Απόσπασμα από τον ΠΟΙΜΑΝΔΡΗ - ΟΤΑΝ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΝΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΔΙΕΣΠΑΣΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΝΗΤΟΣ ΘΕΟΣ




ὁ δὲ Ποιμάνδρης ἐμοί,
᾿Ενόησας, φησί. τὴν θέαν ταύτην ὅ τι καὶ βούλεται;
καὶ, Γνώσομαι, ἔφην ἐγώ.


– Τὸ φῶς ἐκεῖνο, ἔφη, ἐγὼ Νοῦς ὁ σὸς θεός, ὁ πρὸ φύσεως ὑγρᾶς
τῆς ἐκ σκότους φανείσης·
ὁ δὲ ἐκ Νοὸς φωτεινὸς Λόγος υἱὸς θεοῦ. 
– Τί οὖν; φημί.,
– Οὕτω γνῶθι· τὸ ἐν σοὶ βλέπον καὶ ἀκοῦον, λόγος κυρίου,
ὁ δὲ νοῦς πατὴρ θεός. οὐ γὰρ διίστανται ἀπ' ἀλλήλων· 

ἕνωσις γὰρ τούτων ἐστὶν ἡ ζωή. 



– Εὐχαριστῶ σοι, ἔφην ἔγω.
– ᾿Αλλὰ δὴ νόει τὸ φῶς καὶ γνώριζε τοῦτο.


εἰπόντος ταῦτα ἐπὶ πλείονα χρόνον ἀντώπησέ μοι,
ὥστε με τρέμειν αὐτοῦ τὴν ἰδέαν·
ἀνανεύσαντος δέ, θεωρῶ ἐν τῷ νοΐ μου τὸ φῶς ἐν δυνάμεσιν ἀναριθμήτοις ὄν, καὶ κόσμον ἀπεριόριστον γεγενημένον, καὶ περιίσχεσθαι τὸ πῦρ δυνάμει μεγίστῃ, καὶ στάσιν ἐσχηκέναι κρατούμενον· 


ταῦτα δὲ ἐγὼ διενοήθην ὁρῶν διὰ τὸν τοῦ Ποιμάνδρου λόγον.
ὡς δὲ ἐν ἐκπλήξει μου ὄντος, φησὶ πάλιν ἐμοί,
Εἶδες ἐν τῷ νῷ τὸ ἀρχέτυπον εἶδος, τὸ προάρχον τῆς
ἀρχῆς τῆς ἀπεράντου
·
ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης ἐμοί. 


– Τὰ οὖν, ἐγώ φημι, στοιχεῖα τῆς φύσεως πόθεν ὑπέστη;
– πάλιν ἐκεῖνος πρὸς ταῦτα,
᾿Εκ βουλῆς θεοῦ, ἥτις λαβοῦσα τὸν Λόγον καὶ ἰδοῦσα τὸν καλὸν κόσμον ἐμιμήσατο, κοσμοποιηθεῖσα διὰ τῶν ἑαυτῆς στοιχείων καὶ γεννημάτων ψυχῶν.



ὁ δὲ Νοῦς ὁ θεός, ἀρρενόθηλυς ὤν, ζωὴ καὶ φῶς
ὑπάρχων, ἀπεκύησε λόγῳ ἕτερον Νοῦν δημιουργόν, ὃς θεὸς τοῦ πυρὸς καὶ πνεύματος ὤν, ἐδημιούργησε διοικητάς τινας
ἑπτά, ἐν κύκλοις περιέχοντας τὸν αἰσθητὸν κόσμον, καὶ ἡ
διοίκησις αὐτῶν εἱμαρμένη καλεῖται.


ἐπήδησεν εὐθὺς ἐκ τῶν κατωφερῶν στοιχείων [τοῦ θεοῦ] ὁ τοῦ θεοῦ Λόγος εἰς τὸ καθαρὸν τῆς φύσεως δημιούργημα, καὶ ἡνώθη τῷ δημιουργῷ Νῷ (ὁμοούσιος γὰρ ἦν), καὶ κατελείφθη [τὰ] ἄλογα τὰ κατωφερῆ τῆς φύσεως στοιχεῖα, ὡς εἶναι ὕλην μόνην.


