι σαν καθαρτήρια;


"Αν, όμως, ο ύψιστος δαίμονας την κρίνει μιασμένη, και μολυσμένη από αμαρτήματα και κακίες, την ρίχνει από ψηλά στα χαμηλά, και την παραδίδει στις θύελλες και στους στροβιλισμούς του αέρα, της φωτιάς και του νερού, τα οποία βρίσκονται σε μια διαρκή πάλη μεταξύ τους ώστε να σπρώχνεται και να περιφέρεται προς διαφορετικές κατευθύνσεις από τα κύματα του υλικού κόσμου ανάμεσα στον ουρανό και τη γη ως μια αιώνια τιμωρία."

Αντίθετα ο δίκαιος άνθρωπος που έχει τα πρωτεία στη λατρεία του θεού, και στην ανώτατη ευσέβεια, ο θεός τον προφυλάσσει από κάθε συμφορά.


Ο πατέρας και κύριος των πάντων, αυτός που είναι τα πάντα, φανερώνει ελεύθερα τον εαυτό του στα πάντα, με το να φωτίζει τον άνθρωπο μόνο με τη γνώση του Νου του.


Και αφού αποκρούσει το σκοτάδι και την πλάνη της ψυχής του, και αφού αντικρύσει τη λάμψη της αλήθειας, ο άνθρωπος 

αναμιγνύεται με το σύνολο του Νου, επέρχεται η απελευθέρωση από το θνητό μέρος της φύσης του, και η αποδοχή της βέβαιης ελπίδας για την κατάκτηση της αθανασίας.

Όλοι όσοι δουν τον αληθινό λόγο σαν με τα μάτια τους φωτίζονται από την ευσέβεια, τη θρησκεία, τη σοφία, τη λατρεία, το σεβασμό του θεού και χάρη στην εμπιστοσύνη της πίστης τους καθίστανται ανώτεροι από τους άλλους ανθρώπους όπως το φως του ήλιου από τα υπόλοιπα αστέρια. Καθώς ο ήλιος είναι αυτός που φωτίζει και τα υπόλοιπα αστέρια, όχι τόσο με τη μεγαλοπρέπεια του φωτός του αλλά με τη θεϊκότητα και την ιερότητα του.


Οι αγαθές ψυχές όμως δεν συναντούν εμπόδιο, δεν κρίνονται και μάλιστα βοηθώνται να μην θυμηθούν εκείνη την ώρα τα λάθη που έχουν κάνει. 

Ναι σωστά.
....



Ποιμάνδρης:

ὁ δε ἀγαπήσας τὸ ἐκ πλάνης ἔρωτος σῶμα, οὗτος μένει ἐν τῷ σκότει πλανώμενος, αἰσθητῶς πάσχων τὰ τοῦ θανάτου.

– Τί τοσοῦτον ἁμαρτάνουσιν, ἔφην ἐγώ, οἱ ἀγνοοῦντες,
ἵνα στερηθῶσι τῆς ἀθανασίας;
– ῎Εοικας, ὦ οὗτος, τούτων μὴ πεφροντικέναι ὧν ἤκουσας.
οὐκ ἔφην σοι νοεῖν;
–Νοῶ καὶ μιμνήσκομαι, εὐχαριστῶ δὲ ἅμα.
– Εἰ ἐνόησας, εἰπέ μοι, διὰ τί ἄξιοί εἰσι τοῦ θανάτου οἱ ἐν τῷ θανάτῳ ὄντες;
– ῞Οτι προκατάρχεται τοῦ οἰκείου σώματος τὸ στυγνὸν σκότος,
ἐξ οὗ ἡ ὑγρὰ φύσις, ἐξ ἧς τὸ σῶμα συνέστηκεν ἐν τῷ αἰσθητῷ κόσμῳ, ἐξ οὗ θάνατος ἀρδεύεται.

– ᾿Ενόησας ὀρθῶς, ὦ οὗτος.
κατὰ τί δὲ «ὁ νοήσας ἑαυτὸν εἰς αὐτὸν χωρεῖ», ὅπερ ἔχει ὁ τοῦ θεοῦ λόγος;
–φημὶ ἐγώ, ῞Οτι ἐκ φωτὸς καὶ ζωῆς συνέστηκεν ὁ πατὴρ
τῶν ὅλων, ἐξ οὗ γέγονεν ὁ ῎Ανθρωπος.
– Εὖ φῂς λαλῶν·
φῶς καὶ ζωή ἐστιν ὁ θεὸς καὶ πατήρ, ἐξ οὗ ἐγένετο ὁ
Ανθρωπος.
ἐὰν οὖν μάθῃς αὐτὸν ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ὄντα καὶ ὅτι ἐκ τούτων τυγχάνεις, εἰς ζωὴν πάλιν χωρήσεις.
ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν.

– 'All' ἔτι μοι εἰπέ, πῶς εἰς ζωὴν χωρήσω ἐγώ, ἔφην, ὦ Νοῦς ἐμός; φησὶ γὰρ ὁ θεός·
«ὁ ἔννους ἄνθρωπος ἀναγνωρισάτω ἑαυτόν».οὐ πάντες γὰρ ἄνθρωποι νοῦν ἔχουσιν;
– Εὐφήμει, ὦ οὗτος, λαλῶν·
παραγίνομαι αὐτὸς ἐγὼ ὁ Νοῦς τοῖς ὁσίοις καὶ ἀγαθοῖς καὶ καθαροῖς καὶ ἐλεήμοσι, τοῖς εὐσεβοῦσι, καὶ ἡ παρουσία μου γίνεται βοήθεια, καὶ εὐθὺς τὰ πάντα γνωρίζουσι
καὶ τὸν πατέρα ἱλάσκονται ἀγαπητικῶς καὶ εὐχαριστοῦσιν
εὐλογοῦντες καὶ ὑμνοῦντες τεταγμένως πρὸς αὐτὸν τῇ
στοργῇ, καὶ πρὸ τοῦ παραδοῦναι τὸ σῶμα ἰδίῳ θανάτῳ
μυσάττονται τὰς αἰσθήσεις, εἰδότες αὐτῶν τὰ ἐνεργήματα·
μᾶλλον δὲ οὐκ ἐάσω αὐτὸς ὁ Νοῦς τὰ προσπίπτοντα ἐνεργήματα τοῦ σώματος ἐκτελεσθῆναι.
πυλωρὸς ὢν ἀποκλείσω τὰς εἰσόδους τῶν κακῶν καὶ αἰσχρῶν ἐνεργημάτων, τὰς ἐνθυμήσεις ἐκκόπτων.

τοῖς δὲ ἀνοήτοις καὶ κακοῖς καὶ πονηροῖς καὶ φθονεροῖς καὶ πλεονέκταις καὶ φονεῦσι καὶ ἀσεβέσι πόρρωθέν εἰμι, τῷ τιμωρῷ ἐκχωρήσας δαίμονι, ὅστις τὴν ὀξύτητα τοῦ πυρὸς προσβάλλων θρώσκει αὐτὸν αἰσθητικῶς καὶ μᾶλλον ἐπὶ τὰς ἀνομίας αὐτὸν ὁπλίζει, ἵνα τύχῃ πλείονος τιμωρίας, καὶ οὐ παύεται ἐπ' ὀρέξεις ἀπλέτους τὴν ἐπιθυμίαν ἔχων, ἀκορέστως σκοτομαχῶν, καὶ τοῦτον βασανίζει, καὶ ἐπ' αὐτὸν πῦρ ἐπὶ τὸ πλεῖον αὐξάνει.


morfeas sky





ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΥΛΗ - ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ - ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΔΡΑΣ ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ- Η ΥΛΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ


Πρέπει να γίνει κατανοητό σε όλους ότι ο Ερμής Τρισμέγιστος όταν μιλά για το θεό αναφέρεται στον δεύτερο Νου δημιουργό και την δική του κτιστή δημιουργία του πυρός και πνεύματος.

Ο Άνθρωπος δεύτερος θεός Ζωή και Φως απλά εισήλθε στην δημιουργία του αδερφού του, για να ζήσει και κατανοήσει όλα όσα εξουσιάζει ΚΑΙ Ο ΔΕΎΤΕΡΟΣ ΝΟΥΣ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΌΣ ΤΟΝ ΕΓΚΛΩΒΙΣΕ ΔΙΑΣΠΑΖΟΝΤΑς ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Ερμής Τρισμέγιστος

Από εδώ ας ξεκινήσουμε να συζητάμε για το πνεύμα και τα όμοια του. Υπήρξε ο θεός και η ύλη, λέξη ελληνική που εμείς αποκαλλούμε "κόσμο".  Και το πνεύμα συνδέθηκε με την ύλη είτε ενυπήρχε μέσα στην ύλη εξαρχής, όχι όμως με τον τρόπο με τον οποίο ενυπήρχε στο θεό ούτε με τον τρόπο που ενυπήρχαν στο θεό τα στοιχεία εκείνα από τα οποία προήλθε ο κόσμος. Καθώς δεν υπήρχαν, επειδή δεν είχαν γεννηθεί ακόμη, αλλά ήδη από τότε ενυπήρχαν σε εκείνον από τον οποίο έπρεπε να γεννηθούν.

..........


σημ: 
τα έχω αναλύσει όλα αυτά και δεν ξέρω τι μπορείτε να κατανοήσετε. Περιεκτικά θα σας πω τα εξής: η ύλη ενυπήρχε μέσα στο Νου του δεύτερου Νου δημιουργού, ως αγέννητη και προϋπάρχων. Μιλάμε πάντα για έναν κόσμο νοητό με τα δικά του δημιουργήματα. (MATRIX).

H Ανθρώπινη ψυχή είναι η ενέργεια της κίνησης του σύμπαντος, (πυρ-ενεργειακό σώμα), και η νοητή ουσία του Ανθρώπου είναι Ουσιωδώς όμοια με τον Αδιαίρετο Φωτεινό Λόγο του Φωτός, με τον Αρχέτυπο κόσμο του Φωτός, Ζωή και Φως, 
Είναι ο άνθρωπος Ζωή και Φως, και εισερχόμενος στον Όγδοο ουρανό του κτιστού κόσμου γίνεται Νους και μέσα στους επτά ουρανούς που εκδηλώνεται ο εικονικός κόσμος των αισθητών σωμάτων υποδέχεται το πυρ και γίνεται Νους και ψυχή.

Αν τώρα οι ψυχές που χωρίζονται σε είδη δεν είναι ανθρώπινες, τότε αυτές φέρουν την νοητή ουσία του δεύτερου Νου δημιουργού, δηλαδή του πνεύματος που ενυπάρχει μέσα στους επτά Ουρανούς, και ανάλογα με το είδος του αισθητού σώματος που θα ενσαρκωθούν αυτές οι ψυχές, φέρουν και την ανάλογη νοητή ουσία.

..........

Δεν καλούνται λοιπόν αγέννητα μόνο όσα δεν έχουν γεννηθεί, αλλά και αυτά τα οποία στερούνται τη δυνατότητα της γέννησης ώστε να μην μπορεί να γεννηθεί τίποτα από αυτά. 
Όσα, όμως, υπάρχουν και ενέχουν την ικανότητα της γέννησης, αυτά μπορούν και να γεννήσουν και από αυτά μπορεί να γεννηθεί κάτι, ακόμη κι αν τα ίδια έχουν γεννηθεί από τον εαυτό τους, καθώς δεν αμφισβητείται ότι αυτά που είναι γεννημένα από τον εαυτό τους μπορούν εύκολα να γεννήσουν αυτά τα οποία δημιουργούνται τα πάντα.
Αυτή, λοιπόν είναι η φύση του θεού, που από μόνη της αποτελεί τα πάντα.

Ούτως ή άλλως η ύλη ή η φύση του κόσμου και το πνεύμα, ακόμη και αν δεν θεωρούνται ότι έχουν γεννηθεί από την αρχή, κατέχουν μέσα τους την ικανότητα και φύση της γέννησης και του πολλαπλασιασμού. Γιατί η αρχή της γονιμότητας ενυπάρχει στην ίδια τη φύση (της ύλης) η οποία κατέχει τη δύναμη (ο Άγιος Λόγος του Νου που κινεί τα πάντα και δίνει ζωή στα πάντα που βρίσκονται μέσα στο δοχείο του Νου)  και την ύλη της σύλληψης, και της γέννησης. Έτσι χωρίς την παρεμβολή κανενός ξένου στοιχείου, αυτή (η ύλη) έχει την ικανότητα να γεννά.

σημ: ο δεύτερος Νους δημιουργός έθεσε τα θεμέλια της διαρκούς δημιουργίας αφού οτιδήποτε μπορεί να πολλαπλασιάζεται και αυτό θεωρείται αυτονόητο.
Ο άνθρωπος δεύτερος θεός Νους και ψυχή, με το ενσαρκωμένο αισθητό σώμα της ύλης-γη, νερό, αέρας, φωτιά, διασπασμένος από τον δεύτερο Νου δημιουργό σε αρσενικό και θηλυκό,  για να πολλαπλασιαστεί έχει ανάγκη το αρσενικό και θηλυκό σώμα. 

Πριν να διασπάσει τα πάντα ο δεύτερος Νους δημιουργός όλα τα αισθητά σώματα που ενσαρκωνόταν ο Άνθρωπος Νους και ψυχή, ήταν δίχως φύλο και συμβατά με την ψυχή, οπότε βρισκόταν σε άμεση επαφή τα ενσαρκωμένα αισθητά σώματα με το Νου της ψυχής. Με την διάσπαση χάθηκε η επαφή με την ψυχή.


Γιατί αγνοώ Τρισμέγιστε, από ποια μήτρα και από ποιο σπέρμα γεννήθηκε ο άνθρωπος.
Και τι είναι αυτός που γεννιέται, πατέρα; 
Γιατί δεν έχει συμμετοχή στην ουσία που βρίσκεται μέσα μου;

-Το παιδί που γεννιέται από θεό θα είναι άλλος θεός, το παν μέσα στο παν, συντεθειμένος από όλες τις δυνάμεις.


Τα είδη όμως όλων των άλλων πραγμάτων, αν και δεν κατέχουν την αιωνιότητα, την οποία κατέχει μόνο το γένος τους, διατηρούνται από την ωφέλιμη αναπαραγωγή, γι'αυτό και υπάρχουν θνητά είδη, όχι όμως θνητά γένη.

Όπως ακριβώς ο άνθρωπος είναι θνητός, η ιδέα όμως του ανθρώπου είναι αθάνατη.

Αυτή, λοιπόν, είναι η ανταμοιβή για όσους είναι ευσεβείς προς τον θεό και φροντίζουν τα επίγεια. 


Αυτά που έχουν μόνο την ικανότητα της σύλληψης  μετά την ένωση με μια ξένη φύση (άνδρας-άνθρωπος) πρέπει να τα θεωρούμε πολύ διαφορετικά από τον κοσμικό χώρο για να φαίνεται αυτός ο κοσμικός χώρος, καθώς και αυτά που ενέχει ότι δεν έχουν γεννηθεί βέβαια, σ'αυτόν περιέχεται όλη η γεννητική ικανότητα της φύσης.  

-Γιατί λοιπόν Τρισμέγιστε πρέπει ο άνθρωπος να παραμείνει στην ύλη και να μην ζει σ'αυτό το μακαριότατο μέρος, μέσα στο οποίο βρίσκεται και ο θεός;

Σωστή ερώτηση, Ασκληπιέ. Και εμείς έχουμε ζητήσει από το θεό να μας απαντήσει σ'αυτό το ερώτημα. Καθώς, αφού όλα εξαρτώνται από τη βούληση του, τότε άκου λοιπόν Ασκληπιέ.

Ο κύριος και δημιουργός των πάντων, (Ο Τριαδικός Θεός) τον οποίο σωστά έχουν ονομάσει θεό, αφού δημιούργησε τον εαυτό του, (Τον Άνθρωπο δεύτερο θεό Ζωή και Φως), ο οποίος μπορεί να γίνει ορατός και αισθητός.

Αυτός ο θεός τον ονομάζω αισθητό, (ο Άνθρωπος Νους και ψυχή με τα ενσαρκωμένα αισθητά σώματα)  διότι μπορεί να γίνει ορατός και αισθητός. Αυτός ο δεύτερος θεός μπορεί να γίνει αντιληπτός από τις αισθήσεις όσων βλέπουν.

Καθώς λοιπόν ο Θεός δημιουργός των πάντων (Τριαδικός Θεός Φως και Ζωή)  δημιούργησε άλλον θεό σαν τον εαυτό του, (Τον Άνθρωπο δεύτερο θεό Ζωή και Φως στον Αρχέτυπο κόσμο του Φωτός), και επειδή του φάνηκε όμορφος, καθώς πλυμμύριζε από την αγαθότητα των πάντων, τον αγάπησε ως δημιούργημα της θεϊκότητας του.

Σαν παντοδύναμος και πανάγαθος, θέλησε να δημιουργηθεί και κάποιος άλλος, ο οποίος να διακρίνει από αυτόν που τον είχε δημιουργήσει.
Συγχρόνως δημιούργησε και τον άνθρωπο, τον μιμητή του λόγου και της πρόνοιας του. 

(Ο Άνθρωπος Νους ψυχή, που ενσαρκώνεται τα αισθητά σώματα από γη, νερό, αέρα, φωτιά).




Κοσμικό χώρο εξάλλου ονομάζω το χώρο μέσα στον οποίο βρίσκονται τα πάντα, καθώς όλα αυτά, δεν θα μπορούσαν να αποκτήσουν υπόσταση, αν δεν υπήρχε ένας χώρος ο οποίος να μπορούσε να τα δεχτεί (γιατί κάθε πράγμα που πρόκειται να υπάρξει, πρέπει να προνοηθεί και να προετοιμαστεί και η κατάλληλη θέση) και δεν θα μπορούσαν να προσδιοριστούν ούτε οι ιδιότητες ούτε οι θέσεις ούτε οι επιδράσεις ούτε οι ποσότητες των πραγμάτων αν αυτά δεν υπήρχαν πουθενά.

Έτσι λοιπόν, ακόμα κι αν η ύλη δεν έχει γεννηθεί, εντούτοις ενυπάρχουν σ'αυτήν οι φύσεις των πάντων και προτείνει σε καθένα από τα πράγματα τους πιο γόνιμους κόλπους της για τη σύλληψη.

Συνολικά λοιπόν, η ιδιότητα της ύλης αυτή είναι,να μπορεί να δημιουργεί αν και η ίδια δεν είναι δημιουργημένη.

Έτσι, όπως ακριβώς ενυπάρχει στη φύση της ύλης η ικανότητα γονιμότητας, με τον ίδιο τρόπο μπορεί η ίδια να δημιουργήσει το κακό.

Δεν ανέφερα, όμως, Ασκληπιέ και Άμμωνα, αυτό που λέγεται από πολλούς,:
"Πως ο θεός δε μπόρεσε να αποχωρίσει και να απομακρύνει την κακία από τη φύση του πράγματος; (της ύλης).

Γενικά σ'αυτούς δεν πρέπει να δοθεί κάποια απάντηση, όμως για χάρη σας θα συνεχίσω και θα σας εξηγήσω.


σημ: αυτό είναι ένα άλλο θέμα που θα αναλυθεί σε άλλη ανάρτηση

...........


morfeas sky


                                                





ΛΟΓΟΣ Β - ΕΡΜΗΣ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ

ΛΟΓΟΣ ΚΑΘΟΛΙΚΟΣ


Οτιδήποτε κινείται, Ασκληπιέ, δεν κινείται μέσα σε κάτι κι από κάποιον;
-Μάλιστα.
-Δεν είναι αναγκαίο να είναι μεγαλύτερο αυτό, μέσα στο οποίο κινείται το κινούμενο;
-Είναι αναγκαίο.
-Επομένως είναι ισχυρότερο αυτό που κινεί απ'ότι αυτό που κινείται; 
-Σίγουρα ισχυρότερο.
-Και είναι αναγκαίο αυτό, μέσα στο οποίο κινείται, να έχει φύση αντίθετη με τη φύση του κινούμενου; 
-Σιγουρότατα.
-Επομένως, είναι μεγάλος εκείνος ο κόσμος, απ'τον οποίο δεν υπάρχει σώμα μεγαλύτερο;
-Αποδεκτό.
-Και στιβαρός; Διότι είναι πλήρης από πολλά άλλα μεγάλα σώματα, μάλλον δε απ'όλα τα υπάρχοντα σώματα.
- Έτσι είναι.
-Κι ο κόσμος σώμα είναι; 
-Σώμα.
-Και σώμα κινούμενο;
-Μάλιστα.
-Ποιο επομένως πρέπει να είναι το μέγεθος του χώρου, μέσα στον οποίο κινείται και ποιο το είδος της φύσης του; Όχι πολύ μεγαλύτερος, για να μπορεί να δέχεται τη συνεχή περιφορά και για να μη σταματά η κίνηση του κινούμενου, καθώς θα πιέζεται απ'τη στενότητα;

-Ένα πράγμα τεράστιο Τρισμέγιστε.

-Και τι είδους φύσης; Άραγε αντίθετης, Ασκληπιέ; Αντίθετη δε φύση για το σώμα αποτελεί το ασώματο. Ασώματος, επομένως είναι ο χώρος και το ασώματο είναι ή θεϊκό ή ο Θεός. Και σαν θεϊκό εννοώ τώρα όχι αυτό που έχει γεννηθεί, αλλά το αγέννητο.
Κι εάν, επομένως, είναι θεϊκό, είναι ουσιώδες.

Εάν όμως είναι θεός, τότε γίνεται και υπερούσιο. Κι αλλιώς νοητό, ως ακολούθως: πρώτος ο Θεός είναι νοητός σ'εμάς, όχι από μόνος του, καθόσον το νοητό υποπίπτει στις αισθήσεις εκείνου, ο οποίος το νοεί. Ο Θεός, επομένως, δεν είναι από μόνος του νοητός, καθόσον δεν νοείται απ'τον εαυτό του, αφού δεν είναι κάτι διαφορετικό απ'το νοούμενο. Για εμάς όμως είναι κάτι διαφορετικό και γι'αυτό το λόγο νοείται από εμάς. 


Εάν δε ο χώρος είναι νοητός, δεν είναι νοητός σαν Θεός, αλλά σαν χώρος. Κι εάν είναι νοητός και σαν Θεός, δεν είναι νοητός, σαν χώρος, αλλά σαν ενέργεια που καταλαμβάνει χώρο.
Κάθε πράγμα δε που κινείται, δε κινείται μέσα σε άλλο κινούμενο, αλλά σε στατικό. Κι αυτό που κινεί είναι στατικό, αφού είναι αδύνατον να κινούνται μαζί.

-Πως λοιπόν γίνεται, Τρισμέγιστε, τα εδώ να κινούνται μαζί μ'αυτά που τα κινούν; Διότι είπες πως οι σφαίρες των πλανητών κινούνται απ'τη σφαίρα των απλανών.
(οι πλανήτες πράγματι κινούνται λόγω των δυνάμεων που δέχονται από τον Ήλιο, που είναι απλανής αστέρας).

-Δεν πρόκειται, Ασκληπιέ, για κίνηση κοινή, αλλά αντίθετη.
Διότι δεν κινούνται με τρόπο όμοιο, αλλ'αντίθετα η μια στην άλλη.
Αυτή η αντίθεση σταθεροποιεί το στήριγμα της κίνησης, καθόσον η αντίσταση φέρει την σταθερότητα στην κίνηση.
Οι σφαίρες επομένως των πλανητών, που κινούνται αντίθετα με την σφαίρα των απλανών, κινούνται λόγω της αντίδρασης της μιας απ'την άλλη και της σταθερότητας της αντίθεσης.
Και είναι αδύνατον να συμβεί διαφορετικά.


Και οι Άρκτοι αυτές, τις οποίες δεν βλέπεις ούτε να δύουν ούτε ν'ανατέλλουν, αλλά να περιστρέφονται γύρω απ'το ίδιο σημείο, νομίζεις ότι κινούνται ή ότι παραμένουν σταθερές;

-Ότι κινούνται Ασκληπιέ.
-Με ποια κίνηση, Ασκληπιέ;
-Την κίνηση, που περιστρέφεται γύρω απ'το ίδιο σημείο.

-Είναι το ίδιο πράγμα η περιφορά κι η κίνηση γύρω απ'το ίδιο σημείο, που ελέγχεται απ'τη στάση.
Διότι η κίνηση γύρω απ'το ίδιο σημείο εμποδίζει την κίνηση σε παραπέρα σημείο, η οποία εμποδίζεται, εάν είναι σταθερή στο ίδιο σημείο.
Έτσι, κι η αντίθετη περιφορά παραμένει σταθερή, όταν σταθεροποιείται απ'την αντίθεση.

(Μαθήματα ουρανίου μηχανικής πριν από δεκάδες χιλιάδες χρόνια).

Θα σου αναφέρω κι ένα παράδειγμα επίγειο, που μπορείς και με τα μάτια σου να το αντιληφθείς: 
παρατήρησε τους θνητούς οργανισμούς, όπως για παράδειγμα τον άνθρωπο, που κολυμπούν. Καθώς το νερό πηγαινοέρχεται, η αντίσταση των ποδιών και των χεριών γίνεται σταθερότητα για τον άνθρωπο για να μην τον παρασύρει το νερό.

-Σαφές το παράδειγμα σου Τρισμέγιστε.

-Κάθε κίνηση, επομένως, κινείται μέσα σε στάση.
Η κίνηση λοιπόν του κόσμου και κάθε ζωντανού υλικού συμβαίνει να οφείλεται όχι σ'αυτά που βρίσκονται έξω από το σώμα, αλλά σ'αυτά που βρίσκονται μέσα στο σώμα, κι εκδηλώνονται προς τα έξω , στα νοητά, δηλαδή στην ψυχή ή στο πνεύμα ή σε κάποιο άλλο ασώματο. Διότι κάποιο σώμα δεν είναι δυνατόν να κινεί κάποιο άλλο έμψυχο σώμα, αλλά ούτε το σώμα γενικότερα, ακόμα και στην περίπτωση που είναι άψυχα.

σημ: Όπως το σύμπαν είναι σώμα, και μέσα του ενυπάρχει το νοητό, που εμείς το κατανοούμε ως ενέργεια που κινεί το σύμπαν αλλά και όλα τα ουράνια σώματα, έτσι και μέσα στο αισθητό μας σώμα υπάρχει το ενεργειακό σώμα της ψυχής και ο Νους, δηλαδή το νοητό, και η ψυχή κινεί το αισθητό μας σώμα μας προς τα έξω, στα νοητά, στο πνεύμα ή σε κάποιο άλλο ασώματο. (που εμείς το ονομάζουμε ως χώρο, ή ως ενεργειακό χώρο, ως κόσμο, ως σύμπαν).

Και με τον ίδιο τρόπο, το σώμα του σύμπαντος κινείται και περιστρέφεται σε στάση από το νοητό, που ενεργεί απ'έξω και από μέσα με τις αντίθετες δυνάμεις. 
Όπως και όλα τα ουράνια σώματα που κινούνται μέσα στο σώμα του σύμπαντος που δεν είναι ψυχή αλλά νοητό, (ενέργεια), περιστρέφονται κινούμενα από το νοητό μέσα σε στάση από τις αντίθετες δυνάμεις.

 Διότι κάποιο σώμα μη νοητό, δεν είναι δυνατόν να κινεί κάποιο άλλο έμψυχο σώμα, αλλά ούτε το σώμα γενικότερα στην περίπτωση που είναι άψυχο μπορεί να κινήσει κάποιο σώμα.

Πιστεύω να σας έγινε κατανοητός ο λόγος.


-Πως το λες αυτό, Τρισμέγιστε; Αυτά που κινούν τα ξύλα, τους λίθους κι όλα τ'άλλα άψυχα, δεν είναι σώματα;

-Με κανέναν τρόπο, Ασκληπιέ.
Διότι το εσωτερικό του σώματος που κινεί το άψυχο, δεν είναι εκείνο σώμα που κινεί και τα δύο, δηλαδή και το σώμα αυτού που το βαστάζει και το σώμα αυτού που βαστάζεται.
Για το λόγο αυτό, το άψυχο σώμα δε θα μπορέσει να κινήσει άψυχο σώμα. 
Βλέπεις λοιπόν πως η ψυχή είναι βαρυφορτωμένη, όταν κουβαλά μόνη της δύο σώματα. 

Κι είναι ευνόητο πως αυτά που κινούνται, κινούνται μέσα σε κάτι κι από κάτι.

-Μέσα στο κενό πρέπει να κινούνται τα κινούμενα Τρισμέγιστε;

-Πρόσεχε, Ασκληπιέ. Ούτε ένα απ'τα δημιουργήματα δεν είναι κενό σύμφωνα με το λόγο ύπαρξης τους. Και το δημιούργημα δεν θα μπορούσε να είναι δημιούργημα, αν δεν ήταν πλήρες απ'την ύπαρξη, καθόσον αυτό που υπάρχει ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι κενό.

-Δεν υπάρχουν λοιπόν μερικά κενά, Τρισμέγιστε, όπως ο κάδος, τα κεραμικά, το βαρέλι, κι άλλα παραπλήσια;

-Αλίμονο για τη μεγάλη σου πλάνη, Ασκληπιέ!
Αυτά, που είναι τα πιο πλήρη και μεστά, αυτά θεωρείς πως είναι κενά; 
-Πως το λες αυτό Τρισμέγιστε;
- Ο αέρας δεν είναι σώμα;
-Είναι σώμα.

-Αυτό λοιπόν το σώμα δεν διαπερνά όλα τα όντα και δεν τα γεμίζει όλα διαπερνώντας τα;
Και το σώμα δεν αποτελείται από το μίγμα των τεσσάρων στοιχείων; Πλήρη είναι όλα, όσα εσύ λες κενά, από αέρα.
Εάν όμως είναι πλήρη από αέρα, θα είναι κι απ'τα τέσσερα στοιχεία κι έτσι συμβαίνει να εμφανίζεται ο αντίθετος λόγος, ότι αυτά που εσύ λες πως είναι πλήρη, αυτά όλα να είναι κενά από αέρα.

Αυτά, επομένως, τα οποία εσύ λες πως είναι κενά, πρέπει να τ'αποκαλλούμε κοίλα, όχι κενά, διότι θα είναι πλήρη από αέρα και πνεύμα.


-Ουδεμία αντίρρηση στα λεγόμενα σου Τρισμέγιστε.
Και το χώρο το σύμπαν, πως θα τον αποκαλέσουμε;

-Ασώματο Ασκληπιέ.
-Το ασώματο λοιπόν τι είναι;

Καθ'ολοκληρίαν Νους, που εμπεριέχει ολοκληρωτικά τον εαυτό του, ανηπερέαστος από κάθε σώμα, σταθερός, απαθής, ανέπαφος, στηριγμένος από μόνος του στον εαυτό του, με δυνατότητα να χωρέσει τα πάντα και σωτήρας των δημιουργημάτων. 
Αυτού σαν ακτίνες είναι το αγαθό, η αλήθεια, το αρχέτυπο πνεύμα, η αρχέτυπη ψυχή.

-Κι ο θεός τι είναι;

-Αυτός, που δεν είναι ούτε ένα από αυτά, αλλά είναι ο αίτιος της ύπαρξης αυτών και όλων και του καθενός χωριστά απ'όλα τα δημιουργήματα. 
Γιατί δεν άφησε ούτε τα παραπάνω για το μη ον, 
αλλά υπάρχουν όλα όσα γίνονται απ'τα όντα κι όχι απ'τα μη όντα.

Διότι τα μη όντα δεν διαθέτουν τέτοια φύση, ώστε να μπορούν να γίνουν κάτι, αλλά για να μην μπορούν να γίνουν κάτι.

Αντίθετα, τα όντα δεν διαθέτουν τέτοια φύση, ώστε να μην υπάρξουν ποτέ.


- Τι εννοείς με το να μην υπάρξουν ποτέ;

- Ο Θεός, (Ο Αληθινός Τριαδικός Θεός Ζωή και Φως) επομένως, δεν είναι Νους, αλλά υπαίτιος της ύπαρξης του Νου, ούτε πνεύμα, αλλά υπαίτιος της ύπαρξης του πνεύματος, ούτε Φως, αλλά υπαίτιος της ύπαρξης του Φωτός.

Πρέπει λοιπόν να τιμούμε το Θεό μ'αυτές τις δύο προσηγορίες, οι οποίες αποδόθηκαν μόνον σ'αυτόν και σε κανέναν άλλον.
Διότι κανένας, ούτε απ'τους άλλους τους αποκαλούμενους θεούς, ούτε από τους ανθρώπους, ούτε από τους δαίμονες μπορεί να είναι, έστω και σ'ένα ποσοστό Πανάγαθος, παρά μόνον ο Θεός.  
Κι αυτό μόνον ισχύει και τίποτα άλλο.

Όλα δε τα υπόλοιπα δεν είναι δυνατόν να χωρέσουν τη φύση του αγαθού, καθόσον είναι σώμα και ψυχή, τα οποία δεν διαθέτουν χώρο, που να μπορεί να χωρέσει το αγαθό.
Διότι είναι τόσο μεγάλο το μέγεθος του Πανάγαθου, όση είναι η ύπαρξη όλων των όντων - και των σωμάτων και των ασωμάτων, και των αισθητών και ων νοητών.

Αυτό είναι το Αγαθό, αυτό είναι ο Θεός.



Μην αποκαλλέσεις λοιπόν τίποτα άλλο ως Αγαθό, διότι ασεβείς, ή κάτι άλλο ποτέ ως Θεό ή ως το μόνο αγαθό, διότι και πάλι ασεβείς.

Με τα λόγια λοιπόν απ'όλους αναφέρεται το Αγαθό, δεν είναι κατανοητό όμως απ'όλους τι πράγματι είναι. 
Για το λόγο αυτό κι ο Θεός δεν είναι κατανοητός απ'όλους, 
αλλά λόγω της άγνοιας τους αποκαλούν αγαθούς τους θεούς και κάποιους ανθρώπους, αν και ποτέ δεν θα μπορέσουν ούτε να είναι, ούτε να γίνουν. Διότι αυτό αποτελεί αναπαλλοτρίωτη και αναφαίρετη ονομασία του Θεού, αφού αυτό είναι ο ίδιος ο Θεός.

Όλοι οι άλλοι επομένως, αθάνατοι είναι θεοί, καθόσον έχουν τιμηθεί με την προσηγορία του θεού, ο Θεός όμως είναι το Αγαθό όχι τιμής ένεκα, αλλ'απ'τη φύση του. Διότι η φύση του Θεού είναι μία, το Αγαθό και το γένος και των δύο (ψυχή-σώμα) είναι ένα, απ'το οποίο προέρχονται όλα τα γένη. 
Διότι ο αγαθός είναι εκείνος ο οποίος τα πάντα δίνει και τίποτα δεν παίρνει. 
Ο Θεός λοιπόν είναι το απόλυτο Αγαθό και το απόλυτο Αγαθό ο Θεός.

Η άλλη δε προσηγορία του είναι αυτή του Πατέρα, πάλι λόγω της ιδιότητας του για δημιουργία των πάντων.
Διότι ίδιον του Πατέρα αποτελεί η δημιουργία.

Γι'αυτό το λόγο και τη μεγαλύτερη φροντίδα και την πιο ευσεβή στη ζωή για τους συνετούς ανθρώπους αποτελεί η τεκνοποιία.

(σημ: άτεκνος είναι εκείνος που δεν επιχειρεί να προάγει τη ζωή).


morfeas sky


                                                 



ΛΟΓΟΣ Γ  ΕΡΜΗΣ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ
ΙΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ 


Δόξα όλων είναι ο Θεός και το θεϊκό και η θεϊκή φύση. Αρχή των όντων είναι ο Θεός, και Νους η σοφία για ν'αναδειχτούν τα πάντα.

Το θεϊκό είναι εξουσία, και φύση κι ενέργεια η ανάγκη, και τέλος η ανανέωση.

Διότι στην άβυσσο (άλογη φύση της ύλης-γη, νερό, αέρας, φωτιά), επικρατούσε άπειρο σκοτάδι, (γη), και νερό, και πνεύμα ελαφρύ νοερό που λόγω θείας δύναμης βρισκόταν μέσα στο χάος.
(σημ: ενεργούσε ο πνευματικός λόγος στην φωτιά και τον αέρα στην γη και τα  νερά)

Παρουσιάστηκε τότε Άγιο Φως κι ενώθηκαν πάνω στην άμμο (γη) τα στοιχεία απ'την υγρή ουσία,(νερό),  κι όλοι οι "θεοί" τεμάχισαν τη σπερματοδόχο φύση μοιράζοντας την μεταξύ τους. (η γη με τα νερά αναμεμιγμένη).