ὁ δὲ δημιουργὸς Νοῦς σὺν τῷ Λόγῳ
, ὁ περιίσχων τοὺς κύκλους καὶ δινῶν ῥοίζῳ, ἔστρεψε τὰ ἑαυτοῦ δημιουργήματα καὶ εἴασε στρέφεσθαι ἀπ' ἀρχῆς ἀορίστου εἰς ἀπέραντον τέλος·
ἄρχεται γάρ, οὗ λήγει· 


ἡ δὲ τούτων περιφορά, καθὼς ἠθέλησεν ὁ Νοῦς,
ἐκ τῶν κατωφερῶν στοιχείων ζῷα ἤνεγκεν ἄλογα (οὐ γὰρ ἐπεῖχε τὸν Λόγον), ἀὴρ δὲ πετεινὰ ἤνεγκε, καὶ τὸ ὕδωρ νηκτά·
διακεχώρισται δὲ ἀπ' ἀλλήλων ἥ τε γῆ καὶ τὸ ὕδωρ, καθὼς ἠθέλησεν ὁ Νοῦς, καὶ <ἡ γῆ> ἐξήνεγκεν ἀπ' αὐτῆς ἃ εἶχε
ζῷα τετράποδα <καὶ> ἑρπετά, θηρία ἄγρια καὶ ἥμερα.


ὁ δὲ πάντων πατὴρ ὁ Νοῦς, ὢν ζωὴ καὶ φῶς, ἀπεκύησεν ῎Ανθρωπον αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡς ἰδίου τόκου·
περικαλλὴς γάρ, τὴν τοῦ πατρὸς εἰκόνα ἔχων·
ὄντως γὰρ καὶ ὁ θεὸς ἠράσθη τῆς ἰδίας μορφῆς, παρέδωκε τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα, καὶ κατανοήσας δὲ τὴν τοῦ Δημιουργοῦ κτίσιν ἐν τῷ πυρί, ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς δημιουργεῖν, καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ πατρός·

γενόμενος ἐν τῇ δημιουργικῇ σφαίρᾳ, ἕξων τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν, κατενόησε τοῦ ἀδελφοῦ τὰ δημιουργήματα, οἱ δὲ ἠράσθησαν αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ μετεδίδου τῆς ἰδίας τάξεως·
καὶ καταμαθὼν τὴν τούτων οὐσίαν καὶ μεταλαβὼν τῆς αὐτῶν φύσεως ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι τὴν περιφέρειαν τῶν κύκλων, καὶ τὸ κράτος τοῦ ἐπικειμένου ἐπὶ τοῦ πυρὸς κατανοῆσαι.

καὶ ὁ τοῦ τῶν θνητῶν κόσμου καὶ τῶν ἀλόγων ζῴων
ἔχων πᾶσαν ἐξουσίαν διὰ τῆς ἁρμονίας παρέκυψεν,
ἀναρρήξας τὸ κύτος, καὶ ἔδειξε τῇ κατωφερεῖ φύσει τὴν καλὴν
τοῦ θεοῦ μορφὴν, ὃν ἰδοῦσα ἀκόρεστον κάλλος
<καὶ> πᾶσαν ἐνέργειαν ἐν ἑαυτῷ ἔχοντα τῶν διοικητόρων 
τήν τε μορφὴν τοῦ θεοῦ ἐμειδίασεν ἔρωτι, ὡς ἅτε τῆς καλλίστης μορφῆς τοῦ ᾿Ανθρώπου τὸ εἶδος ἐν τῷ ὕδατι ἰδοῦσα καὶ τὸ σκίασμα ἐπὶ τῆς γῆς. 

ὁ δὲ ἰδὼν τὴν ὁμοίαν αὐτῷ μορφὴν ἐν αὐτῇ οὖσαν ἐν τῷ ὕδατι, ἐφίλησε καὶ ἠβουλήθη αὐτοῦ οἰκεῖν· 
ἅμα δὲ τῇ βουλῇ ἐγένετο ἐνέργεια, καὶ ᾤκησε (οικιοποιήθηκε) τὴν ἄλογον μορφήν·
ἡ δὲ φύσις λαβοῦσα τὸν ἐρώμενον περιεπλάκη ὅλη καὶ ἐμίγησαν· ἐρώμενοι γὰρ ἦσαν.