Κι ενώ όλα βρισκόντουσαν σε μια κατάσταση απροσδιόριστη κι αδιαμόρφωτη, χωρίστηκαν τα ελαφριά προς τα επάνω  (βαρύς αέρας-ατμόσφαιρα)  και τα βαρύτερα έπεσαν πάνω στην υγρή άμμο, (γη νερό αναμεμιγμένα) αφού τα πάντα ξεχώρισαν με τη φωτιά κι ανέβηκαν προς τα πάνω για να γίνουν όχημα του πνεύματος. 
(η φωτιά και ο αέρας ενώθηκαν με το πνεύμα και έγιναν πνευματικός λόγος του δεύτερου Νου δημιουργού που ενεργεί πάνω στα τέσσερα στοιχεία για να δημιουργήσει τον κόσμο και την ζωή)



Κι ο ουρανός παρουσιάστηκε μέσα σε επτά κύκλους (Επτά πλανήτες του υλικού κόσμου) κι οι θεοί εμφανίστηκαν έχοντας τις μορφές των άστρων (τα αισθητά σώματα που ενσαρκώνονται οι ψυχές) μαζί με τα σύμβολα τους (τα είδη των αισθητών σωμάτων)  όλα και διαρθρώθηκε....μαζί με τους θεούς που βρίσκονται σ'αυτόν. 
Το δε περικύκλιο, το οποίο απ'το θείο πνεύμα οδηγούνταν στην κυκλική τροχιά του, τυλίχτηκε με αέρα. 
(η ατμόσφαιρα του πλανήτη, το πνεύμα της φύσης, η πληροφορία που ενυπάρχει στο ενεργειακό πλέγμα της Γης, και τα αισθητά σώματα γίνονται δέκτες αυτής της πληροφορίας και αλληλεπιδρούν μαζί της).

Ο κάθε θεός με τη δική του δύναμη έφτιαξε αυτό, για το οποίο είχε πάρει εντολές. (το δικό του είδος των αισθητών έμβιων σωμάτων).


Και δημιουργήθηκαν τα τετράποδα θηρία και τα ερπετά και τα υδρόβια και τα πτηνά και κάθε είδους βλάστηση και χορτάρι και χλόη με κάθε είδους λουλούδια.

Και το σπέρμα της παλιγγενεσίας υπήρχε μέσα τους, έσπειραν δε τις γεννήσεις των ανθρώπων για να γίνουν γνωστά τα θεϊκά έργα και για να δώσουν μια ζωντανή μαρτυρία για την φύση και για την αύξηση των ανθρώπων και για την εξουσία σε όλα κάτω απ'τον ουρανό και για την γνώση των αγαθών, ώστε ν'αυξηθούν σε αριθμό και να πληθαίνουν σε είδος κι εγκλώβισαν κάθε ψυχή μέσα σε σάρκα χρησιμοποιώντας την σπορά της πορείας των θεών (ψυχές που ενσαρκώνονται τα αισθητά σώματα των θεών) των κύκλων.(κύκλων-πλανήτες).

Κι όλα αυτά τα έκαναν για την αποκάλυψη του ουρανού και της τροχιάς των ουράνιων θεών και των θεϊκών έργων και της ενέργειας της φύσης και για την ανάδειξη των αγαθών και για την γνώση της θείας δύναμης, έτσι ώστε ν'αντιληφθούν τα τμήματα των καλών και των κακών και να βρουν κάθε επινόηση για τη δημιουργία του καλού.

Αρχίζει γι'αυτούς η επίγεια ζωή κι η έννοια ανάλογα με τη φορά της τροχιάς των κυκλικών θεών κι η αποσύνθεση τους σε ό,τι απομένει, αφού αφήσουν στη γη μεγάλα έργα τέχνης σαν αμαύρωση των χρόνων αυτών.

Κι όσα χαλούν σε κάθε δημιουργία έμψυχης σάρκας και σε καρπό σποράς και σε κάθε έργο τέχνης θ'ανανεώνονται από ανάγκη, αλλά κι απ'την ανανέωση των θεών κι απ'την τροχιά του κύκλου της φύσης, που τη ρυθμίζουν οι αριθμοί. (matrix)

Το θεϊκό, επομένως, είναι όλη η κοσμική συννένωση, η οποία ανανεώνεται απ'τη φύση, καθόσον μέσα στο θεϊκό εγκαταστάθηκε και η φύση.

σημ:
Η ατμόσφαιρα του πλανήτη είναι η φωτιά και ο αέρας.
Η φωτιά εκδηλώνεται ως ενέργεια όπου μέσω της καύσης της τροφής παράγεται η ενέργεια για να ζουν τα αισθητά έμβια σώματα, και μέσω της καύσης της Ύλης παράγεται πχ η ηλεκτρική ενέργεια, και μέσω της ατμόσφαιρας του αέρα εκδηλώνεται η πληροφορία ως λογική στους δέκτες εγκεφάλους των αισθητών σωμάτων, μέσα από τις αισθήσεις και τα συναισθήματα, και ανάλογα με το κάθε είδος της ενσαρκωμένης ψυχής αν είναι άλογη, δηλαδή δεν φέρει την νοητή ουσία, και απλά ως δέκτης της πληροφορίας του αέρα κινείται δίχως λογική,  ή όπως ο Άνθρωπος κινείται με λογική διότι η ψυχή του φέρει το Νου, και μάλιστα είναι Ουσιωδώς όμοια με τον Φωτεινό Λόγο, τον Άνθρωπο δεύτερο θεό Ζωή και Φως.


Αναμεμιγμένα όμως τα αισθητά σώματα από τα τέσσερα στοιχεία, είναι γεμάτα από ανάγκες, δημιουργούν τα ανάλογα συναισθήματα, πάθη, επιθυμίες. Φέρουν τις ιδιότητες της γης και του νερού, του αέρα και της φωτιάς, υπό την οξύτητα της φωτιάς που αλληλεπιδρά και φέρει το δίπολο αρνητικό-θετικό στα πάντα.
Ο Νους και η ψυχή δεν συμμετέχει στο ενσαρκωμένο αισθητό σώμα, και γίνεται ο άνθρωπος της Γης.  
Ο άνθρωπος της Γης πρέπει να κατανοήσει το Νου της ψυχής του, να γνωρίσει τον αληθινό του θεϊκό εαυτό, να γνωρίσει την θεϊκή του νοητή ουσία, και ταυτόχρονα να οδηγεί με ευσέβεια και αρμονία μέσω της φιλοσοφίας, το δίχως λογική άλογο αισθητό του σώμα γεμάτο πάθη, αισθήσεις, συναισθήματα, ανάγκες, που λειτουργεί μέσω ενός διπόλου των άκρων μέσω των αντιθέτων ενεργειών (θετικό-αρνητικό).

morfeas sky




ΙΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΡΜΗ ΤΟΥ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΣΚΛΗΠΙΟ


Ερμής ο Τρισμέγιστος προς τον Ασκληπιό

Το πνεύμα ενυπάρχει στα πάντα, αναμειγνύεται με τα πάντα και δίνει ζωή στα πάντα.

Η ψυχή τρέφεται μέσω της αιώνιας περιφοράς του κόσμου, τα σώματα αυξάνονται με τροφές του κατώτερου κόσμου, με νερό και γη. 
Σ'αυτό προστίθεται ο νους που δημιουργεί την σκέψη των ανθρώπων, που του έχει παραχωρηθεί ως πέμπτο στοιχείο και το μοναδικό που προέρχεται από τον αιθέρα.

Από όλα τα ζώα, όμως, ο νους χαρίστηκε μόνο στους ανθρώπους με απώτερο σκοπό την γνώση του θεϊκού λόγου και είναι αυτός που τους οδηγεί και τους ανυψώνει.

Αλλά επειδή μιλάω για τον νου σε λίγο θα σας αναπτύξω και τον σχετικό με αυτόν λόγο.
Καθώς είναι ιερότατος και σπουδαιότατος και καθόλου κατώτερος από αυτόν που αφορά την ίδια την θεϊκότητα.

-Δεν είναι ίδιος ο νους όλων των ανθρώπων Τρισμέγιστε;


Δεν μπορούν να φτάσουν όλοι Ασκληπιέ, στην αληθινή γνώση, αλλά λόγω της ασυγκράτητης ορμής τους, χωρίς να τους έχει αποκαλυφθεί κανένας αληθινός λόγος, ακολουθούν τα είδωλα των αληθινών πραγμάτων και εξαπατώνται.

Τα είδωλα αυτά γεννούν την κακία στον ανθρώπινο νου και μεταμορφώνουν το τέλειο ζωντανό πλάσμα σε αγρίμι με ήθη θηρίου.

Ο άνθρωπος είναι ο μόνος από όλα τα ζωντανά πλάσματα που είναι διπλός, καθώς, το ένα μέρος του είναι απλό, το οποίο ονομάζεται από τους Έλληνες "ουσιώδες" κι εμείς το αποκαλλούμε "κατ'εικόνα Θεού". Το άλλο μέρος είναι τετραπλό, (γη νερό αέρας φωτιά)
το οποίο οι Έλληνες αποκαλούν "υλικό" και εμείς "κοσμικό".

Κάτω από αυτό το κάλυμα, η καθαρή θεϊκότητα του νου κρυμμένη μαζί με τα παρόμοια της, δηλαδή τις αισθήσεις του νου, ηρεμεί μόνη της, σαν να είναι περιφραγμένη από το τείχος του σώματος.


-Γιατί λοιπόν Τρισμέγιστε πρέπει ο άνθρωπος να παραμείνει στην ύλη και να μην ζει σ'αυτό το μακαριότατο μέρος, μέσα στο οποίο βρίσκεται και ο θεός;

Σωστή ερώτηση, Ασκληπιέ. Και εμείς έχουμε ζητήσει από το Θεό να μας απαντήσει σ'αυτό το ερώτημα. Καθώς, αφού όλα εξαρτώνται από τη βούληση του, τότε άκου λοιπόν Ασκληπιέ.

Ο κύριος και δημιουργός των πάντων, τον οποίο σωστά έχουν ονομάσει Θεό, αφού δημιούργησε τον εαυτό του, ο οποίος μπορεί να γίνει ορατός και αισθητός.

Αυτός ο θεός τον ονομάζω αισθητό, διότι μπορεί να γίνει ορατός και αισθητός. Αυτός ο δεύτερος θεός μπορεί να γίνει αντιληπτός από τις αισθήσεις όσων βλέπουν.

Καθώς λοιπόν ο Θεός δημιουργός των πάντων δημιούργησε άλλον θεό σαν τον εαυτό του, και επειδή του φάνηκε όμορφος, καθώς πλυμμύριζε από την αγαθότητα των πάντων, τον αγάπησε ως δημιούργημα της θεϊκότητας του.

Σαν παντοδύναμος και πανάγαθος, θέλησε να δημιουργηθεί και κάποιος άλλος, ο οποίος να διακρίνει από αυτόν που τον είχε δημιουργήσει.
Συγχρόνως δημιούργησε και τον άνθρωπο, τον μιμητή του λόγου και της πρόνοιας του.



Διαβάζουμε στον Ποιμάνδρη:
Ποιμάνδρης:
ὁ δὲ πάντων πατὴρ ὁ Νοῦς, ὢν ζωὴ καὶ φῶς, ἀπεκύησεν ῎Ανθρωπον αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡς ἰδίου τόκου·
περικαλλὴς γάρ, τὴν τοῦ πατρὸς εἰκόνα ἔχων· 
ὄντως γὰρ καὶ ὁ θεὸς ἠράσθη τῆς ἰδίας μορφῆς, παρέδωκε τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα, καὶ κατανοήσας δὲ τὴν τοῦ Δημιουργοῦ κτίσιν ἐν τῷ πυρί, ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς δημιουργεῖν, καὶ συνεχωρήθηἀπὸ τοῦ πατρός·


Τι μας λέει εδώ;
Ο δε Πατέρας όλων Θεός, Ζωή και Φως, γέννησε τον Άνθρωπο όμοιο μ'αυτόν!! και ο Άνθρωπος δεύτερος θεός θέλησε να ζήσει και κατανοήσει όλα όσα εξουσιάζει και να δημιουργήσει στον κόσμο του "αδερφού" του δεύτερου Νου δημιουργού του πυρός και πνεύματος, και τον συγχώρησε ο Πατέρας, και τον άφησε να εισέλθει στον κόσμο του πυρός και πνεύματος ως ο μιμητής του λόγου και της πρόνοιας του.

..........

Εδώ διαβάζουμε στον Ποιμάνδρη ότι ο Πατέρας Όλων Θεός Ζωή και Φως, πριν γεννήσει τον Άνθρωπο δεύτερο θεό, γέννησε πρώτα τον δεύτερο Νου δημιουργό.

Ποιμάνδρης:
ὁ δὲ Νοῦς ὁ θεός, ἀρρενόθηλυς ὤν, ζωὴ καὶ φῶς
ὑπάρχων, ἀπεκύησε λόγῳ ἕτερον Νοῦν δημιουργόν, ὃς θεὸς τοῦ πυρὸς καὶ πνεύματος ὤν, ἐδημιούργησε διοικητάς τινας
ἑπτά, ἐν κύκλοις περιέχοντας τὸν αἰσθητὸν κόσμον, καὶ ἡ
διοίκησις αὐτῶν εἱμαρμένη καλεῖται.
.............
..........................

Δημιούργησε λοιπόν ο Θεός Πατέρας Όλων, τον άνθρωπο όμοιο του, δηλαδή έναν δεύτερο Άνθρωπο θεό.
Αλλά και τον μιμητή της Πρόνοιας και του Λόγου του  μέσα στον κτιστό κόσμο του δεύτερου Νου δημιουργού, του πυρός και πνεύματος, την εικόνα της ζωής που είναι οι ανθρώπινες ψυχές που ενδύονται τα αισθητά σώματα από πυρ και πνεύμα.
για να μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει ως αισθητός θεός στον αισθητό κόσμο.
.......................

Συνέχεια:
Γιατί η ίδια η βούληση του θεού είναι και αυτή καθαυτή η πραγματοποίηση, καθώς η θέληση και η πραγματοποίηση ταυτίζονται χρονικά. 

Αφού τον "ουσιώδη" άνθρωπο ("ουσιώδης" ο δεύτερος άνθρωπος θεός), τον δημιούργησε με αυτόν τον τρόπο, ώστε να μην μπορεί να φροντίζει για όλα τα πράγματα, εκτός αν καλυπτόταν από ένα κοσμικό κάλυμμα, τον κάλυψε με ένα σωματικό κάλυμμα, (το αισθητό σώμα) και όρισε κάθε άνθρωπος να είναι έτσι, αναμειγνύοντας και ανακατεύοντας σε ένα μείγμα όση ποσότητα από κάθε φύση χρειαζόταν.

(σημ: κάθε φύση και ένας διαφορετικός κόσμος με διαφορετικά σώματα, Επτά κόσμοι επτά κύκλοι, επτά αισθητά ανθρώπινα σώματα).

Έτσι διαμόρφωσε τον άνθρωπο από ψυχή και σώμα,που αντιστοιχούν σε αθάνατη και θνητή φύση, (αθάνατη ανθρώπινη ψυχή που εμπεριέχει μέσα στον πυρήνα της ψυχής του τον Ουσιώδη άνθρωπο, τον Λόγο) ώστε ως ζωντανό πλάσμα να μπορεί να λειτουργεί και με τις δυο του φύσεις, να θαυμάζει δηλαδή και να λατρεύει τα ουράνια, αλλά να φροντίζει και να διοικεί τα επίγεια.


morfeas sky



Ο Θεός, ο Θεός σ'έστειλε σε μας, Ασκληπιέ, για να συμμετάσχεις σε ένα θεϊκό λόγο και ειδικά σ'έναν σαν κι αυτόν, ο οποίος με την θρησκευτική ευσέβεια που αποπνέει δικαιολογημένα θεωρείται ιερότερος απ'όλους τους λόγους που έχουμε γράψει εμείς και απ'αυτούς που γράψαμε εμπνευσμένοι από το θεϊκό Νου.

Αν τον αντιληφτείς με τον νου σου τότε ο νους σου θα γεμίσει με όλα τα αγαθά, αν φυσικά τα αγαθά είναι περισσότερα από ένα κι όχι ένα, μέσα στο οποίο ενυπάρχουν όλα τα υπόλοιπα. Γιατί το ένα και το σύνολο συγγενεύουν μεταξύ τους καθώς και η διαπίστωση ότι, τα πάντα ενυπάρχουν στο ένα, συγγενεύει με την διαπίστωση ότι, τα πάντα είναι ένα. 

Γιατί είναι με τέτοιον τρόπο συνδεδεμένο το ένα με το άλλο, ώστε είναι αδύνατον να χωριστούν. 

Αλλά από τον παρακάτω λόγο, αν δώσεις μεγάλη προσοχή, θα το γνωρίσεις.

Ασκληπιέ όλες οι ανθρώπινες ψυχές είναι αθάνατες, όμως καθεμιά με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετική χρονική στιγμή.

-Όλες οι ψυχές, Τρισμέγιστε, δεν έχουν την ίδια ποιότητα;

-Ασκληπιέ, μη ξεπέφτεις τόσο γρήγορα από το πραγματικό νόημα του λόγου. 
Αυτό δεν είπα; ότι δηλαδή τα πάντα είναι ένα και το ένα περιέχει τα πάντα, καθώς όλα ενυπήρχαν μέσα στο δημιουργό, πριν ακόμα δημιουργήσει τα πάντα. 
Γιατί δικαιολογημένα θεωρείται αυτός ως τα πάντα, ο οποίος έχει ως μέλη του τα πάντα. 

Φρόντισε, λοιπόν, να θυμάσαι κατά τη διάρκεια όλης αυτής της συζήτησης ότι αυτός, το ένα, είναι τα πάντα και είναι ο ίδιος ο δημιουργός των πάντων.

Τα πάντα έχουν έρθει στη γη, στο νερό και στον αέρα από τον ουρανό. 
Μόνο η φωτιά είναι ζωοποιός καθώς κατευθύνεται προς τα πάνω. 
Ό,τι, λοιπόν, πέφτει προς τα κάτω την υπηρετεί. 

Οτιδήποτε, όμως, έρχεται από ψηλά δημιουργεί τη ζωή και οτιδήποτε διοχετεύεται από ψηλά, προσφέρει τροφή.

Μόνο η γη, που έχει εγκατασταθεί στον εαυτό της, δέχεται τα πάντα και φροντίζει όλα τα γένη. 