καὶ διὰ τοῦτο παρὰ πάντα τὰ ἐπὶ γῆς ζῷα διπλοῦς
ἐστιν ὁ ἄνθρωπος, θνητὸς μὲν διὰ τὸ σῶμα, ἀθάνατος δὲ
διὰ τὸν οὐσιώδη ἄνθρωπον·
ἀθάνατος γὰρ ὢν καὶ πάντων τὴν ἐξουσίαν ἔχων, τὰ θνητὰ πάσχει ὑποκείμενος τῇ εἱμαρμένῃ.
ὑπεράνω οὖν ὢν τῆς ἁρμονίας ἐναρμόνιος γέγονε  δοῦλος ἀρρενόθηλυς δὲ ὤν, ἐξ ἀρρενοθήλεος ὢν πατρὸς
καὶ ἄϋπνος ἀπὸ ἀΰπνου
..... κρατεῖται.

καὶ μετὰ ταῦτα, Νοῦς ὁ ἐμός· καὶ αὐτὸς γὰρ ἐρῶ τοῦ λόγου.
ὁ δὲ Ποιμάνδρης εἶπε,
Τοῦτό ἐστι τὸ κεκρυμμένον μυστήριον μέχρι τῆσδε τῆς ἡμέρας. 


ἡ γὰρ φύσις ἐπιμιγεῖσα τῷ ᾿Ανθρώπῳ ἤνεγκέ τι θαῦμα θαυμασιώτατον·ἔχοντος γὰρ αὐτοῦ τῆς ἁρμονίας τῶν ἑπτὰ τὴν φύσιν, οὓς ἔφην σοι ἐκ πυρὸς καὶ πνεύματος, οὐκ ἀνέμενεν ἡ φύσις, ἀλλ' εὐθὺς ἀπεκύησεν ἑπτὰ ἀνθρώπους, πρὸς τὰς φύσεις τῶν ἑπτὰ διοκητόρων, ἀρρενοθήλεας καὶ μεταρσίους. (αρσενικοθήλυκος που αιωρείται).

καὶ μετὰ ταῦτα, ῏Ω Ποιμάνδρη, εἰς μεγάλην γὰρ νῦν
ἐπιθυμίαν ἦλθον καὶ ποθῶ ἀκοῦσαι·
μὴ ἔκτρεχε. καὶ ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν, ᾿Αλλὰ σιώπα. οὔπω γάρ σοι ἀνήπλωσα τὸν πρῶτον λόγον.
– ᾿Ιδοὺ σιωπῶ, ἔφην ἐγώ.

᾿Εγένετο οὖν, ὡς ἔφην, τῶν ἑπτὰ τούτων ἡ γένεσις τοιῷδε τρόπῳ·
θηλυκὴ γὰρ <γῆ> ἦν καὶ ὕδωρ ὀχευτικόν, τὸ δὲ ἐκ πυρὸς πέπειρον.(πέπειρον αρσενικοθήλυκο σώμα-ουδέτερο)  ἐκ δὲ αἰθέρος τὸ πνεῦμα ἔλαβε καὶ ἐξήνεγκεν ἡ φύσις τὰ σώματα πρὸς τὸ εἶδος τοῦ ᾿Ανθρώπου. (αρσενικοθήλυκα σώματα με πνεύμα).

ὁ δὲ ῎Ανθρωπος ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ἐγένετο εἰς ψυχὴν καὶ νοῦν,
ἐκ μὲν ζωῆς ψυχήν, ἐκ δὲ φωτὸς νοῦν,
καὶ ἔμεινεν οὕτω τὰ πάντα τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου μέχρι
περιόδου τέλους <καὶ> ἀρχῶν γενῶν.



ἄκουε λοιπόν, ὃν ποθεῖς λόγον ἀκοῦσαι. τῆς περιόδου πεπληρωμένης ἐλύθη ὁ πάντων σύνδεσμος ἐκ βουλῆς θεοῦ· 
πάντα γὰρ ζῷα ἀρρενοθήλεα ὄντα διελύετο ἅμα τῷ
ἀνθρώπῳ καὶ ἐγένετο τὰ μὲν ἀρρενικὰ ἐν μέρει, τὰ δὲ θηλυκὰ ὁμοίως. 

*Διέσπασε ο δεύτερος Νους δημιουργός τα πάντα και ο άνθρωπος έπεσε σε ΛΗΘΗ*

ὁ δὲ θεὸς εὐθὺς εἶπεν ἁγίῳ λόγῳ, Αὐξάνεσθε ἐν αὐξήσει καὶ πληθύνεσθε ἐν πλήθει πάντα τὰ κτίσματα καὶ δημιουργήματα,
καὶ ἀναγνωρισάτω <ὁ> ἔννους ἑαυτὸν ὄντα ἀθάνατον, καὶ τὸν αἴτιον τοῦ θανάτου ἔρωτα, καὶ πάντα τὰ ὄντα. 