Όπως θα θυμάστε, λοιπόν, όλα αυτά αποτελούν το σύμπαν, το οποίο περιέχει τα πάντα, ή είναι τα πάντα. 

Η ψυχή και η ύλη, τις οποίες έχει παραλάβει η φύση, ενεργούν με ένα τόσο ποικιλόμορφο τρόπο ώστε παίρνουν την μορφή κάθε είδους, ώστε οι ατελείωτες απομονωμένες μορφές των ποιοτήτων αυτών να μπορούν να διαχωρίζονται μεταξύ τους , αλλά και να αποτελούν μια ενότητα, ώστε να είναι ορατό ότι όλα αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο και ότι όλα προέρχονται από τον ίδιο δημιουργό.


Τώρα αφιέρωσε μου όλη την προσοχή για την οποία είναι ικανός ο νους σου και το πνεύμα σου.

Γιατί ο ιερός λόγος για το θείο που γίνεται κατανοητός μέσω του νου, μοιάζει πολύ με ορμητικό χείμαρρο που ρέει από ψηλά προς τα κάτω, παρασύροντας στο πέρασμα του τα πάντα. 
Και έχει ως αποτέλεσμα να παρασύρει με τη ταχεία ροή του όχι μόνο την προσοχή μας γι'αυτά που ακούμε, αλλά και γι'αυτά τα ίδια που πραγματευόμαστε.

Ο ουρανός, λοιπόν, ο αισθητός θεός, είναι αυτός, που κυβερνάει όλα τα σώματα, των οποίων η αύξηση και η διάλυση έχουν ανατεθεί στον ήλιο και την σελήνη. 

Αυτός που κυβερνάει, όμως, τον ουρανό, την ψυχή και όλα όσα βρίσκονται μέσα στον κόσμο είναι ο ίδιος ο θεός, ο οποίος είναι και ο δημιουργός τους.

Όλα τα προαναφερθέντα, όλων των οποίων κυβερνήτης είναι ο θεός, επηρεάζουν από ψηλά την φύση όλων των πραγμάτων μέσω του κόσμου και της ψυχής κάθε είδους και κάθε γένους. 

Ούτως ή άλλως, η ύλη έχει δημιουργηθεί από τον θεό για να υποδεχτεί την μορφή όλων των ειδών, και η φύση διαμορφώνοντας τον κόσμο μέσω των διαφορετικών ειδών και γενών και μέσω των τεσσάρων στοιχείων απλώνει τα πάντα μέχρι τον ουρανό, ώστε να είναι ικανοποιημένος ο θεός.

O κόσμος στον οποίο ζούμε είναι εικονικός, ένας ψηφιακός κόσμος




 Όλα εξαρτώνται από ψηλά και είναι χωρισμένα σε είδη ως εξής. 

Τα είδη όλων των πραγμάτων συνδέονται με το γένος τους, με σκοπό το γένος να αποτελεί το γενικότερο και σταθερό σύνολο και το είδος υποσύνολο και μέρος του γένους.

Το γένος, λοιπόν, των θεών είναι αυτό που δημιουργεί τα είδη των θεών, το γένος των δαιμόνων, των ανθρώπων, των πτηνών και όλων των πλασμάτων που περιέχει ο κόσμος είναι αυτό που δημιουργεί με παρόμοιο τρόπο τα είδη. 

Υπάρχει και άλλο γένος ζωντανών οργανισμών που βέβαια δεν έχουν ψυχή αλλά διαθέτουν αισθήσεις, το οποίο ευδοκιμεί σε καλές συνθήκες και παρακμάζει και καταστρέφεται σε κακές.

 Εννοώ το γένος όλων των οργανισμών που ζουν χάρη στους κορμούς τους, και στις ρίζες τους που βρίσκονται μέσα στη γη και τα οποία βρίσκονται διασκορπισμένα σε όλη την έκταση της γης.

Και ο θεός γεμίζει και τον ίδιο τον ουρανό. 

Και τα προαναφερθέντα γένη και όλων των πλασμάτων, 
εκτείνονται μέχρι τα είδη εκείνα, τα οποία περιέχουν μόνο αθάνατα άτομα. 

Γιατί το είδος αποτελεί μέρος του γένους και πρέπει να ακολουθεί το γένος του ως προς την ποιότητα.

 Αυτό έχει ως συνέπεια όλα τα είδη να μην είναι αθάνατα, ακόμη και αν όλα τα γένη είναι αθάνατα, καθώς και το γένος αλλά και τα θεϊκά είδη είναι αθάνατα. 

Τα είδη όμως όλων των άλλων πραγμάτων, αν και δεν κατέχουν την αιωνιότητα, την οποία κατέχει μόνο το γένος τους, διατηρούνται από την ωφέλιμη αναπαραγωγή, γι'αυτό και υπάρχουν θνητά είδη, όχι όμως θνητά γένη.

Όπως ακριβώς ο άνθρωπος είναι θνητός, η ιδέα όμως του ανθρώπου είναι αθάνατη.

Αυτή, λοιπόν, είναι η ανταμοιβή για όσους είναι ευσεβείς προς τον θεό και φροντίζουν τα επίγεια. 

Γιατί, αντιθέτως, για όσους έζησαν ασεβή ζωή απαγορεύεται να επιστρέψουν στον ουρανό και τους επιφυλάσσεται μια επαναφορά στην ζωή μέσα σε άλλα σώματα, αηδιαστικά και ανάξια να διαθέτουν ψυχή.

- Αυτό που συμπεραίνω Τρισμέγιστε, είναι πως οι ψυχές κινδυνεύουν κατά την επίγεια ζωή τους να χάσουν την ελπίδα μιας μελλοντικής αιωνιότητας.

Για άλλους είναι απίστευτο, για άλλους μυθικό, και ίσως για κάποιους γελοίο. 


Γιατί, για την επίγεια, υλική ζωή ο καρπός που προέρχεται από τα πάθη είναι μια γλυκιά πραγματικότητα. 
Η πραγματικότητα αυτή, η σωματική, όπως λέγεται, καταπνίγει 
την ψυχή και την καθηλώνει στο δικό της τμήμα, το θνητό καθώς η κατωτερότητα που απεχθάνεται την αθανασία δεν της επιτρέπει 
να αναγνωρίσει το θεϊκό της τμήμα.


Θα παραμείνουν οι επιζήμιοι άγγελοι, οι οποίοι θα αναμειχθούν με τους ανθρώπους και θα τους καταναγκάζουν να εμπλέκονται σε κάθε συμφορά θράσους, σε πολέμους, σε αρπαγές, σε απάτες και σε όλες εκείνες τις ενέργειες που αντιτίθενται στην φύση της ψυχής.

Όλες οι θεϊκές φωνές θα σιωπούν μπροστά στην λογοκρισία.

Για τους καρπούς της Γης θα επέλθει η αλλοίωση, και η γη δεν θα'ναι πλέον γόνιμη και ο ίδιος ο αέρας θα μολυνθεί από μια οικτρή νάρκωση.


morfeas sky





Ο πρώτος θεός είναι ο κύριος της αιωνιότητας, ο δεύτερος θεός είναι ο κόσμος, και τρίτος είναι ο άνθρωπος.
Ο θεός είναι ο δημιουργός του κόσμου και όσων ενυπάρχουν σ'αυτόν. Ο θεός λοιπόν συγκυβερνάει τα πάντα μαζί με τον άνθρωπο, ο οποίος είναι κυβερνήτης του κόσμου που έχει δημιουργηθεί από τον θεό.

Αν λοιπόν ο άνθρωπος εκπληρώσει τα καθήκοντα του που έχει αναλάβει, δηλαδή την υποχρέωση για φροντίδα, τότε πετυχαίνει να είναι ο ίδιος ο κόσμος στολίδι ο ένας για τον άλλον.
Έτσι ο "κόσμος" δείχνει να έχει πάρει το όνομα του από τη θεία αυτή διπλή φύση του ανθρώπου.


Όταν λοιπόν αυτός γνώρισε τον ίδιο του τον εαυτό, γνώρισε και τον κόσμο, και έτσι θυμήθηκε ποια είναι η δική του εικόνα, και αναγνώρισε ποια πρέπει να χρησιμοποιήσει, ποια πρέπει να υπηρετήσει. Αποδίδει λοιπόν μεγάλες ευχαριστίες και εγκώμια στο θεό τιμώντας μ'αυτόν τον τρόπο την εικόνα του, και δεν αγνοεί ότι ο ίδιος αποτελεί τη δεύτερη εικόνα του θεού, ο οποίος έχει δύο εικόνες: τον κόσμο και τον άνθρωπο.

Από αυτά συμπεραίνουμε, ότι καθώς αυτό αποτελείται από σύνθεση φύσεων, το ένα μέρος του αποτελείται από ψυχή και νου, πνεύμα και λογική ως ανώτερα στοιχεία, μπορεί να χαρακτηριστεί θεός και να εισέλθει στον ουρανό.


 Το άλλο μέρος του, όμως, το κοσμικό, αποτελείται από φωτιά και γη, νερό και αέρα, έτσι ως θνητός, παραμένει στη γη για να μην μπορεί να τα παρατήσει όλα τα επίγεια που ανατέθηκαν στην δική του φροντίδα.

Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος διαμορφώθηκε ιδεατά κατά ένα μέρος θεός και κατά ένα μέρος θνητός, ενωμένος σε ένα σώμα.

Ούτως ή άλλως γι'αυτό το ζωντανό πλάσμα τον άνθρωπο με διπλή φύση, αποτελεί κανόνα; πρώτα απ'όλα η ευσέβεια και στη συνέχεια η αγαθότητα. Αυτή η Αγαθότητα έχει επιτευχθεί μόνο αν ενέχει τη δύναμη της περιφρόνησης απέναντι στον πόθο για όλα τα ακατάλληλα πράγματα.

Όλα όσα κυριεύονται από το γήϊνο σωματικό πόθο δεν ανήκουν σε κανένα μέρος της θεϊκής γνώσης και δικαιολογημένα χαρακτηρίζονται ως επίκτητα πάθη.
(σημ: ονομάζονται επίκτητα πάθη, επειδή αποκτώνται κατά την διάρκεια της ζωής μας μέσα από τις υλικές απολαύσεις του σώματος).

Με αυτό το σκεπτικό λοιπόν, όλα είναι ξένα για τον άνθρωπο, ακόμα και από το σώμα του, για να μπορεί να περιφρονεί και ο ίδιος όλα όσα ποθεί, συμπεριλαμβανουμένου και του σώματος,  καθώς αυτό γεννά την διαφθορά του πόθου.

Ακολουθώντας λοιπόν, την πορεία της λογικής που διαπνέει την ψυχή μου, ο άνθρωπος πρέπει να φτάσει στο σημείο εκείνο όπου χάρη στη θέαση της θεϊκότητας, θα αποκτήσει την ικανότητα να περιφρονεί και να αδιαφορεί για το θνητό του μέρος, με το οποίο έχει συνδεθεί λόγω της ανάγκης να φροντίζει τον κατώτερο κόσμο.

Για να αποτελεί ο άνθρωπος πλήρες ον, έτσι τον έχει διαμορφώσει ο θεός, ώστε να αποτελείται και στα δυο του μέρη από τέσσερα στοιχεία. 

Στο θνητό του μέρος αποτελείται από τα χέρια, τα πόδια, δύο από το καθένα, και μαζί με τα υπόλοιπα μέρη του σώματος φροντίζει για τον κατώτερο κόσμο, τον επίγειο.

Στο θεϊκό του μέρος, αποτελείται εξίσου από τέσσερα στοιχεία, την ψυχή, τον νου, την ανάμνηση, και τη φρόνηση,  (η ιδιότητα που διαθέτει ο άνθρωπος της Γης την μνήμη, για να μπορεί να εξουσιάζει όλα τα επίγεια μέσω της μνήμης του παρελθόντος), με τη λογική των οποίων μπόρεσε να αναγνωρίσει και να διακρίνει τον θεϊκό κόσμο.

Αυτό τον οδηγεί λόγω της ερευνητικής του περιέργειας στην αναζήτηση των αντιθέσεων, των ιδιοτήτων, (το σύμπαν των αντιθέτων), των επιδράσεων και των ποσοτήτων όλων των πραγμάτων, εμποδίζεται, όμως, από τη μεγάλη και βαριά κακία του σώματος και δε μπορεί να διακρίνει με το σωστό τρόπο όλες αυτές τις αιτίες των πραγμάτων που είναι και οι αληθινές αιτίες τους.

Αυτός, λοιπόν, που δημιουργήθηκε και διαμορφώθηκε μ'αυτόν τον τρόπο και που ο ύψιστος θεός του ανέθεσε ένα τέτοιο έργο και υποχρέωση, αυτός που υπακούει επάξια και όπως πρέπει στη διπλή βούληση του θεού, δηλαδή στην κατάλληλη φροντίδα του επίγειου κόσμου και στην ευσεβή λατρεία του θεού, με ποιο δώρο κρίνεις πως πρέπει να ανταμειφθεί αυτός; 

Εφόσον, βέβαια, αυτός συνδέει το έργο του, με τη βούληση του θεού, καθώς ο κόσμος είναι δημιούργημα του Ύψιστου, και αυτός με τη βοήθεια του σώματος του, με το καθημερινό του έργο και τη φροντίδα του αντιπροσωπεύει επάξια την μορφή την οποία του έδωσε Εκείνος με θεϊκό σκοπό.

Σημ: ποιος είναι ο θεϊκός σκοπός του Ανθρώπου; να φροντίζει μόνο τα επίγεια και να λατρεύει τον θεό; Εδώ θέλει προσοχή.

Δεν πρέπει να ανταμειφθεί μ'αυτό που ανταμείφθηκαν και οι πρόγονοι μας και με το οποίο πρέπει κι 'μείς ακόμη να προσευχόμαστε ευσεβώς να ανταμειφθούμε, αν είναι επιθυμία του θεού; Δηλαδή αφού αποστρατευτούμε και απαλλαχτούμε από τη φροντίδα και επιτήρηση του επίγειου κόσμου, αφού ελευθερωθούμε από τα δεσμά της θνητής μας φύσης, να μας παραδώσει αγνούς και καθαγιασμένους στην ανώτερη μας φύση, τη θεϊκή.

Αυτή λοιπόν είναι η ανταμοιβή για όσους είναι ευσεβείς προς τον θεό και φροντίζουν για τα επίγεια.
Γιατί αντιθέτως, για όσους έζησαν ασεβή ζωή απαγορεύεται να επιστρέψουν στον ουρανό και τους επιφυλάσσεται μια επαναφορά στη ζωή μέσα σε άλλα σώματα, αηδιαστικά και ανάξια να διαθέτουν ψυχή.

Για άλλους είναι απίστευτο, για άλλους μυθικό, και ίσως για κάποιους γελοίο.  Γιατί, για την επίγεια, υλική ζωή ο καρπός που προέρχεται από τα πάθη είναι μια γλυκιά πραγματικότητα. 
Η πραγματικότητα αυτή, η σωματική, όπως λέγεται, καταπνίγει την ψυχή και την καθηλώνει στο δικό της τμήμα, το θνητό, καθώς η κατωτερότητα που απεχθάνεται την αθανασία δεν της επιτρέπει να αναγνωρίσει το θεϊκό της τμήμα.

Θα σου πω τώρα ότι μετά από εμάς θα πάψει να υπάρχει η φιλοσοφία με τον παρακάτω τρόπο Ασκληπιέ, με το να την ανακατεύουν, να χρησιμοποιούν σκοτεινά κόλπα, με διάφορες και μη κατανοητές επιστήμες, όπως τα μαθηματικά, τη μουσική και τη γεωμετρία. 
(σημ: οι ψευτοεπιστήμες μεταξύ των ανθρώπων, που απομάκρυναν κάθε σκέψη περί Θεού, ψυχής, κτλ όπου κάθε κουβέντα για τον Θεό να φαίνεται αστεία και οπισθοδρομική).

Γιατί τόσο η γνήσια φιλοσοφία όσο και αυτή που εξαρτάται από τη θεϊκή λατρεία θα πρέπει να αποβλέπει στις υπόλοιπες σε βαθμό μόνο που να θαυμάζει το γεγονός ότι η επαναφορά των αστεριών στην αρχική τους θέση, οι προκαθορισμένες θέσεις των αστεριών και η πορεία της εναλλαγής τους στηρίζονται σε αριθμούς να θαυμάσςει καθώς γνωρίζει τις διαστάσεις της Γης, τις ιδιότητες και τις ποσότητες των πραγμάτων, τα βάθη της θάλασσας, τη δύναμη της φωτιλάςκαι τις επιδράσεις και την φύση όλων αυτών και με αυτό τον τρόπο να λατρέψει και εξυμνήσει την τέχνη και το νου του θεού.

Γιατί η τάξη των μεμονωμένων πραγμάτων που συνθέτουν ένα ενιαίο σύνολο χάρη στην αριστοτεχνική λογική επιτυγχάνουν μια γλυκύτατη και γνησιότατη Αρμονία μέσω της θεϊκής μελωδίας.

σημ΅είναι όλοι οι φυσικοί νόμοι του σύμπαντος που λειτουργούν με μια απόλυτη Αρμονία.

Οι άνθρωποι λοιπόν, που θα γεννηθούν μετά από εμάς,θα απομακρυνθούν από την ειλικρινή, ιερή και γνήσια φιλοσοφία, καθώς θα έχουν παραπλανηθεί από την πονηριά των σοφιστών.

σημ: σοφιστές είναι οι επιστήμονες του χθες και του σήμερα, της δήθεν επιστημονικής γνώσης που παρέδωσαν στους ανθρώπους, και τους απομάκρυναν από τον Θεό.
Αυτά τα λόγια του Ερμή Τρισμέγιστου χιλιάδες χρόνια πριν είναι η μεγαλύτερη δικαίωση του.

Γιατί η λατρεία του Ύψιστου Θεού, του απλού νου και της ψυχής, ο σεβασμός για τα έργα του, ακόμη και οι ευχαριστίες προς το θέλημα του θεού, το γεμάτο από την αγαθότητα του θεού, αποτελούν την φιλοσοφία, την απολύτως αμόλυντη από την πιεστική περιέργεια της ψυχής. 

morfeas sky


ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΤΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ ΖΩΗ ΚΑΙ ΦΩΣ; 

 ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΙΜΗΤΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟΝ ΚΤΙΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΟΚΤΩ ΟΥΡΑΝΩΝ; 

ΠΟΙΟΝ ΕΧΕΙ ΑΔΕΡΦΟ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΝΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ;

-Γιατί λοιπόν Τρισμέγιστε πρέπει ο άνθρωπος να παραμείνει στην ύλη και να μην ζει σ'αυτό το μακαριότατο μέρος, μέσα στο οποίο βρίσκεται και ο Θεός;

Σωστή ερώτηση, Ασκληπιέ. Και εμείς έχουμε ζητήσει από το Θεό να μας απαντήσει σ'αυτό το ερώτημα. Καθώς, αφού όλα εξαρτώνται από τη βούληση του, τότε άκου λοιπόν Ασκληπιέ.

Ο κύριος και δημιουργός των πάντων, τον οποίο σωστά έχουν ονομάσει Θεό, αφού δημιούργησε τον εαυτό του, ο οποίος μπορεί να γίνει ορατός και αισθητός.

Αυτός ο θεός τον ονομάζω αισθητό, διότι μπορεί να γίνει ορατός και αισθητός. Αυτός ο δεύτερος θεός μπορεί να γίνει αντιληπτός από τις αισθήσεις όσων βλέπουν.
Καθώς λοιπόν ο Θεός δημιουργός των πάντων δημιούργησε άλλον θεό σαν τον εαυτό του, και επειδή του φάνηκε όμορφος, καθώς πλυμμύριζε από την αγαθότητα των πάντων, τον αγάπησε ως δημιούργημα της θεϊκότητας του.

Σαν παντοδύναμος και πανάγαθος, θέλησε να δημιουργηθεί και κάποιος άλλος, ο οποίος να διακρίνει από αυτόν που τον είχε δημιουργήσει.
Συγχρόνως δημιούργησε και τον άνθρωπο, τον μιμητή του λόγου και της πρόνοιας του.


Διαβάζουμε στον Ποιμάνδρη: 

Ερμής Τρισμέγιστος

ὁ δὲ πάντων πατὴρ ὁ Νοῦς,
 ὢν ζωὴ καὶ φῶς, ἀπεκύησεν ῎Ανθρωπον αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡςἰδίου τόκου·
περικαλλὴς γάρ, τὴν τοῦ πατρὸς εἰκόνα ἔχων·
ὄντως γὰρ καὶ ὁ θεὸς ἠράσθη τῆς ἰδίας μορφῆς, παρέδωκε τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα, καὶ κατανοήσας δὲ τὴν τοῦ Δημιουργοῦ κτίσιν ἐν τῷ πυρί, ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς δημιουργεῖν, καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ πατρός·

Διαβάζουμε στον ΠΟΙΜΑΝΔΡΗ:

–φημὶ ἐγώ, ῞Οτι ἐκ φωτὸς καὶ ζωῆς συνέστηκεν ὁ πατὴρ
τῶν ὅλων, ἐξ οὗ γέγονεν ὁ ῎Ανθρωπος. 

– Εὖ φῂς λαλῶν·
φῶς καὶ ζωή ἐστιν ὁ θεὸς καὶ πατήρ, ἐξ οὗ ἐγένετο ὁ
Ανθρωπος. 

ἐὰν οὖν μάθῃς αὐτὸν ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ὄντα καὶ ὅτι ἐκ τούτων τυγχάνεις, εἰς ζωὴν πάλιν χωρήσεις.
ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν.
..........

Ποιος είναι ο δεύτερος Νους δημιουργός του πυρός και πνεύματος; που δημιούργησε τον κτιστό κόσμο των Επτά ουρανών; των αισθητών σωμάτων;

Διαβάζουμε στον ΠΟΙΜΑΝΔΡΗ:

ὁ δὲ πάντων πατὴρ ὁ Νοῦς, ὢν ζωὴ καὶ φῶς, ἀπεκύησεν ῎Ανθρωπον 
αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡςἰδίου τόκου·
περικαλλὴς γάρ, τὴν τοῦ πατρὸς εἰκόνα ἔχων·
ὄντως γὰρ καὶ ὁ θεὸς ἠράσθη τῆς ἰδίας μορφῆς, παρέδωκε τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα, καὶ κατανοήσας δὲ τὴν τοῦ Δημιουργοῦ κτίσιν ἐν τῷ πυρί, ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς δημιουργεῖν, καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ πατρός·

γενόμενος ἐν τῇ δημιουργικῇ σφαίρᾳ, ἕξων τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν, 
κατενόησε τοῦ ἀδελφοῦ τὰ δημιουργήματα, οἱ δὲ ἠράσθησαν αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ μετεδίδου τῆς ἰδίας τάξεως·

καὶ καταμαθὼν τὴν τούτων οὐσίαν καὶ μεταλαβὼν τῆς αὐτῶν φύσεως ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι τὴν περιφέρειαν τῶν κύκλων, καὶ τὸ κράτος τοῦ ἐπικειμένου ἐπὶ τοῦ πυρὸς κατανοῆσα

Ο δεύτερος Νους δημιουργός είναι ο αδερφός του Ανθρώπου δεύτερου θεού.
..........

ΠΟΙΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΝΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ;

ὁ δὲ Νοῦς ὁ θεός, ἀρρενόθηλυς ὤν, ζωὴ καὶ φῶς
ὑπάρχων, ἀπεκύησε λόγῳ ἕτερον Νοῦν δημιουργόν, ὃς θεὸς τοῦ πυρὸς καὶ πνεύματος ὤν,ἐδημιούργησε διοικητάς τινας
ἑπτά, ἐν κύκλοις περιέχοντας τὸν αἰσθητὸν κόσμον, καὶ ἡ
διοίκησις αὐτῶν εἱμαρμένη καλεῖται.
.........


ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΘΕΟΥ;

δὲ πάντων πατὴρ ὁ Νοῦς, ὢν ζωὴ καὶ φῶς, ἀπεκύησεν ῎Ανθρωπον αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡς ἰδίου τόκου·
παρέδωκε τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα,



ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΙΜΗΤΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΟΛΩΝ ΘΕΟΥ ΖΩΗ ΚΑΙ ΦΩΣ;


Ο κύριος και δημιουργός των πάντων, τον οποίο σωστά έχουν ονομάσει Θεό, αφού δημιούργησε τον εαυτό του, ο οποίος μπορεί να γίνει ορατός και αισθητός.

Αυτός ο θεός τον ονομάζω αισθητό, διότι μπορεί να γίνει ορατός και αισθητός. Αυτός ο δεύτερος θεός μπορεί να γίνει αντιληπτός από τις αισθήσεις όσων βλέπουν.

Καθώς λοιπόν ο Θεός δημιουργός των πάντων δημιούργησε άλλον θεό σαν τον εαυτό του, και επειδή του φάνηκε όμορφος, καθώς πλυμμύριζε από την αγαθότητα των πάντων, τον αγάπησε ως δημιούργημα της θεϊκότητας του.

Σαν παντοδύναμος και πανάγαθος, θέλησε να δημιουργηθεί και κάποιος άλλος, ο οποίος να διακρίνει από αυτόν που τον είχε δημιουργήσει.

Συγχρόνως δημιούργησε και τον άνθρωπο, τον μιμητή του λόγου και της πρόνοιας του.


..........

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΔΕΡΦΟΣ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΝΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ;

ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς δημιουργεῖν, καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ πατρός·

γενόμενος ἐν τῇ δημιουργικῇ σφαίρᾳ, ἕξων τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν, κατενόησε τοῦ ἀδελφοῦ τὰ δημιουργήματα, οἱ δὲ ἠράσθησαν αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ μετεδίδου τῆς ἰδίας τάξεως·
καὶ καταμαθὼν τὴν τούτων οὐσίαν καὶ μεταλαβὼν τῆς αὐτῶν φύσεως ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι τὴν περιφέρειαν τῶν κύκλων, καὶ τὸ κράτος τοῦ ἐπικειμένου ἐπὶ τοῦ πυρὸς κατανοῆσαι.

morfeas sky




Ο Ερμής Τρισμέγιστος ομολογεί ότι ζούμε στον κτιστό κόσμο που έχει εκπέσει και διοικείται από το κακό.

Εγώ οφείλω ευγνωμοσύνη στο Θεό, καθώς μου έβαλε στο νου ακόμα και τα σχετικά με τη γνώση του αγαθού, πως είναι αδύνατον να βρίσκεται αυτό μέσα στον κόσμο. Διότι ο κόσμος αποτελεί πλήρωμα της κακίας, ο Θεός όμως αποτελεί πλήρωμα του Αγαθού, ή το Αγαθό του Θεού.

Μόνον το όνομα του αγαθού υπάρχει στους ανθρώπους, στην πράξη όμως πουθενά, διότι είναι αδύνατον, καθόσον δεν το χωράει το υλικό σώμα, το οποίο παντού πιέζεται από την κακία και τους μόχθους και τους πόνους και τις επιθυμίες και τις οργές και τις απάτες και τις ανόητες φιλοδοξίες. Κι εκείνο που είναι χειρότερο απ'όλα, είναι πως καθένα από τα προαναφερθέντα έχουν δημιουργήσει εδώ την εντύπωση πως αποτελούν το μεγαλύτερο αγαθό, πράγμα που μάλλον αποτελεί το ανυπέρβλητο κακό. Η γαστριμαργία, η χορηγός όλων των κακών.......η πλάνη αποτελεί την απουσία εδώ του αγαθού.

Διότι όλα τα πάθη που πηγάζει το κακό υπάρχουν μέσα σε όλα τα γεννημένα όντα, και στα μικρά και στα μεγάλα και στο καθένα χωριστά και σ'αυτό το ίδιο το ζωντανό ον, που είναι το μεγαλύτερο και δυνατότερο απ'όλα. Διότι τα γεννημένα είναι πλήρη από πάθη, καθόσον η γέννηση αποτελεί πάθος.

σημ: η γέννηση των ανθρώπων στην ύλη αποτελεί αμαρτία, διότι αποτελεί διαδικασία δημιουργίας εκτός του Αγαθού κόσμου στον οποίο γεννήθηκε ο Άνθρωπος.. (Αρχέτυπος κόσμος του Πανάγαθου Φωτός-παραδείσου).
Τότε γιατί ο εκπεσών δεύτερος Νους δημιουργός (ο οποίος το παίζει θεός των ανθρώπων) είπε στους ανθρώπους "Αυξάνεστε, πληθύνεστε και κυριεύστε τη Γη"; σκεφτείτε το σε ποιον θεό πιστεύετε.


Και όπου υπάρχει το πάθος πουθενά δεν υπάρχει το απόλυτο Αγαθό, και όπου υπάρχει το Αγαθό πουθενά δεν υπάρχει ούτε ένα πάθος, διότι, όπου υπάρχει μέρα δεν υπάρχει νύχτα, και όπου υπάρχει νύχτα δεν υπάρχει μέρα. Επομένως είναι αδύνατον να υπάρχει το Αγαθό στην περίπτωση της γέννησης, παρά μόνον στο αγέννητο.

Όπως έχει δοθεί στην ύλη μερίδιο σε όλα, έτσι της έχει δοθεί και στο Αγαθό. Με τον τρόπο αυτό ο κόσμος είναι αγαθός στο επίπεδο που κι αυτός δημιουργεί τα πάντα, ώστε να είναι αγαθός στο τμήμα της δημιουργίας. Αλλά σε όλα τα άλλα δεν είναι αγαθός, διότι και διάκειται από πάθη και είναι κινητός και δημιουργεί πράγματα, τα οποία διάκεινται από πάθη.

Μέσα στον άνθρωπο το αγαθό έχει ταχθεί με τρόπο συγκριτικό ως προς το κακό. Διότι το όχι πολύ κακό, είναι το αγαθό για μας, εκείνο δε που είναι αγαθό για μας είναι το ελάχιστο τμήμα του κακού.
Επομένως είναι αδύνατον το εδώ αγαθό να είναι απαλλαγμένο από κακία, καθόσον το εδώ αγαθό μετατρέπεται σε κακό κι αφού μετατρέπεται σε κακό, δεν παραμένει πλέον αγαθό.Κι αφού δεν παρέμεινε αγαθό μετατρέπεται σε κακό.

Εάν αναζητάς το Θεό τότε να αναζητάς το απόλυτο Ωραίο. Διότι μία είναι η οδός, που οδηγεί σ'αυτό, η ευσέβεια, που ακολουθείται από τη γνώση.

Έτσι λοιπόν αυτοί που αγνοούν και δεν βάδισαν τον δρόμο της ευσέβειας, τολμούν να χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο ως ωραίο και καλό, αλλά αντίθετα έχει καταληφθεί από κάθε κακό κι έχει πιστέψει πως το κακό είναι αγαθό κι έτσι το χρησιμοποιεί ακόμη περισσότερο αχόρταγα καθώς φοβάται μήπως το στερηθεί καταβάλλοντας τεράστιο αγώνα, όχι μόνο για να το διατηρήσει, αλλά και για να το απαυξήσει.

Αυτά, είναι τα ανθρώπινα αγαθά, τα οποία ούτε να τα αποφύγουμε μπορούμε, ούτε να τα μισήσουμε.
Διότι το πιο άσχημο απ'όλα είναι πως έχουμε την ανάγκη τους και δεν μπορούμε να ζήσουμε μακριά από αυτά.

Ο Ερμής Τρισμέγιστος ομολογεί ότι ζούμε στο σύμπαν που έχει εκπέσει και διοικείται από το κακό.

morfeas sky


ΛΟΓΟΣ Δ


Ερμης Τρισμέγιστος προς τον γιο του.

Ο ΚΡΑΤΗΡΑΣ ή Η ΜΟΝΑΔΑ  
Η ΝΟΗΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ Ο ΝΟΥΣ ΤΗΣ ΘΕΪΚΗΣ ΨΥΧΗΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΙΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ.

Επειδή ολόκληρο τον κόσμο τον δημιούργησε ο δημιουργός, όχι με τα χέρια του, αλλά με το λόγο, με τέτοιο τρόπο ώστε να πιστεύεις πως ο κόσμος ανήκει σ'αυτόν, που τώρα υπάρχει και σ'αυτόν, που τα πάντα δημιούργησε κι είναι μοναδικός, με τη βούληση του οποίου δημιουργήθηκαν τα όντα, Διότι αυτό είναι το σώμα εκείνου, όχι απτό, ούτε ορατό, χωρίς να έχει μέτρα και διαστάσεις και χωρίς να μοιάζει με κάποιο άλλο σώμα.

σημ: με τη βούληση του οποίου δημιουργήθηκαν τα όντα.
Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν δύο δημιουργοί, ένας ο Αληθινός Τριαδικός Θεός που δεν έχει ούτε σώμα, ούτε διαστάσεις, ούτε μοιάζει με κάποιο άλλο σώμα, άρα επέτρεψε, έδωσε εντολή στον δεύτερο Νου δημιουργό του πυρός και πνεύματος να δημιουργήσει τα όντα με αισθητό σώμα πάνω στο δοχείο της Ύλης με τα τέσσερα στοιχεία γη, νερό, αέρας, φωτιά.

Διότι δεν είναι ούτε φωτιά ούτε νερό ούτε αέρας ούτε πνεύμα, αλλά τα πάντα προέρχονται από αυτόν.(σημ: πόσο δε να είναι γη).
Διότι, αφού είναι Αγαθός (ο Τριαδικός Θεός), δεν θέλησε να το αφιερώσει αυτό μόνον στον εαυτό του και να στολίσει τη γη μόνο μόνο γι'αυτόν., αλλά έστειλε τον άνθρωπο σαν στολίδι του θεϊκού σώματος, θνητό ζωντανό σαν στολίδι αθάνατου ζωντανού.

Κι ο μεν κόσμος είχε έναντι των ζώων το πλεονέκτημα της αθανασίας, ενώ ο άνθρωπος έναντι είχε έναντι του κόσμου το πλεονέκτημα του λόγου και του Νου. Διότι ο άνθρωπος έγινε θεατής του έργου του Θεού (Τριαδικού Θεού), και θαύμασε και γνώρισε το δημιουργό (τον δεύτερο Νου δημιουργό του πυρός και πνεύματος). Και τον μεν λόγο τον μοίρασε σε όλους τους ανθρώπους, το Νου ακόμα όχι, όχι επειδή φθονεί κάποιους, καθόσον ο φθόνος δεν προέρχεται από κει, αλλά δημιουργείτε κάτω στις ψυχές των ανθρώπων, που δεν διαθέτουν Νου.

- Γιατί, όμως, πατέρα, ο Θεός (Τριαδικός Θεός) δεν μοίρασε σε όλους το Νου; 

- Θέλησε, παιδί μου, να τον εγκαταστήσει σαν βραβείο ανάμεσα στις ψυχές.

- Και που τον εγκατέστησε;

- Γέμισε μ'αυτόν ένα μεγάλο κρατήρα και δίνοντας τον σε κήρυκα τον έστειλε κάτω κι έδωσε διαταγή στον κήρυκα να διακηρύξει τα εξής στις καρδιές των ανθρώπων: εσύ, καρδιά, που έχεις τη δυνατότητα, βαπτίσου μέσα σ'αυτόν τον κρατήρα, (στο Νου της ψυχής), εσύ, που πιστεύεις πως θ'ανυψωθείς προς αυτόν που έστειλε κάτω τον κρατήρα, εσύ, που γνωρίζεις το σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκες.

σημ: ποιος είναι ο σκοπός που γεννήθηκε ο άνθρωπος στη γη; να στολίσει τον κόσμο με την παρουσία του, να τον φροντίσει, και μέσα από τον άνθρωπο (τον κρατήρα-Νους της ψυχής)  να βλέπει ο Τριαδικός Θεός τον εαυτό του, και αφού κατανοήσει ο άνθρωπος τον αληθινό του εαυτό μέσα από την αναζήτηση της αλήθειας, της φιλοσοφίας, θα του δοθεί το χάρισμα, αυτό που εμείς ονομάζουμε ως φώτιση, δηλαδή θα του δοθεί ο ΝΟΥΣ που εμπεριέχει μέσα του τον κόσμο του Τριαδικού Θεού, ώστε να κατανοήσει τον αληθινό αθάνατο εαυτό του, άρα και τον Πατέρα του τον Τριαδικό Θεό, διότι από την ίδια όμοια ουσία προέρχεται και ο αθάνατος άνθρωπος. 


Κι όσοι αντιλήφθηκαν το κήρυγμα και βαπτίστηκαν στο Νου, αυτοί πήραν μέρος στη γνώση κι έγιναν άνθρωποι τέλειοι, καθώς είχαν δεχτεί το Νου.
Όσοι όμως δεν αντιλήφθηκαν το κήρυγμα, αυτοί μεν οι λογικοί δεν πήραν επιπλέον και το Νου κι έτσι αγνοούν το σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκαν και από ποιους δημιουργήθηκαν.