τοῦτο εἰπόντος, ἡ πρόνοια διὰ τῆς εἱμαρμένης καὶ ἁρμονίας τὰς μίξεις ἐποιήσατο, καὶ τὰς γενέσεις κατέστησε,
καὶ ἐπληθύνθη κατὰ γένος τὰ πάντα καὶ ὁ ἀναγνωρίσας ἑαυτὸν ἐλήλυθεν εἰς τὸ περιούσιον ἀγαθόν, ὁ δε ἀγαπήσας τὸ ἐκ πλάνης ἔρωτος σῶμα, οὗτος μένει ἐν τῷ σκότει πλανώμενος, αἰσθητῶς πάσχων τὰ τοῦ θανάτου. 

(το διασπασμένο σώμα σε αρσενικό και θηλυκό)
– Τί τοσοῦτον ἁμαρτάνουσιν, ἔφην ἐγώ, οἱ ἀγνοοῦντες,
ἵνα στερηθῶσι τῆς ἀθανασίας;
– ῎Εοικας, ὦ οὗτος, τούτων μὴ πεφροντικέναι ὧν ἤκουσας.
οὐκ ἔφην σοι νοεῖν; 

–Νοῶ καὶ μιμνήσκομαι, εὐχαριστῶ δὲ ἅμα.
– Εἰ ἐνόησας, εἰπέ μοι, διὰ τί ἄξιοί εἰσι τοῦ θανάτου οἱ ἐν τῷ θανάτῳ ὄντες;
– ῞Οτι προκατάρχεται τοῦ οἰκείου σώματος τὸ στυγνὸν σκότος, 
ἐξ οὗ ἡ ὑγρὰ φύσις, ἐξ ἧς τὸ σῶμα συνέστηκεν ἐν τῷ αἰσθητῷ κόσμῳ, ἐξ οὗ θάνατος ἀρδεύεται.

– ᾿Ενόησας ὀρθῶς, ὦ οὗτος.
κατὰ τί δὲ «ὁ νοήσας ἑαυτὸν εἰς αὐτὸν χωρεῖ», ὅπερ ἔχει ὁ τοῦ θεοῦ λόγος;
–φημὶ ἐγώ, ῞Οτι ἐκ φωτὸς καὶ ζωῆς συνέστηκεν ὁ πατὴρ
τῶν ὅλων, ἐξ οὗ γέγονεν ὁ ῎Ανθρωπος. 
– Εὖ φῂς λαλῶν·
φῶς καὶ ζωή ἐστιν ὁ θεὸς καὶ πατήρ, ἐξ οὗ ἐγένετο ὁ
Ανθρωπος. 

ἐὰν οὖν μάθῃς αὐτὸν ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ὄντα καὶ ὅτι ἐκ τούτων τυγχάνεις, εἰς ζωὴν πάλιν χωρήσεις.
ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν. 


morfeas sky


σχόλια

Βόλτες, δεύτερο ΜΑΤΡΙΞ και πυρετός το Σαββατόβραδο. Μάθημα δεν κάνω. Μόνο τους επτά Ανθρώπους που απεκύησε η φύση προς τας φύσεις των επτά Διοικητών δεν έχω κατανοήσει ακόμη. 
Ποιοι είναι επτά Άνθρωποι, πού βρίσκονται.
Για παράδειγμα ο πρώτος Άνθρωπος που ενδύθηκε ο Νους και ψυχή ήταν ο Αρσενικοθήλυκος Αδάμ. Και μάλλον ζούσε εδώ στην Γη.
Οταν όμως διασπάστηκαν τα πάντα από τον δεύτερο Νου δημιουργό, , χάθηκε η Αρμονία των σωμάτων, και ο Αδάμ διασπάστηκε σε Αδάμ κι Εύα, με σάρκινο σώμα το νεκρό σώμα, που φθείρεται συνεχώς και πεθαίνει, γεμάτο πάθη επιθυμίες κι ανάγκες.
Όσον αφορά τα άλλα έξι σώματα πλέον όλα είναι διασπασμένα κι αυτά σε αρσενικό και θηλυκό, αλλά μάλλον δεν τα ενδύθηκε ο Άνθρωπος δεύτερος θεός, διότι μόλις κατανοεί ποιος είναι όταν γίνεται ψυχή και Νους απελευθερωμένος από το πνεύμα, φεύγει για τον Όγδοο Ουρανό και ξαναγίνεται Δυνάμεις.