σημ: από ποιους δημιουργήθηκαν οι Άνθρωποι; 
από τον Τριαδικό Θεό Ζωή και Φως πήραν τον κρατήρα δηλαδή το Νου.
Από τον δεύτερο Νου δημιουργό του πυρός και πνεύματος πήραν το αισθητό ανθρώπινο σώμα και την λογική του σώματος.
Αν οι άνθρωποι σκέφτονται με την λογική του σώματος, θα είναι αδύνατον κα κατανοήσουν τον Τριαδικό Θεό, άρα και τον αθάνατο εαυτό τους με αποτέλεσμα να μην μπορέσουν να ανέλθουν σε ανώτερους ουρανούς, πόσο δε να γυρίσουν πίσω στον Αρχέτυπο κόσμο του φωτός..

συνέχεια:
Όσοι όμως δεν αντιλήφθηκαν το κήρυγμα, αυτοί μεν οι λογικοί δεν πήραν επιπλέον και το Νου κι έτσι αγνοούν το σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκαν και από ποιους δημιουργήθηκαν.
Οι αισθήσεις αυτών είναι παραπλήσιες με τις αισθήσεις των ζώων, που δεν διαθέτουν λογική, και η κράση τους έχει τα χαρακτηριστικά του θυμού και της οργής και δεν θαυμάζουν τα αξιοθαύμαστα έργα, αλλά η προσοχή τους είναι στραμμένη στις ηδονές και στις επιθυμίες του σώματος πιστεύοντας πως ο άνθρωπος έχει δημιουργηθεί γι'αυτές (τις ηδονές).

Αλλά όσοι πήραν μέρος στη δωρεά (το Νου της ψυχής) που εστάλη από το Θεό, (Τριαδικό Θεό), αυτοί, συγκρίνοντας τα έργα τους με των προηγούμενων είναι αθάνατοι αντί θνητοί έχοντας συμπεριλάβει τα πάντα μέσα στο Νου τους - και τα επίγεια δηλαδή και τα επουράνια.
Ανυψώνοντας τόσο πολύ τον εαυτό τους, αντίκρυσαν το απόλυτο Αγαθό, και αντικρύζοντας το θεώρησαν σαν συμφορά την εδώ διαμονή τους.
Περιφρονώντας λοιπόν όλα τα σωματικά και τ'ασώματα σπεύδουν προς το Ένα και Μοναδικό.

σημ: μας λέει ότι όποιος άνθρωπος κατανοήσει τον εαυτό του, πλέον θα φύγει από αυτόν τον κατώτερο και θνητό κόσμο, διότι θα γνωρίζει ποιος είναι και από που προέρχεται, οι υπόλοιποι άνθρωποι ως ψυχές θα ενσαρκώνονται συνεχώς τα θνητά σώματα.

Δηλαδή, για να φύγουμε από αυτόν τον κόσμο μια για πάντα, πρέπει πρώτα να μισήσουμε το σώμα μας.


Μας λέει λοιπόν, ότι οι άνθρωποι θα παραμένουν στην Γη για να την φροντίζουν, και όποιοι κατανοήσουν τον εαυτό τους μέσα από την αναζήτηση της αλήθειας και της φιλοσοφίας, θα φτάσουν στο ανυπέρβλητο Αγαθό να αποκτήσουν το Νου που βρίσκεται μέσα στην ψυχή τους, και να τους δοθεί η γνώση του Αγαθού και της Αλήθειας του Τριαδικού Θεού από τον οποίο και γεννήθηκαν με την ίδια όμοια ουσία, Ζωή και Φως.

συνέχεια:

Αυτή, είναι η επιστήμη της νόησης, η περίσσεια των θεϊκών αγαθών κι η κατανόηση του Θεού, (Τριαδικού Θεού), αφού ο κρατήρας (Νους της ψυχής) είναι θεϊκός.

- Θέλω κι εγώ, πατέρα, να βαπτιστώ.

- Εάν πρώτα απ'όλα δεν μισήσεις το σώμα σου, παιδί μου, δεν μπορείς να αγαπήσεις τον εαυτό σου. (Νους της ψυχής, ο κρατήρας).
Κι αφού τον αγαπήσεις, τότε θα αποκτήσεις τη νόηση, κι έχοντας τη νόηση θα πάρεις μέρος και στην επιστήμη. (στην φιλοσοφία, γνωρίζω καλά, το κατέχω).

- Τι εννοείς πατέρα; 

- Διότι είναι αδύνατον, παιδί μου, να καταγίνεσαι και με τα δυο, δηλαδή και με τα θνητά και με τα θεϊκά.

σημ: δεν γίνεται να έχουμε σώμα θνητό και αθάνατο, διότι το θεϊκό και αθάνατο είναι ασώματο, οπότε αν γίνουμε ένα με αυτόν τον κόσμο τον θνητό, πως είναι δυνατόν να τον εγκαταλείψουμε;


Καθώς δύο κατηγορίες όντων υπάρχουν, η σωματική κι η ασώματη, στις οποίες ενυπάρχουν το θνητό και το θεϊκό,
η επιλογή του ενός απ'τα δύο αφήνεται σ'εκείνον, που επιθυμεί να διαλέξει.


Διότι δεν υπάρχει η δυνατότητα επιλογής και των δύο, στα οποία αφήνεται το δικαίωμα επιλογής και των δύο, εάν όμως το ένα ελλατωθεί, φανερώνει τότε την ενέργεια του άλλου.

Κι η επιλογή του ανώτερου δεν συμβαίνει να είναι γι'αυτόν που τη διάλεξε μόνον η καλύτερη ενέργεια, καθώς οδηγεί τον άνθρωπο στη θέωση, αλλ'αποδεικνύει και την ευσέβεια προς τον Θεό.(Τριαδικό Θεό).

Η επιλογή όμως του κατώτερου τον μεν άνθρωπο οδηγεί στην απώλεια, (θάνατο του σώματος) δεν βλάπτει όμως καθόλου το Θεό ή επιφέρει μόνον αυτό, δηλαδή όπως ακριβώς οι πομπές διέρχονται απ'τη μέση χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να κάνουν κάτι, παρά μόνον να εμποδίζουν, με τον ίδιο τρόπο κι αυτοί πορεύονται μέσα στον κόσμο καθοδηγούμενο απ'τις σωματικές ηδονές.

Καθώς, λοιπόν, έτσι έχει η κατάσταση, όσα απ'το Θεό μας δόθηκαν, υπήρχαν και θα υπάρχουν. (θεϊκή ανθρώπινη ψυχή-νοητή ουσία της ψυχής).
Τα δικά μας όμως έργα ας τα ακολουθούν (την ψυχή) κι ας μην μένουν πίσω. Επειδή ο Θεός δεν έχει ευθύνη γι'αυτά, (έχουμε ελεύθερη επιλογή), οι υπεύθυνοι για τα κακά είμαστε εμείς, αφού τα προτιμούμε από τα αγαθά.(της θεϊκής ψυχής).

Βλέπεις, παιδί μου, πόσες σωματικές σφαίρες πρέπει να διασχίσουμε και πόσες ομάδες και διαδοχές δαιμόνων και τροχιές αστέρων, για να σπεύσουμε προς τον Ένα και Μοναδικό;

σημ: εννοεί πόσα διαφορετικά σώματα σε κάθε ουρανό με ανάλογες αισθήσεις--συναισθήματα  υπάρχουν τα οποία πρέπει να περάσουμε.

Διότι το απόλυτο Αγαθό είναι απροσπέλαστο κι απέραντο κι ατελείωτο, συγχρόνως δε και άναρχο, ενώ σε εμάς δίνει την εντύπωση πως για αρχή του έχει τη γνώση.
Η γνώση επομένως δεν αποτελεί την αρχή του, αλλά παρέχει σ'εμάς την αρχή αυτού, που πρόκειται να μάθουμε.

Ας πιάσουμε λοιπόν την αρχή κι ας βιαστούμε για όλα, διότι είναι πολύ δύσκολο αυτός που έχει εγκαταλείψει τα συνηθισμένα και παρόντα να ξαναγυρίσει στα παλιά κι αρχικά.

Διότι τα μεν ορατά προκαλλούν ευχαρίστηση, ενώ τα αόρατα προκαλλούν δυσπιστία. Και περισσότερο ορατά είναι τα κακά, ενώ το απόλυτο Αγαθό είναι αόρατο για τα ορατά, καθόσον δεν έχει ούτε μορφή, ούτε υπάρχει κάποιο πρότυπο γι'αυτό.

Για το λόγο αυτό και είναι όμοιο με τον εαυτό του κι ανόμοιο με όλα τα υπόλοιπα.
σημ: τα όμοια είναι πάντα φίλοι μεταξύ τους ενώ τα ανόμοια ποτέ δεν είναι φίλοι μεταξύ τους.

Διότι είναι αδύνατον το ασώματο να γίνει ορατό με σώμα κι εδώ έγκειται η διαφορά του όμοιου με το ανόμοιο κι η υστέρηση του ανόμοιου με το όμοιο.

σημ: Καταλάβατε τι είναι τα όμοια και τα ανόμοια;
Το  Αγαθό έλκεται προς το όμοιο του.
Αν όμως διακρίνει το ανόμοιο απομακρύνεται.
Τα όμοια επίσης έλκουν και όλα τα ανόμοια, όχι γιατί είναι φίλοι, αλλά γιατί όλα τα ανόμοια θέλουν να το αποκτήσουν και να το κυριαρχήσουν..αν δεν το καταφέρουν το μισούν.

Διότι η Μονάδα (Νους της θεϊκής ψυχής), η οποία αποτελεί την αρχή και τη ρίζα των πάντων, βρίσκεται σε όλα σαν να ήταν ρίζα κι αρχή. Και χωρίς την αρχή τίποτα δεν υπάρχει, και η αρχή δεν προέρχεται από πουθενά αλλού, παρά μόνον από τον εαυτό της. 

σημ: η Μονάδα είναι ο Νους της θεϊκής ψυχής μας, η νοητική ουσία, και είναι όμοιος ως ουσία με τον Τριαδικό Θεό.

Η Μονάδα, επομένως,(η νοητική ουσία της θεϊκής ψυχής), αφού αποτελεί αρχή, περιέχει μέσα της όλους τους αριθμούς, χωρίς αυτή να περιέχεται σε κανέναν αριθμό, και γεννά όλους τους αριθμούς, χωρίς αυτή να γεννιέται από κανέναν άλλο αριθμό.

σημ: Όλα τα σώματα είναι γεννημένα από την Ύλη, και σχηματίζονται- γεννιούνται μέσα από τους αριθμούς, που περιέχει η Μονάδα της θεϊκής ψυχής μας, η οποία δεν ανήκει στους αριθμούς, αλλά δίνει την ζωή στους αριθμούς, δηλαδή δίνει ζωή στην Ύλη-γη, νερό, αέρα, φωτιά.

Καθετί που γεννιέται (ότι γεννιέται είναι από την Ύλη) είναι ατελές και διαιρετό και μπορεί να αυξηθεί και να μειωθεί, ενώ στο τέλειο τίποτα από αυτά δεν μπορεί να συμβεί.

σημ: το τέλειο (Μονάδα, ο Νους της θεϊκής ψυχής) δεν γεννιέται, διότι είναι η Προϋπάρχων Αγέννητη νοητική ουσία, όμοια με τον Τριαδικό Θεό, ούτε χρειάζεται τις γεννήσεις, ούτε το αυξάνεστε και πληθύνεστε, ούτε γεννιέται αυξάνεται και μειώνεται, ούτε έχει ανάγκες, ούτε μεταβάλλεται, σε κάτι άλλο, παραμένει πάντα Αγαθό, αναλλοίωτο, και άναρχο, διότι είναι τέλειο.

Κι εκείνο, που μπορεί να αυξηθεί, αυξάνεται από την Μονάδα, διασπάται όμως απ'τη δική του αδυναμία, μη μπορώντας πλέον να κρατήσει τη Μονάδα.

σημ: η Μονάδα η νοητική ουσία της θεϊκής ψυχής, δίνει την ζωή στην ύλη, δεν μπορεί όμως η ύλη να παραμένει σταθερή, οπότε αυξάνεται, μεταβάλλεται συνεχώς, μειώνεται, φθείρεται και στο τέλος διαλύεται, οπότε η θεϊκή ψυχή που φέρει την ζωή, την νοητική ουσία, την Νονάδα, το Νου, μένει και πάλι μόνη της.
Και αν ο Άνθρωπος επιλέξει μια νέα ενσάρκωση, θα γεννηυθεί πάλι σε θνητό σώμα υπομένοντας όλα τα θνητά...επιλογή.

Αυτή λοιπόν, η εικόνα του Θεού, περιγράφτηκε για σένα, όσο ήταν δυνατόν. Αυτήν αν την εξετάσεις με ακρίβεια και την κατανοήσεις με τα μάτια της καρδιάς σου, πίστεψε με παιδί μου, θα βρεις το δρόμο, που οδηγεί προς τα πάνω.
Μάλλον δε η ίδια η εικόνα θα σε οδηγήσει, διότι το αντίκρυσμα της έχει μια κάποια ιδιαιτερότητα: όσους πρόλαβαν να την αντικρύσουν, τους κρατά και τους τραβά προς τα πάνω, όπως ακριβώς λένε ο μαγνήτης τραβά το σίδηρο. (όποιος έπιασεν έπιασεν).

σημ: η εικόνα του Τριαδικού Θεού είναι η Μονάδα, η νοητική ουσία, ο Νους της θεϊκής ψυχής, ο άνθρωπος δεύτερος θεός.

Όλα μα όλα όσα υπάρχουν και γεννιούνται, παίρνουν τη ζωή από την ονάδα δηλαδή την νοητική ουσία του πυρήνα-κρατήρα της θεϊκής ψυχής.

Ο δεύτερος Νους δημιουργός σχηματίζει όλα τα άψυχα με την Ύλη, είναι ο δημιουργός του κτιστού κόσμου. Τα δέντρα απλά αυξάνονται και μειώνονται. Ακόμη κι αν έχουν ψυχή τα δέντρα, είναι από τον δεύτερο Νου δημιουργό.
Ολα τα έμβια άλογα όντα (ζωντανοί οργανισμοί) οδηγούνται από την φύση, από τον δεύτερο Νου δημιουργό, δεν έχουν ελεύθερη επιλογή.


Ο Άνθρωπος όμως είναι ο μόνος που είναι όμοιος με τον Τριαδικό Θεό στην νοητική ουσία του κρατήρα της ψυχής. 
Άρα είναι ταυτόχρονα εικόνα της ζωής, αλλά και Ζωή και Φως Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.

Αυτό που ονομάζουμε ως πυρήνα της ψυχής είναι ο κρατήρας.

Είμαστε κανονικά ζωάκια, αλλά με θεϊκό πυρήνα.

Ανάλογα τι οδηγεί τον άνθρωπο αν τον οδηγεί το ζώο είναι ΖΩΟΝ

Ερμής Τρισμέγιστος Καθώς λοιπόν ο Θεός δημιουργός των πάντων δημιούργησε άλλον θεό σαν τον εαυτό του, (τον άνθρωπο δεύτερο θεό) και επειδή του φάνηκε όμορφος, καθώς πλυμμύριζε από την αγαθότητα των πάντων, τον αγάπησε ως δημιούργημα της θεϊκότητας του.

Σαν παντοδύναμος και πανάγαθος, θέλησε να δημιουργηθεί και κάποιος άλλος, ο οποίος να διακρίνει από αυτόν που τον είχε δημιουργήσει.
Συγχρόνως δημιούργησε και τον άνθρωπο, (στον κτιστό κόσμο) τον μιμητή του λόγου και της πρόνοιας του.


Να ακολουθείς το Αγαθό μέσα σου. Αν σε κάνει να νιώθεις άβολα ή άσχημα προς ένα ανόμοιο να το απορρίπτεις. 
Τα όμοια δεν είναι ποτέ φίλοι με τα ανόμοια. 

Αν όμως υπάρχει ταυτόχρονα και το Αγαθό στο ανόμοιο που σε έλκει, κοίταξε να μην γίνεις δούλος χάρην του όμοιου.


Αν το ανόμοιο είναι και αγαθό, έχει δηλαδή ανάμεικτα στοιχεία, τότε τι;

Είμαστε ταυτόχρονα θεοί και θνητοί.
Αν τώρα σε έλκει το αγαθό ενός ανθρώπου, δεν σημαίνει ότι είναι και αγαθός.  Ίσως να υπερέχει το ζώο μέσα του, ο εγωϊσμός να θέλει να κατακτήσει το όμοιο.

Ερμής Τρισμέγιστος
Ο Θεός δεν θέλησε να χαρίσει σε όλα τα έμψυχα το δώρο του Νου, έτσι ώστε να μην ντρέπεται με την ανάμειξη του με τα υπόλοιπα έμψυχα.

(ο Κρατήρας, ο πυρήνας, η νοητική ουσία της ψυχής, ο Νους της θεϊκής ψυχής που είναι όμοιος με τον Τριαδικό Θεό.)

Η γνώση του ανθρώπινου νου (μυαλού- ο άνθρωπος ως ζωντανός οργανισμός) όση και όποια κι αν είναι αυτή, μπορεί να ανιχνευτεί στη μνήμη του παρελθόντος και το επίτευγμα του, το να κυβερνάει τη γη, το πέτυχε μέσω αυτής της ιδιότητας της μνήμης.

(ο άνθρωπος της Γης που είναι ζωντανός οργανισμός έχει τον κοσμικό νου).

Ο κοσμικός Νους έχει την ικανότητα να βλέπει μέσα από όλα τα αισθητά επίγεια πράγματα.


Ο Νους της αιωνιότητας παρέχεται με σκοπό τη γνώση, και οι ιδιότητες του ανιχνεύονται μέσω των αισθητών πραγμάτων.

(Μέσω της γνώσης των αισθητών πραγμάτων της ύλης ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται την φύση του κοσμικού χώρου τον οποίο ενδύθηκε ως αισθητό σώμα και ζει μέσα σ'αυτόν.).

Αλλά αυτή η κατανόηση μέσω της λογικής των ανθρώπων ως ζωντανών οργανισμών, δεν εμπεριέχει καμιά αλήθεια, παρά μόνον αφορά την δομή του κοσμικού (νου) χώρου και την ζωή που παρέχει στα έμψυχα όντα ως ζωντανούς οργανισμούς.

Η μόνη αλήθεια όμως που υπάρχει στο Νου του κρατήρα-πυρήνα της ψυχής, δεν εντοπίζεται μέσα στον υλικό κόσμο ούτε καν η σκιά του. Γιατί αν κάτι εντοπιστεί μέσα στη διάσταση του χρόνου, εκεί υπάρχει το ψέμα.

Εκεί όπου εμφανίζονται γεννήσεις, εκεί εμφανίζονται και τα λάθη.
(Ότι γεννιέται από Ύλη (γη, νερό, αέρας, φωτιά) παραμένει ένα ψεύδος.

Ο Κοσμικός Νους (του υλικού σύμπαντος) είναι διαφορετικός από τον ανθρώπινο ζωντανό οργανισμό της Γης, καθώς ο δικός μας νους και λογική, μπορεί να οδηγηθεί μέσω της παρατήρησης στη γνώση του κοσμικού χώρου, (υλικού κόσμου), ενώ ο κοσμικός Νους (ο συμπαντικός Νους που δημιούργησε τον υλικό κόσμο) μπορεί να φτάσει μέχρι την αναγνώριση της αιωνιότητας, αλλά και των θεών που βρίσκονται πάνω από αυτόν.

(δηλαδή ο δημιουργός Νους του υλικού κόσμου ο κοσμικός Νους, είναι το πνεύμα αυτής της υλικής φύσης, και μπορεί να φτάσει μέχρι την κατανόηση της δομής του ανώτερου Ουρανού του κτιστού κόσμου, μέσα στον οποίο περικλείεται από αυτόν).

Ο άνθρωπος της Γης μπορεί να φτάσει μέχρι την κατανόηση του υλικού κόσμου.
Ο κοσμικός Νους μπορεί να φτάσει μέχρι την κατανόηση του ανώτερου Ουρανού του κτιστού κόσμου.

Ο άνθρωπος όμως μέσω της γνώσης αυτής αφού κατανοήσει σε ποιον κόσμο ζει, μετέπειτα μέσω της επαφής του με τον θεϊκό Νου της ψυχής του, μπορεί να κατανοήσει ολόκληρο τον κτιστό κόσμο, και να φτάσει μέχρι τον Αρχέτυπο κόσμο του Φωτός, τον προ-άρχων Αρχέτυπο κόσμο του Πανάγαθου Φωτός από τον οποίο και προέρχεται η θεϊκή ψυχή του, ο Άνθρωπος δεύτερος θεός Ζωή και Φως.

Kαι έτσι μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να βλέπουμε αυτά που γίνονται στον ουρανό σαν να κοιτάμε μέσα από ομίχλη, όσο βέβαια το επιτρέπει η κατάσταση του ανθρώπινου νου.

Η δυνατότητα όμως που δίνεται σε εμάς για να παρατηρήσουμε τα τόσο ανώτερα πράγματα είναι πολύ περιορισμένη. Μόλις όμως τα διακρίνει γίνεται άφθονη για την απόλαυση της γνώσης του κοσμικού χώρου. (υλικού κόσμου).


morfeas sky


Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός σ'αυτόν τον κόσμο, μόνον ο θεϊκός Νους της ψυχής του είναι όμοιος με των άλλων έμψυχων ανθρώπων.
"τα όμοια είναι πάντα φίλοι μεταξύ τους"
"τα ανόμοια ποτέ δεν είναι φίλοι μεταξύ τους"


Για να αφυπνιστεί ο θεϊκός Νους χρειάζεται η γνώση του Θεού Πατέρα. Και πώς θα γίνει αυτό; Πώς θα φτάσουμε στην γνώση αυτή; Νομίζω πως και η λογική αυτού του κόσμου φτάνει. Αν αντιληφθούμε πόσο ατελής είναι αυτός ο κόσμος, αυτόματα οδηγούμαστε στο λογικό συμπέρασμα πως είναι δημιούργημα ενός κατώτερου θεού. Ενός θεού που μιμήθηκε και αντέγραψε τον πρωτότυπο κόσμο.


Ο Πατέρας όλων ο Πανάγαθος Νους Ζωή και Φως, δεν είναι γνώση, αλλά η γνώση χρειάζεται σε εμάς για να κατανοήσουμε μέσω της λογικής που μας δόθηκε τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε και ενδυθήκαμε την δική του φύση. Μετέπειτα μένει να έρθουμε σε επαφή με τον θεϊκό Νου του κρατήρα της θεϊκής ψυχής μας.

Κάθε ουρανός του κτιστού κόσμου είναι και από ένας διαφορετικός Νους δημιουργός. Όλοι οι επτά Ουρανοί του κτιστού κόσμου αντιγράφουν τον Αρχέτυπο κόσμο. Κάθε Ουρανός με τα δικά του στοιχεία δημιουργεί τον καλύτερο και πιο αγαθό κόσμο που μπορεί ανάλογα με τα στοιχεία που εμπεριέχονται στο δικό του Νου.

Εννοώ να αντιληφθούμε ότι υπάρχει. Πώς θα το αντιληφθούμε αυτό; πώς θα οδηγηθούμε σ' αυτό το συμπέρασμα με την δική μας σκέψη και όχι μόνο στηριζόμενοι στις πηγές;

Ο φέρων το Νου πάντα πιστεύει στο απίστευτο, ότι τα όνειρα του μπορούν να πραγματοποιηθούν. Ποτέ δεν συμβιβάζεται με το λίγο και το θνητό.

Είναι πίστη δηλαδή; Λέω πριν αφυπνιστεί ο Νους. 
Ναι, υπάρχει εν δυνάμει μέσα μας. Τι θα τον αφυπνίσει;

Παρατηρώντας ένας άνθρωπος την ζωή του, θα δει πόσα θαύματα πέραν της λογικής του συμβαίνουν. Δεν υπάρχει τύχη στην ζωή μας, αλλά όλα είναι προδιαγραμμένα. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ανάλογα με τα στοιχεία που εμπεριέχει φέρει το κατά δύναμην την Αρμονία σε όλα προσπαθώντας να ομοιάσει το τέλειο και το Αγαθό.
Όποιος άνθρωπος κατανοήσει την αλήθεια, θα συμβιβαστεί με τον κόσμο και πραγματικότητα στην οποία ζει. Διότι αυτό που ζει είναι το καλύτερο που μπορεί να συμβεί στον εαυτό του.


Και είναι το καλύτερο δυνατόν γιατί και με τις δικές μας επιλογές στο βαθμό που έχουμε αυτή τη δυνατότητα, δομήσαμε την σημερινή ζωή μας. Ασφαλώς όμως υπάρχουν και κληρονομικοί παράγοντες αλλά και άλλοι που ίσως να τους ονομάζαμε αντιπεπονθός ή ανταποδοτική δικαιοσύνη και που για πολλούς είναι απλή τυχαιότητα. Όπως σε ποια χώρα θα γεννηθεί κανείς, σε τι οικογένεια κι άλλα.
Αν όμως τον κόσμο αυτό τον διέπει η Αρμονία, η Πρόνοια, η Ειμαρμένη και η Δικαιοσύνη, πώς θα κάνουμε μόνοι μας την υπέρβαση και θα σκεφτούμε οτι δεν είναι αυτός ο μοναδικός κόσμος του Θεού Πατέρα αλλά δημιούργημα ενός κατώτερου Θεού και πως υπάρχει ένας κόσμος Αγαθός και Αρχετυπικός τον οποίο μιμείται ο Δημιουργός του εδώ κόσμου;
Θέλω να πω, πώς θα φτάσουμε σε τέτοιου είδους σκέψεις χωρίς να ανατρέξουμε σε αρχαία μυθολογικά και φιλολογικά κείμενα;
Μπορεί μόνος του ο σύγχρονος άνθρωπος να γνωρίσει τον Πατέρα Θεό ή απαιτείται να αντλήσει πληροφορίες από το παρελθόν;



Για να φτάσουμε στην κατανόηση του αληθινού πρέπει να ανυψώσουμε τόσο πολύ τον εαυτό μας ώστε να μπορούμε να κατανοήσουμε το Αγαθό. Εμείς το μόνο που κάνουμε είναι να μας οδηγούν οι αισθήσεις του σώματος που είναι γεμάτες από ανάγκες.
Είναι αδύνατον να κατανοηθεί ο Αγαθός κόσμος και Αληθινός, αν πρώτα δεν αποβάλλουμε από πάνω μας τις αισθήσεις συναισθήματα και λογική του υλικού κόσμου που διακατέχει τα αισθητά σώματα μας. Διότι είναι αδύνατον να νοήσει ένας άνθρωπος με αισθητό σώμα.το ασώματο. Πρέπει πρώτα να βγει έξω από αυτό εκεί όπου δεν υπάρχουν ούτε οι μορφές ούτε τα σχήματα ούτε τα αισθητά σώματα.

O κόσμος διοικείται από την Ειμαρμένη, όπου επιφέρει πάντα την Δικαιοσύνη μέσω της Μοίρας σύμφωνα με τα όσα ενεργούμε πάνω στην Ύλη.
Καθε μας ενέργεια κινεί τον ένα πόλο προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά, και είναι η αιτία που θα επιλέξουμε να διαβούμε την ζωή μας σ'αυτόν τον κόσμο.
Κάθε αιτία θα φέρει την ισόποση αντίδραση του αντιθέτου πόλου ως αιτιατό αποτέλεσμα στην ζωή μας.

Το αποτέλεσμα η Αρμονία του διπόλου της όποιας ταλάντωσης των αντιθέτων πόλων.

Αν τώρα κατανοήσουμε τον αληθινό μας εαυτό (Νους της ψυχής) τότε πάντα θα επιλέγουμε το δυνατόν πλησιέστερο στον Αγαθό νοητό κόσμο της; ψυχής μας. Και η Μοίρα δεν μπορεί να εξουσιάσει την θεϊκή νοητή ουσία της ψυχής μας.


Αλλά..ποιος τι που πότε πως και γιατί θα ξεπεράσει τον κατώτερο εαυτό του, όταν η ανάγκη διακατέχει τα πάντα στην ζωή του;
ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΕΝΑΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ;


"Η μόνη αλήθεια όμως που υπάρχει στο Νου του κρατήρα-πυρήνα της ψυχής, δεν εντοπίζεται μέσα στον υλικό κόσμο, ούτε καν η σκιά του. Γιατί αν κάτι εντοπιστεί μέσα στη διάσταση του χρόνου, εκεί υπάρχει το ψέμα..."

Χρειάζομαι επεξήγηση, τι εννοείς ότι δεν εντοπίζεται ουτε καν η σκια του (Νου=κρατήρα-πυρήνα); Κι αν υπάρχει άλλος τρόπος που μπορεί να γίνει να εντοπιστεί.


Παρακάτω λες: "Εκεί όπου εμφανίζονται γεννήσεις, εκεί εμφανίζονται και τα λάθη... (Ότι γεννιέται από Ύλη (γη, νερό, αέρας, φωτιά) παραμένει ένα ψεύδος."

Ψεύδος; Δηλαδή; (χρειάζομαι, την ορολογία νοήματος της λέξης, ώστε να το κατανοήσω).
Εμείς είμαστε ένα ψέμα, που έχουμε γεννηθεί από κάποια από αυτά τα υλικά... και το ίδιο ισχύει και στους άλλους ουρανούς; 
Κι αν ναι... που βρίσκεται η Αλήθεια, και αν δύναται να την προσεγγίσουμε, μέσα από αυτό το ολόγραμμα-ψεύδος κλπ... :)

Πως μπορεί να υπάρξει το ασώματο και Αγαθό μέσα στην Ύλη; ακόμη και ως σκιά; αυτό είναι αδύνατον. Μόνο να το ενδυθεί μπορεί ως ψυχή, και η ψυχή να γίνει κάτι άλλο, το αισθητό σώμα που καμιά σχέση δεν έχει με την ψυχή.

Αν λοιπόν δεν αποβάλλουμε όλα όσα ενδύθηκε η ψυχή πως είναι δυνατόν να νοήσουμε το Αγαθό; το Αληθινό; όταν παντού γύρω μας έξω αλλά και μέσα στον αισθητό εαυτό που ενδύθηκε η ψυχή και του έδωσε την νοερή ζωή υπάρχει παντού το ψέμα;

Ο νοητός κόσμος της ψυχής λοιπόν ζει κλεισμένος και κινείται μέσα στον δικό της νοητό κόσμο της ψυχής, μέσα στον δικό της Νου, και δεν συμμετέχει στο αισθητό σώμα ούτε στην Ύλη.

Αυτό που γεννιέται από την ψυχή είναι η εικόνα της ζωής που δίνει στην Ύλη, και η ύλη γίνεται μορφή και σχήμα, αποκτά την νοερή λογική του υλικού κόσμου που εμπεριέχεται στον δικό της νου, που απόκτησε από την ένωση με την ψυχή.

Η ψυχή όταν ενώνεται με ότι μπορεί να πάρει την ζωή, δηλαδή να ενωθεί με το Νου της ψυχής, μεταβάλλεται σε κάτι άλλο, όπου η ψυχή παραμένει κλεισμένη στον εαυτό της, και εκδηλώνεται η ύλη σ μέσα από τον δικό της εαυτό που απέκτησε.

Όλα όσα γεννιούνται λοιπόν είναι από την ύλη, που παίρνει την νοερή ζωή από την ψυχή. (έμψυχα όντα). Και η Ύλη είναι ψεύδος διότι χωρίς την ψυχή είναι αδύνατον να υπάρξει η νοερή ζωή του αισθητού σώματος που γεννιέται.

Ακριβώς αυτό..ο ζωντανός οργανισμός άνθρωπος είναι ακραίο ψεύδος και τίποτα αληθινό δεν έχει.


Ναι... αυτά τα γνωρίζω, και τα ανέφερα και στο τελευταίο μου άρθρο, με διαφορετικό τρόπο... Οκ. Με μπέρδεψαν οι λέξεις: σκια και ψευδος... νόμισα ότι αναφερόσουν, σε κάτι άλλο... 


Ολα τα γνωρίζεις, αλλά ταυτόχρονα ρωτάς να μάθεις όλα όσα γνωρίζεις. Κάτι δεν πάει καλά εδώ. 
ΑΠΟΔΕΞΟΥ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΔΙΝΕΙΣ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩΤΕΡΟ.


Στην φύση για κάθε δράση υπάρχει αντίδραση από την αντίθετη κατεύθυνση. Στις ανθρώπινες όμως σχέσεις δεν υπάρχει μόνον η αντίδραση οφθαλμόν αντί οφθαλμού, υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες. Ο χαρακτήρας, το θρησκευτικό συναίσθημα, η ανατροφή, παιδεία κλπ. Η αντίδραση δηλαδή δεν είναι όπως όταν χτυπάς έναν τοίχο. Μπορεί να έχει πολλές μορφές, να είναι απρόβλεπτη πολλές φορές . Αλλά πάντως πάντα υπάρχει αντίδραση. Ακόμα και η σιωπή αντίδραση είναι. 

Πως είναι δυνατόν στις ανθρώπινες σχέσεις να μην υπάρξει η αντίθεση; όταν τα πάντα οδηγούνται από τα συναισθήματα;
Έτσι λοιπόν σε κάθε ενέργεια των ανθρώπων θα υπάρξει η αντίδραση του αντιθέτου πόλου.

Αφού το Αγαθό είναι ασώματο και δεν μπορεί να υπάρξει στην ύλη ούτε σαν σκιά και επομένως όσο είμαστε στην ύλη δεν μπορούμε να το νοήσουμε, τότε πώς ξέρουμε οτι υπάρχει; Μέσα από ποιον συλλογισμό καταλήγουμε σε μία τέτοια πίστη ή σε ένα τέτοιο συμπέρασμα;

Αυτό δεν είπαμε; ότι ο Νους δεν χαρίστηκε σε όλους τους ανθρώπους, αλλά μόνον σε όσους αναζητήσουν το Αγαθό και την Αλήθεια, πρώτα αποκτώντας την γνώση του κόσμου στον οποίο ζουν και ενδύθηκαν ως αισθητό σώμα και λογική, και μετέπειτα προσπαθώντας να κατανοήσουν τον ασώματο νοητό κόσμο της νοητής ουσίας της ψυχής τους. Διότι το όμοιο δεν συνυπάρχει με το ανόμοιο, και το ανόμοιο πρέπει να ζητήσει από μόνο του να μάθει την αλήθεια.

"Έτσι λοιπόν σε κάθε ενέργεια των ανθρώπων θα υπάρξει η αντίδραση του αντίθετου πόλου."
Η αντίδραση αυτή δεν είναι πάντα αντίθετη. Μπορεί να είναι το όμοιο. Μπορεί να είναι τρυφερότητα σαν απάντηση στην τρυφερότητα. Αλλά μπορεί να είναι και άρνηση ανταπόδοσης της τρυφερότητας. Εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.
Γιατί μιλάμε για αντίθετο πόλο; Ποιοι είναι οι πόλοι; Έχουμε δύο ανθρώπους που ανταλλάσουν απόψεις. Η άποψη του ενός μπορεί να βρίσκει σύμφωνο τον άλλον ή όχι. Χρειάζομαι μια μικρή βοήθεια να δω τους πόλους και το γιατί είναι αντίθετοι.


Δεν μπορεί να υπάρξει σ'αυτόν τον κόσμο το όμοιο, αλλά μόνον η Αρμονία των ανόμοιων.
Άλλο η αγάπη ο έρωτας, όπως όλα τα ζώα αγαπούν και ερωτεύονται, και άλλο το Αγαθό.
Με τον ίδιο τρόπο αυτό ισχύει στα πάντα που ενυπάρχουν μέσα στην Ύλη.

Όταν αγαπάς, αγαπάς γιατί το έχεις ανάγκη να αγαπήσεις.
Όταν ερωτεύεσαι το κάνεις γιατί το έχεις ανάγκη.
Όταν συζητάς όμορφα μέσα από έναν καλοπροαίρετο διάλογο, το κάνεις από ανάγκη, για να μην υπάρξει η δυσαρμονία.
Το όμοιο όμως δεν έχει καμιά ανάγκη, διότι όλα γύρω του είναι όμοια.