Κάτι λείπει. Δεν μπορεί να δημιουργήθηκαν επτά σώματα και να χρησιμοποιήθηκε μόνο το ένα.
Αλλά δεν βιαζόμαστε να απαντηθεί. Ξέρουμε οτι η φώτιση σου έρχεται ξαφνικά. 


Ένα δεύτερο σημείο είναι το εξής: Επτά ουρανοί. Εμείς λέγοντας οτι ζούμε στον τρισδιάστατο κόσμο, εννοούμε σε τρεις διαστάσεις του πρώτου ουρανού ή στους τρεις πρώτους ουρανούς; 
Προσωπικά προς το παρόν και μέχρι νεοτέρας, ταυτίζω τους επτά ουρανούς με τις επτά διαστάσεις. Έτσι μου λέει η διαίσθηση μου. 

Στην περίπτωση όμως που ζούμε στις 3 πρώτες σφαίρες της σπείρας, τότε αυτό συνεπάγεται τρία σώματα. Αυτό από γη και νερό, την αύρα ή ζωτικότητα (πνεύμα;) και το ονειρικό συναισθηματικό σώμα με το οποίο φεύγουμε στον ύπνο μας και ταξιδεύουμε στην προσελήνια περιοχή. 
Δεν ξέρω αν πάμε και παραπέρα.
Τι λες; 

Τα επτά σώματα δημιουργήθηκαν για να είναι αρσενικοθήλυκα. Από την στιγμή που διασπάστηκαν αυτό πλέον έμεινε στο ράφι.
ο Ερμής Τρισμέγιστος μιλά για την θέωση μας όταν υπάρξει η κάθαρση της ψυχής και βρεθούμε στον Όγδοο ουρανό
Δεν μιλά για άλλη αθάνατη ζωή, μα μόνον με το θεϊκό σώμα της ψυχής μιλά.Δεν μας λέει για το θεϊκό σώμα του αέρα, η της φωτιάς, η του νερού, η της γης.

Οι επτά ουρανοί είναι ο κτιστός κόσμος, τα επτά δημιουργήματα του δεύτερου Νου δημιουργού, εκεί όπου εκδηλώνεται η φύση και η ζωή με τα αισθητά σώματα.

Έξω από τον δικό μας γαλαξία δεν ξέρουμε τι υπάρχει, ότι βλέπουμε το βλέπουμε στρεβλωμένα με το υλικό σώμα, μέσα από το ενεργειακό φράγμα που περικλείει τον γαλαξία μας.

Ο τρισδιάστατος κόσμος, και οι διαστάσεις γενικότερα, έχουν να κάνουν με το σύνολο των φυσικών νόμων που διέπουν έναν γαλαξία.
Έξω από τον δικό μας γαλαξία είναι αδύνατον να γνωρίζουμε τι υπάρχει στ'αλήθεια. Εδώ δεν ξέρουμε τι υπάρχει έξω από το ηλιακό σύστημα καλά καλά, διότι αυτό που βλέπουμε βρίσκεται μέσα από το ενεργειακό φράγμα που περικλείει το ηλιακό μας σύστημα..τον ζωδιακό κύκλο του αστέρα μας του ήλιου.

Οι επτά διαστάσεις επίσης μπορεί να είναι οι επτά αισθήσεις μας, και όχι οι πέντε., η διαίσθηση, και η ανδρεία της ψυχής, αυτό που ονομάζουμε εμείς ως πίστη και πιστεύω.
Στα όνειρα που βλέπουμε στον ύπνο μας, απλά ταξιδεύουμε μέσα από τις επτά αισθήσεις.


Πώς με τις αισθήσεις; Αφού τα μάτια είναι κλειστά, το υλικό σώμα κοιμάται βαθειά, δεν ακούει, δεν αγγίζει.


Μέσω της διόρασης του Νου της ψυχής.
Αφήνουμε τις πέντε αισθήσεις της σάρκας, τους ΠΕΝΤΕ ΟΥΡΑΝΟΥΣ και ερχόμαστε σε σύνδεση με το πνεύμα, αλλά και με το Νου της ψυχής.


Σούπερ ανακάλυψη!