Δηλαδή το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε όσο διαρκεί η παραμονή μας εδώ, είναι να αποφεύγουμε την δυσαρμονία; Πώς; Μη συμμετέχοντας; 
Όμως εδώ συμμετέχουμε σε μια συν-ζήτηση, σε μία από κοινού αναζήτηση ης Αλήθειας/της ενθύμησης του Εαυτού και επομένως είναι και ωφέλιμο και αναγκαίο να υπάρχει και αγαθή πρόθεση και προσπάθεια αποφυγής της όποιας δυσαρμονίας. Αν όμως υποθετικά προκύψει ξαφνικά μια δυσαρμονία λόγω της διαφορετικότητας, τότε πώς την διαχειριζόμαστε χωρίς να κάνουμε εκπτώσεις στην αρετή;

Σε έναν διάλογο αν πρώτα δεν υπάρχει η χημεία είναι αδύνατον να επέλθει ένας σωστός διάλογος με απόλυτη αρμονία, παρά μόνον φαινομενικά. Εξού και το ότι οι άνθρωποι χωρίζονται σε ομάδες ανθρώπων, "διαίρει και βασίλευε" είτε ως πιστεύω, είτε ως ζωή, είτε στα πάντα μέσα στον χώρο της Ύλης, διότι οδηγούνται από τα ανόμοια.

Η χημεία λοιπόν, είναι η ζεύξη των αντιθέτων, η έλξη , ο έρωτας, η αγάπη, γι'αυτό και οι άνθρωποι ζουν σε όμοιες φαινομενικά κοινωνίες, μα κανένας δεν είναι όμοιος με κανέναν.

Σ'αυτόν τον κόσμο αν δεν υπερισχύει η Αρμονία δηλαδή η χημεία, είναι αδύνατον να υπάρξει η Αρμονία.

Δοκίμασε να μου πεις τι είναι η έλξη, η οποία και κατανοώ και είναι σίγουρο οτι δημιουργεί αρμονία. 

Η έλξη λοιπόν σ'αυτόν τον κόσμο επέρχεται μέσα από την δύναμη του Αγαθού που κατέχει ο κάθε άνθρωπος. 
Τα όμοια έλκονται, και όχι τα ανόμοια όπως μας έμαθαν, διότι τα ανόμοια πάντα θα συγκρούονται, ενώ τα όμοια πάντα θα βρίσκουν τον τρόπο να ενώνονται.

Οι άνθρωποι ζουν σε όμοιες φαινομενικά κοινωνίες, μα κανένας δεν είναι όμοιος με κανέναν.
Με τον ίδιο τρόπο το σύμπαν και ο κόσμος βρίσκεται σε απόλυτη Αρμονία, διότι ο δημιουργός του κόσμου δεν συμμετέχει ενεργά ως ζωντανό ον στην φύση του κόσμου.

Οι ζωντανοί οργανισμοί όμως συμμετέχουν ενεργά, και μάλιστα συνεχώς, οπότε κάθε τους σκέψη, και ενέργεια, θα επιφέρει την ταλάντωση του διπόλου.

Αλλ' αφού στον κόσμο της ύλης υπάρχουν μόνο τα ανόμοια. 
Υπάρχουν όμοια; 

Επίσης άλλο είναι τα ανόμοια κι άλλο τα αντίθετα; 

Δεν υπάρχουν τα όμοια σ'αυτόν τον κόσμο, αλλά όπως η αρμονία είναι το λιγότερο κακό σ'αυτόν τον κόσμο, έτσι και οι ζωντανοί οργανισμοί ανάλογα με το πόσο έχουν κατανοήσει το Αγαθό άρα το όμοιο, θα έλκονται από τα όμοια τους που βρίσκονται στην ίδια συνειδητή κατάσταση.

Τα αντίθετα είναι ίδια με τα ανόμοια.
Το αρσενικό και θηλυκό του ίδιου είδους έλκονται από τον έρωτα, δεν σημαίνει αυτό ότι υπάρχει πάντα και η χημεία μεταξύ τους.
Απλά υπάρχει η ανάλογη συνείδηση που κατέχουν δύο ανόμοια.


Υπάρχει ταλάντωση στα όμοια;

Δεν υπάρχουν τα όμοια σ'αυτόν τον κόσμο, διότι ό, τι συμμετέχει ενεργά είναι ανόμοιο.


morfeas sky



Τελικά τον θεό ποιος τον έφτιαξε; 
Γιατί μας φαίνεται ευκολονόητο να έχει δημιουργηθεί από μόνος του ένας θεός; 
Κι ακόμη περισσότερο να υπάρχει από πάντα;

Δεν μου λες, τον θάνατο ποιος τον έφτιαξε;
Μπορεί να δημιουργηθεί από μόνη της η ανυπαρξία της ζωής;
Τελικά ποιος δημιούργησε την ζωή μέσα στον θάνατο;
Πρώτα δημιουργήθηκε η ζωή και μετά ο θάνατος;
Τι είναι όμως ο θάνατος;
Τι είναι η Ζωή;


Μα θάνατος δεν υφίσταται Μορφέα έτσι δεν είναι;;...o θάνατος βρίσκεται μόνο μέσα στα πλαίσια του Μάτριξ...αυτά από παλαιότερες παρακολουθήσεις σου...το έχω εμπεδώσει ή όχι;;


Θάνατος υφίσταται στα υλικά σώματα τα οποία αναγεννιούνται συνεχώς με μια νέα γέννηση.

Η νοητή ουσία της ψυχής παραμένει πάντα αθάνατη διότι από την ίδια νοητή ουσία αποτελείται και ο Αληθινός Θεός ο οποίος γέννησε τον Άνθρωπο όμοιο του Ζωή και Φως, και μέσα στο matrix  ως Νου και ψυχή.

Με ποια διαδικασία αναγεννούνται τα σώματα;; μετεμψύχωση;; 


Απλά ξεχνάς όλα όσα έζησες και ξανά από την αρχή..ανάλογα με τον βαθμό που κατανόησες τον αληθινό σου εαυτό, θα πάρεις μία ανάλογη ζωή.


Μπορείς να επιλέξεις και να μην μετενσαρκωθείς;;


Φυσικά!
, ῞Οτι ἐκ φωτὸς καὶ ζωῆς συνέστηκεν ὁ πατὴρ
τῶν ὅλων, ἐξ οὗ γέγονεν ὁ ῎Ανθρωπος.
– Εὖ φῂς λαλῶν·
φῶς καὶ ζωή ἐστιν ὁ θεὸς καὶ πατήρ, ἐξ οὗ ἐγένετο ὁ
Ανθρωπος.
ἐὰν οὖν μάθῃς αὐτὸν ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ὄντα καὶ ὅτι ἐκ τούτων τυγχάνεις, εἰς ζωὴν πάλιν χωρήσεις.
ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν.

– 'All' ἔτι μοι εἰπέ, πῶς εἰς ζωὴν χωρήσω ἐγώ, ἔφην, ὦ Νοῦς ἐμός; φησὶ γὰρ ὁ θεός·
«ὁ ἔννους ἄνθρωπος ἀναγνωρισάτω ἑαυτόν».



Όταν συνειδητοποιήσεις ότι είσαι φως, δεν θα έχεις ανάγκη να κουβαλήσεις άλλο ένα περιττό σαρκίο.
Υπάρχουν άνθρωποι που το έχουν συνειδητοποιήσει, πριν περάσουν από το θάνατο της σάρκας τους, έτσι δεν είναι;;


εἰπὲ <περὶ> τῆς ἀνόδου τῆς γινομένης.
– πρὸςταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἷπε,

Πρῶτον μὲν ἐν τῇ ἀναλύσει του σώματος τοῦ ὑλικοῦ παραδίδως αὐτὸ τὸ σῶμα εἰς ἀλλοίωσιν, καὶ τὸ εἶδος ὃ εἶχες ἀφανὲς γίνεται, καὶ τὸ ἦθος τῷ δαίμονι ἀνενέργητον παραδίδως, καὶ αἱ αἰσθήσεις τοῦ σώματος εἰς τὰς ἑαυτῶν πηγὰς ἐπανέρχονται, μέρη γινόμεναι καὶ πάλιν συνανιστάμεναι εἰς τὰς ἐνεργείας.
καὶ ὁ θυμὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία εἰς τὴν ἄλογον φύσιν χωρεῖ.

καὶ οὕτως ὁρμᾷ λοιπὸν ἄνω διὰ τῆς ἁρμονίας, καὶ τῇ πρώτῃ ζώνῃ
δίδωσι τὴν αὐξητικὴν ἐνέργειαν καὶ τὴν μειωτικήν, καὶ τῇ
δευτέρᾳ τὴν μηχανὴν τῶν κακῶν, δόλον ἀνενέργητον, καὶ τῇ
τρίτῃ τὴν ἐπιθυμητικὴν ἀπάτην ἀνενέργητον, καὶ τῇ
τετάρτῃ τὴν ἀρχοντικὴν προφανίαν ἀπλεονέκτητον, καὶ τῇ
πέμπτῃ τὸ θράσος τὸ ἀνόσιον καὶ τῆς τόλμης τὴν προπέτειαν,
καὶ τῇ ἕκτῃ τὰς ἀφορμὰς τὰς κακὰς τοῦ πλούτου ἀνενεργήτους,
καὶ τῇ ἑβδόμῃ ζώνῃ τὸ ἐνεδρεῦον ψεῦδος.

καὶ τότε γυμνωθεὶς ἀπὸ τῶν τῆς ἁρμονίας ἐνεργημάτων
γίνεται ἐπὶ τὴν ὀγδοατικὴν φύσιν, τὴν ἰδίαν δύναμιν ἔχων, καὶ ὑμνεῖ σὺν τοῖς οὖσι τὸν πατέρα·

συγχαίρουσι δὲ οἱ παρόντες τῇ τούτου παρουσίᾳ, καὶ ὁμοιωθεὶς τοῖς συνοῦσιν ἀκούει καί τινων δυνάμεων ὑπὲρ τὴν ὀγδοατικὴν φύσιν φωνῇ τινι ἡδείᾳ ὑμνουσῶν τὸν θεόν·

καὶ τότε τάξει ἀνέρχονται πρὸς τὸν πατέρα, καὶ αὐτοὶ εἰς δυνάμεις ἑαυτοὺς παραδιδόασι, καὶ δυνάμεις γενόμενοι ἐν θεῷ γίνονται. (Ζωή και Φως).

τοῦτό ἐστι τὸ ἀγαθὸν τέλος τοῖς γνῶσιν ἐσχηκόσι, θεωθῆναι.




Σ ευχαριστώ
Eγω πάντως επιλέγω να μην μετενσαρκωθώ.... 

Είναι δική μας επιλογή το αν θελήσουμε άλλη μια ζωή θνητή υπομένοντας όλη την κακία του σώματος.


..............................


Ερμής Τρισμέγιστος

Τα σώματα είναι φτιαγμένα από ύλη, διαφέρουν μεταξύ τους, διότι άλλα αποτελούνται από νερό, άλλα από χώμα, άλλα από αέρα, άλλα απο φωτιά.
Κι όλα είναι σύνθετα, άλλα περισσότερο σύνθετα, κι άλλα λιγότερο τα ελαφρύτερα.

Η δε ταχύτητα της τροχιάς του κόσμου προκαλλεί τη διαφορετικότητα των διαφόρων ειδών γεννέσεων, διότι η πνοή (αναπνοή) που είναι συχνότατη προκαλλεί τα διάφορα είδη στα σώματα, μαζί μ'ένα συμπλήρωμα, αυτό της ζωής. (Νους και ψυχή)

Πατέρας του κόσμου είναι ο θεός (δεύτερος Νους δημιουργός)
ο δε κόσμος γιος του θεού, τα δε εγκόσμια (υλικά σώματα) ανήκουν στον κόσμο.

Κι εύλογα έχει αποκληθεί "κόσμος," διότι στολίζει τα πάντα με την ποικιλομορφία της γένεσης, και με την συνέχιση της ζωής, και με την ακούραστη ενέργεια, και με την ταχύτητα της ανάγκης, και ΜΕ ΤΗ ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ, και με την τάξη των γεννημένων.
Αυτός επομένως ας αποκαλλείται "κόσμος"

Όλων, λοιπόν, των ζωντανών οργανισμών η αίσθηση και η νόηση απ'έξω προέρχεται παίρνοντας πνοή από τον κόσμο που την περιβάλλει, ο δε κόσμος έχοντας πάρει την πνοή μια φορά, (ο Νους, από τον Αιθέρα πήρε ο "κόσμος" το Νου, την πνοή το πνεύμα) τη διατηρεί αφού την πήρε από το θεό. (δεύτερο Νου δημιουργό).

Η ΝΟΗΣΗ ΚΑΙ Η ΑΙΣΘΗΣΗ

Αποτελεί ανθρώπινο χαρακτηριστικό το να συμμετέχει η αίσθηση στη νόηση.
(Διότι ο άνθρωπος της Γης με σώμα σκέφτεται με τις αισθήσεις του θνητού σώματος).

Και δεν απολαμβάνει κάθε άνθρωπος τη νόηση, διότι άλλος αφοσιώνεται στα υλικά, κι άλλος στα ουσιώδη. (τον νοητό κόσμο της ψυχής).

Διότι, αυτός που αφοσιώνεται στα υλικά συμμετέχει στην κακία, διότι αυτός κατέχει τον σπόρο της νόησης που προέρχεται από τους δαίμονες.
(δαίμονες είναι όλες οι θετικές και όλες οι αρνητικές ενέργειες, το δίπολο αρνητικό θετικό, που γεννά όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματα στους ανθρώπους).

Ενώ αυτοί που αφοσιώνονται στα ουσιώδη μαζί με το αγαθό, (εκ της αγαθής πρόθεσης χωρίς κανένα ατομικό συμφέρον) σώζονται από το θεό. (μπορούν να ανέλθουν τους ουρανούς).

Διότι ο θεός αφού δημιουργεί τα όμοια με τον εαυτό του, (ψυχές που φέρουν από τον Αιθέρα το πνεύμα), και αφού γεννηθούν ως αισθητό σώμα αγαθά, (όλα τα γεννημένα μωρά είναι αγαθά, αγνές ψυχές), στην συνέχεια γίνονται διαφορετικά ανάλογα με τον τρόπο που θα χρησιμοποιήσουν το δίπολο της αρνητικής και θετικής ενέργειας (δαίμονες) στην ζωή τους.

Διότι η κοσμική κίνηση μέσω της τριβής των αντιθέτων, (στον κτιστό κόσμο το κάθετι έχει το αντίθετο του) δημιουργεί διάφορα είδη γενέσεων, (ανάλογα με ποια χαρακτηριστικά ενεργειών-ζώδιο θα ενωθούν με την γέννηση τους), οπότε άλλες ψυχές ρυπαίνονται με την κακία, και άλλες ψυχές καθαρίζοντας την κακία (του σώματος) με το αγαθό.

Διότι η αίσθηση και η νόηση του κόσμου είναι μία, το να δημιουργεί τα πάντα (στην Ύλη) και να τα αποσυνθέτει πάλι στον εαυτό της (διότι όλα τα σώματα είναι από σύνθετες ενέργειες γη, νερό, αέρας, φωτιά οι οποίες ενέργειες ξαναγυρίζουν πίσω στην αρχική πηγή τους) και ο κόσμος είναι το όργανο (εικονικός κόσμος matrix) ώστε διατηρώντας μέσα του (μάτριξ) τα πάντα να τα ανανεώνει συνεχώς.
Κι έτσι διαλυμένα όπως είναι, σαν αγαθός καλλιεργητής της ζωής, να τους παρέχει ανανέωση μέσω της μεταβολής της κίνησης.

Τίποτα δεν υπάρχει που να μην αναζωογονεί (Νους-πνεύμα και ψυχή) και καθώς κινείται, σε όλα δίνει την ζωή κι αποτελεί ταυτόχρονα χώρο (ο κόσμος) και δημιουργό της ζωής.(όλα τα σώματα που γεννιούνται από τα τέσσερα στοιχεία της Ύλης.

Όλων λοιπόν, των ζωντανών οργανισμών η αίσθηση και η νόηση απέξω προέρχεται, παίρνοντας πνοή από τον κόσμο που την περιβάλλει, ο δε κόσμος, έχοντας πάρει την πνοή του μια φορά κατά τη δημιουργία του, τη διατηρεί, αφού την πήρε από το θεό.

Κι ο θεός (ο δεύτερος Νους δημιουργός) δεν στερείται από αίσθηση και νόηση, διότι όλα όσα ΥΠΑΡΧΟΥΝ αυτά υπάρχουν στο θεό και από εκεί εξαρτώνται όλα όσα υπάρχουν.

Άλλα μεν υπάρχουν ενεργώντας μέσω των σωμάτων ((γη, νερό, αέρας, φωτιά).
Άλλα υπάρχουν κινώντας τα σώματα μέσω της ουσίας της ψυχής.
Άλλα δίνοντας τη νοερή ζωή (λογική των αισθήσεων) στα σώματα μέσω του πνεύματος.
Άλλα υποδεχόμενα τα πεθαμένα. (νεκρά σώματα)
΄Και άλλα που αναγεννούν τα σώματα να ξαναγεννηθούν όπως είναι εύλογο.

Μάλλον ισχυρίζομαι πως δεν τα έχει όλα αυτά ο θεός, αλλά όλα αυτά από το θεό προέρχονται,προσφέροντας τα έξω (Το Νου και ψυχή) για να υπάρξει η ζωή.(για να υπάρξει η ζωή στην Ύλη, γη, νερό, αέρας, φωτιά).
Κι αυτό αποτελεί την αίσθηση του θεού, (δεύτερου Νου δημιουργού) δηλαδή το να κινεί πάντοτε τα πάντα.
(Η κίνηση είναι η ζωή, Νους και κίνηση η νοητή ζωή, πνεύμα και σώμα η νοερή ζωή)

Και δεν θα υπάρξει χρόνος ποτέ που θα χαθεί κάποιο από τα δημιουργήματα. Κι όταν λέω"δημιουργήματα" εννοώ του θεού.(Νους-πνεύμα και ψυχή)
(ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΣΏΜΑΤΑ τα οποία πάντα φθείρονται και πεθαίνουν).).

Διότι τα δημιουργήματα τα κρατά ο θεός (δεύτερος Νους δημιουργός) κι ούτε κανένα βρίσκεται έξω απ'αυτόν, αλλά μέσα του.
Μα ούτε ο θεός βρίσκεται έξω από κάποιο από όλα τα δημιουργήματα.

Αυτά Ασκληπιέ θα σου φανούν αληθινά, αν τα κατανοήσεις, κι απίστευτα, αν έχεις άγνοια.

Διότι η νόηση είναι η πίστη, ενώ η απιστία είναι η απουσία της νόησης.


morfeas sky

Σχόλια