Η ψυχή έχει τις δικές της τέλειες αισθήσεις λέει ο Ερμής.
Όπως και το πνεύμα χωρίς το σώμα έχει την έκτη αίσθηση.

Μπορεί. Και όσο πιο αφυπνισμένος είναι ο Νους κι εμείς στενά συνδεδεμένοι μαζί του, τόσο περισσότερο συνειδητοί είμαστε στα όνειρα.

Ναι, πρέπει να είναι ανακάλυψη. 


ΕΥΓΕ !!


Δεν το είχα αντιληφθεί όταν το διάβαζα. 
Η ψυχή έχει τις τέλειες δικές της αισθήσεις!!! 

Εννοείται! 


Ώστε η έκτη αίσθηση, η διαίσθηση, είναι του πνεύματος! 
Και λειτουργεί όταν είμαστε ξύπνιοι.

και ξύπνιοι, και κοιμισμένοι


Η διαίσθηση του πνεύματος απλά σωματοποιεί αυτό που βλέπει!
Στον ξύπνιο μας οραματιζόμαστε αυτό που διαισθανόμαστε.

Στα όνειρα όταν κοιμόμαστε και βρίσκεται σε καταστολή η σάρκα και οι πέντε αισθήσεις, η διαίσθηση του πνεύματος απλά σωματοποιεί αυτό που βλέπει μέσα από τα όνειρα.

Η διαίσθηση μπορεί να έρθει σε επαφή με το Νου της ψυχής!


Η αύρα του ανθρώπου τι είπαμε οτι είναι; Αυτή που την φωτογραφίζουν και αλλάζει χρώματα ανάλογα με τα συναισθήματα;

Είναι η ενέργεια του πνεύματος, που περιβάλλει το ενεργειακό σώμα της ψυχής και ενώνεται με την ψυχή εξωτερικά της. 
Και αυτή η ενέργεια (πνεύμα) παίρνει την νοερή ζωή από το Νου της ψυχής, σχηματοποιεί με την μορφή το αισθητό σώμα, και γίνεται ο άνθρωπος της Γης.

Μπαίνω ας πούμε σε ένα δωμάτιο με ανθρώπους και καταλαβαίνω αμέσως αν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι βαριά ή ανάλαφρη. Πώς το καταλαβαίνω αυτό; 


Από την ενέργεια του νοερού πνεύματος του αισθητού ανθρώπινου σάρκινου σώματος που περιβάλλει την ψυχή.


Αλλά νιώθω την ενέργεια και από μακριά; Πώς μπορώ και αντιλαμβάνομαι αμέσως και τις παραμικρές διακυμάνσεις της διάθεσης του συνομιλητή μου εδώ στο διαδίκτυο; Σαν να είναι ο γραπτός λόγος ζωντανός και φορτισμένος με την ενέργεια του.

Η χημεία δεν είπαμε; νιώθεις αυτό που νιώθω.
Νιώθεις την ασχήμια του άλλου απέναντι σου, κι ας βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.


Όταν έχει συννεφιά ή ηλιοφάνεια δεν αλλάζουν τα συναισθήματα σου; Όταν κάνεις μια χαρούμενη, η μια αρνητική σκέψη δεν αλλάζουν τα συναισθήματα σου;


Όλα ανήκουν στην σκέψη! αυτόματα το σώμα σωματοποιεί τις σκέψεις ως αισθήσεις, θετικές η αρνητικές, ως πομπός και δέκτης δέχεται και εκπέμπει τις ενέργειες μέσα από το ανθρώπινο σώμα ως αισθήσεις.

Η σάρκα έλκει μόνον τις αρνητικές σκέψεις..καλές ή κακές διότι ανήκουν σε ένα δίπολο που ταλαντώνεται αριστερά και δεξιά, και αντιμάχεται το ένα άκρο του ενός πόλου ισόποσα με τον αντίθετο πόλο, και πάντα αυτή η διαμάχη επιφέρει την ισορροπία μέσα από την κακία.


Υπάρχουν και κάποιες στιγμές που σταματά το εκκρεμές και ισορροπούμε. Τότε κάπου βυθιζόμαστε. Σε έναν ήρεμο και γαλήνιο τόπο χωρίς σκέψεις. 
Οι ανάγκες βέβαια του σώματος μας επαναφέρουν στην επιφάνεια.

Ναι, είναι οι τέλειες αισθήσεις της ψυχής που μας ηρεμούν.


morfeas sky

Σχόλια